Η σκηνογραφία της Παράστασης από τον δάσκαλο Εικαστικών, Αλέξανδρο Αποστολίδη
πηγή: 2ο Δ.Σ Αγίας Βαρβάρας
Μία παρέα εκπαιδευτικών που σμίξαμε στις Συκεές Θεσσαλονίκης με αφορμή το Μείζον Πρόγραμμα Επιμόρφωσης.
A group of teachers mingle at Sykees Thessaloniki on the occasion Major Training Program.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 20 Ιουνίου 2016
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2015
Συνειρμοί από την παράσταση Still Life του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Pepper στα αυτιά (Paint it black από τους Stones) και στο κέντρο για δουλειές του σχολείου και όχι μόνο...
Συνειρμοί για τη χθεσινή παράσταση του Παπαϊωάννου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Παρακολουθώ τον Παπαϊωάννου από την εποχή των κόμικς της Βαβέλ. (Σκέφτομαι σε χρόνο ενεστωτα ότι τα βινύλια, τα κόμικς και τα βιβλία είναι τα κτερισματα μου) Αναμφίβολα γεννά εικόνες όσο κανείς άλλος δημιουργός του καιρού μας στην Ελλάδα. Το Still Life μου έφερε στο μυαλό τον μύθο του Σίσυφου του Αλμπέρ Καμύ. Συνειδητά χωρίς μουσική και χωρίς ...ανάσα. Κάποια στιγμή ταυτίστηκα τόσο με το αχθος του ήρωα που μου ήρθε να δραπετεύσω από το θεωρείο. ... Κι όλο το μαγγανοπήγαδο της ζωής μας να καταλήγει σε ένα φωτεινό τραπέζι με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα, γιατί το τραπέζι είναι πάντα το πιο καλοτάξιδο σκαρί!
Και ξανά πάλι στο μαγγανοπήγαδο. ... but still life!!!
Παρακολουθώ τον Παπαϊωάννου από την εποχή των κόμικς της Βαβέλ. (Σκέφτομαι σε χρόνο ενεστωτα ότι τα βινύλια, τα κόμικς και τα βιβλία είναι τα κτερισματα μου) Αναμφίβολα γεννά εικόνες όσο κανείς άλλος δημιουργός του καιρού μας στην Ελλάδα. Το Still Life μου έφερε στο μυαλό τον μύθο του Σίσυφου του Αλμπέρ Καμύ. Συνειδητά χωρίς μουσική και χωρίς ...ανάσα. Κάποια στιγμή ταυτίστηκα τόσο με το αχθος του ήρωα που μου ήρθε να δραπετεύσω από το θεωρείο. ... Κι όλο το μαγγανοπήγαδο της ζωής μας να καταλήγει σε ένα φωτεινό τραπέζι με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα, γιατί το τραπέζι είναι πάντα το πιο καλοτάξιδο σκαρί!
Και ξανά πάλι στο μαγγανοπήγαδο. ... but still life!!!
Καλημέρα σας!
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015
Ο μονόλογος του Πολώνιου, στον γιo του που ταξιδεύει ('Αμλετ του Σαίξπηρ)
Ο μονόλογος του Πολώνιου προς τον νεαρό γιό του, που ετοιμάζεται να ταξιδέψει. Από τον 'Αμλετ του Σαίξπηρ, που μόλις κυκλοφόρησε σε έξοχη, νέα μετάφραση του Διονύση Καψάλη (εκδ. Gutenberg). Πρόκειται για ένα κορυφαίο δείγμα ποιητικού λόγου, γεμάτο τρυφερή σωφροσύνη, με συμβουλές για το πώς πρέπει να φέρεται ένα άμαθο παιδί όταν βγαίνει στο στρόβιλο του κόσμου. Αριστούργημα!
Συμβουλές του Πολώνιου, στον γιό του που ταξιδεύει
Ακόμα εδώ, Λαέρτη; Μπρός, στο πλοίο!
Ο αέρας κόλλησε στους ώμους σου
και στα πανιά σου. Μπρός, σε περιμένουν.
Εντάξει, πήγαινε, με την ευχή μου.
Κι αυτά τα λιγοστά διδάγματα
βαθιά στη μνήμη σου να τα χαράξεις.
Τις σκέψεις σου να μην τις κάνεις λόγια
ούτε τις απερισκεψίες πράξη.
Να ‘σαι ανοιχτός αλλά ποτέ χυδαίος.
Τους φίλους που ‘χεις δοκιμάσει, κλείσ’ τους
με κύκλους από ατσάλι στην ψυχή σου,
αλλά μη δίνεις εύκολα το χέρι
σε κάθε αμούστακο λιμοκοντόρο
που βγήκε από τ’ αβγό του. Τον καβγά
να τον φοβάσαι, όμως αν μπλεχτείς
κράτα και καν’ τον άλλον να φοβάται.
Όλους ν’ ακούς, σε λίγους να μιλάς∙
δέξου τη γνώμη όλων, τη δική σου
δίνε τη με φειδώ. Ντύσου ακριβά,
αν έχεις χρήματα, μα χωρίς λούσα∙
πλούσια ναι, όχι φανταχτερά.
Γιατί συχνά τον άνθρωπο τον κρίνεις
από τα ρούχα του, και στη Γαλλία
οι πιο ευγενείς κι ανεπιτήδευτοι
φημίζονται για την κομψότητα τους.
Ούτε να οφείλεις ούτε να δανείζεις:
οι οφειλές σκοτώνουν τη φιλία,
και την οικονομία ο δανεισμός.
Και πάνω απ’ όλα, να ‘σαι αληθινά
αυτός που είσαι, κι είναι σίγουρο,
όσο η νύχτα ακολουθεί τη μέρα,
ότι κανέναν δεν θα εξαπατήσεις.
Πήγαινε στο καλό∙ η ευχή μου ας κάνει
να ωριμάσουν μέσα σου όλα αυτά.
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2015
Μποστ, "Η Φαύστα" (απόσπασμα)
πηγή: www.lifo.gr
 |
| "Η Φαύστα και διάφορα διηγήματα" των εκδόσεων Μεταίχμιο.
Ένα διαβολικό απόσπασμα από τη «Φαύστα» του Μποστ, που λύνει με αλύπητο πραγματισμό το οικονομικόν πρόβλημα της Ελλάδος....
(Η σκηνή διαμείβεται ανάμεσα στον ψαρά Γιάννη και την απολεσθείσα κόρη του, την οποία ξαναβρίσκει, μετά από 10 χρόνια, μέσα στην κοιλιά ενός κήτους που ψάρεψε. Η κόρη, το σκαμπρόζικο και ελαφρώς ξερόλικο Ριτσάκι, έχει δει πολλά ταξιδεύοντας, μέσα από το στόμα του κήτους όταν αυτό κοιμάται – και φυσικά γαλουχεί μετ’ επιτάσεως τους πτωχούς τω πνεύματι γονείς της).
|
ΓΙΑΝΝΗΣ: Πες μας, ποιες χώρες γύρισες, ποια μέρη τριγυρνούσες
εις του ιχθέως την γαστήρ την σκοτεινή που ζούσες;
ΡΙΤΣΑΚΙ: Γνώρισα χώρας διάφορους, Ευρώπης και Ασίας,
της Αυστραλίας, Αφρικής και της Πολυνησίας.
Εις Μογγολίαν έφτασα και στο Θιβέτ επήγα
αλλ’ όσα να σας πω δι’ αυτά, πάλιν θα είναι λίγα.
Συνήθως με πανσέληνον παρέπλεε το κτήνος
με στόμα ημιάνοικτον, δίκην μιας φινιστρίνος
και εις τα ρέμβη της νυκτός, αλαφροπερπατούσα,
έφτανα ως το στόμα του και τις ακτές κοιτούσα.
Κι ενώ εκείνο χώνευε κι οι οφθαλμοί του κλείναν,
παρηκολούθουν άγρυπνος και γνώρισα την Κίναν.
ΦΑΥΣΤΑ: Πώς είν’ τα πράγματα εκεί; Υπάρχει εργασία;
ΡΙΤΣΑΚΙ: Οι άνθρωποι φιλόξενοι, αλλ’ έχει υγρασία.
Πάρα πολλαί ασθένειαι το πλήθος το μαστίζουν
φορούν μακροσκελείς χιτών και ρύζι συνηθίζουν.
Είδα καλύβας πτωχικάς με τους ψαράς εντός των
κιτρίνων την εμφάνισιν, αλλά πολύ ευρώστων,
να τρώγουν σούπας κακαβιάς με γκέισας στο πλάι,
μπαλώνουσαι τα δίκτυα των ή και ροφώντες τσάι.
Της χώρας δε το μέγεθος διπλάσιον Ελλάδος,
Κράτος υποανάπτυκτον και διοικεί Μικάδος.
Σύμπας σχεδόν εκ των κρατών που είδα παραπλέον
ή οι Μικάδοι κυβερνούν ή άρχουν βασιλέων.
Κι οι πλούσιοι που ζουν εκεί πάντα απαλλαγούνται,
oυδείς – κανείς τους ενοχλεί και δεν φορολογούνται.
Πληρώνουν μόνον οι πτωχοί, και μάλιστα βαρέως,
με δυσβαστάκτους εισφοράς επί της ζαχαρέως.
Με τέτοιας σκέψεις υγιείς κι άλλας νομοθεσίας
προσφέρουν οι Μικάδοι των πολλάς υπηρεσίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Μα τούτο είναι άδικον, μονάκριβή μου κόρη,
κι αλλοίμονον οι πλούσιοι εάν δεν δίδουν φόροι.
ΡΙΤΣΑΚΙ: Και όμως, σφάλλετε, μπαμπά. Μόνο πτωχός που δίνει
αισθάνεται μιαν άσβηστον χαράν διά να πλουτήνει.
Κι αυτή η τάσις προς τα μπρος, η τάσις της ανόδου
αποτελεί αλάνθαστον στοιχείον της προόδου.
Γνωρίζων πως ο πλούσιος αμέριμνος περνάει
θα κάνει παν το δυνατόν κι αυτός για να πλουτάει.
Κι έτσι, με πλούσιους πολλούς, πτωχούς δε ελαχίστους
περνούν οι άνθρωποι καλώς εις ώρας ευχαρίστους.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Κόρη μας, σφάλλεις. Οι πτωχοί πρέπει να δίνουν φόρους
μ’ ακόμη περισσότερους να βάζουν στους ευπόρους.
Μονάχα έτσι θα βρεθεί σωστή δικαιοσύνη
κι ο πλούσιος και ο πτωχός ανάλογα σαν δίνει.
ΡΙΤΣΑΚΙ: Εάν αυτό εφαρμοσθεί, τα έθνη μαραζώνουν.
Σβήνουν από προσώπου γης και σαν κεράκια λυώνουν.
ΓΙΑΝΝΗΣ: Γιατί;
ΡΙΤΣΑΚΙ: Διότι διαιωνίζεται το Κράτος αδικίας
κι έχομεν πάλι πλούσιους και πτωχικάς οικίας.
Καθόσον κάθε πάμπτωχος ανόητος θα βρίσκει
να κάνει υπεράνθρωπους αγών διά να πλουτίσκει.
«Διατί να γίνω πλούσιος;», θα σκέπτεται καθένας,
«διά να πληρώνω εισφοράς εν γένει ηυξημένας;
Αντί να γίνω πλούσιος να δίνω περισσότερα,
χίλιες φορές θεόφτωχος, που δίνω και λιγώτερα».
Γι’ αυτό σας λέω, ο φτωχός τότε θα προοδεύει
αν βλέπει πως τον πλούσιον το Κράτος τον βραβεύει.
Η μόνη σίγουρη οδός παραγωγής ευπόρων
είν’ να τρελλάνουν τους φτωχούς με δυσβαστάκτων φόρων.
Διότι για νάβγει ο φτωχός απ’ τον κλοιόν ετούτον
θα προσπαθήσει σύντομα να αποκτήσει πλούτον.
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015
«Η Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση στο Θέατρο «Πορεία»
Την περασμένη Παρασκευή παρακολούθησα την εξαιρετική "Χίμαιρα" του Καραγάτση, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου στο θέατρο Πορεία. Συμφωνώ απόλυτα με την κριτική του Νεκτάριου Κωνσταντινίδη
και σας προτρέπω να δείτε τη συγκεκριμένη παράσταση, εάν δεν το έχετε κάνει ακόμη.
Ο Στρατής Πασχάλης διασκευάζει για το θέατρο και ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί, το μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση «Η Μεγάλη Χίμαιρα» (1953), μια σπουδή για τα όρια της επιθυμίας, την παντοδυναμία του ερωτικού ενστίκτου και την συνταύτισή του με τον θάνατο. Ο Στρατής Πασχάλης δημιουργεί άρτιο θεατρικό έργο αξιοποιώντας τα κομβικά σημεία του λογοτεχνικού κειμένου. Το εγχείρημα της δραματοποίησης του μυθιστορήματος, όπως το γνωρίσαμε στην παράσταση του θεάτρου «Πορεία», καταδεικνύει ότι η ανανέωση του ελληνικού θεάτρου ως σκηνικού – παραστασιακού φαινομένου, μπορεί να προέλθει από αντίστοιχες αναθέσεις.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η σύλληψη της δράσης, το τραγικό, δομείται με βάση τις αρχές ή επί τέλους το πρότυπο του αρχαίου θεάτρου για το οποίο, άλλωστε, γίνονται ευάριθμες μνείες από τα πρόσωπα στον διάλογο. Έτσι το διακείμενο της τραγωδίας κατισχύει στα κομβικά σημεία. Η Γαλλίδα ηρωίδα, η Μαρίνα, θαυμάζει την τόλμη της Μήδειας και υποδορίως οδηγείται στην μίμησή της: «φονεύει» το κοριτσάκι της, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα στην εισβολή του κρύου που βρίσκει κάθιδρη την Αννούλα μετά την επιστροφή της από μια παιδική γιορτή.
Η ίδια η Μαρίνα, εμποτισμένη από τον ελληνικό πολιτισμό (πολιτιστικά εξελληνισμένη) βαδίζει κατά το πρότυπο των ηρωίδων – προσώπων της αρχαίας τραγωδίας, κυρίως ως προς την ύβρη της μοιχείας: όπως η Αερόπη προδίδει τη συζυγική κλίνη του Ατρέως και κάνει έρωτα με τον αδελφό του τον Θυέστη (η Κλυταιμνήστρα δεν απέχει πολύ αφού και εκείνη στην απουσία του Αγαμέμνονος συνάπτει αντίστοιχη μοιχική σχέση με τον εξάδελφό του, τον Αίγισθο), η Μαρίνα κάνει έκπαγλο έρωτα με τον Μηνά, αδελφό του άνδρα της, καθ’ ον χρόνο εκείνος, ο Γιάννης (νεωτερικός Αγαμέμνων), έχει μπαρκάρει για την ανάκτηση του χαμένου πλούτου στην ανατολή.
Το «διακείμενο» της αρχαίας τραγωδίας που στίζεται με ορισμένους μόνο στίχους από το στόμα της Μαρίνας και του Μηνά, δίνει τη βάση για την αρχιτεκτονική της «Μεγάλης Χίμαιρας». Η ελληνολατρία της φλογερής Μαρίνας που σχεδόν ελευθεριάζει ασυγκράτητη στο περιβάλλον της ναυτικής οικογένειας στη Σύρα, μικρογραφείται με την εορταστική μεταμφίεση της άτυχης μικρής Αννούλας σε χίμαιρα, του γνωστού τέρατος με τα τρία κεφάλια που καθυπόταξε ο Βελλεροφόντης, ήρωας ο οποίος ενέπνευσε στον Ευριπίδη το χαμένο ομώνυμο έργο.
Ο Δημήτρης Τάρλοου επιτυγχάνει μετρημένους ρυθμούς για την παράσταση παρακολουθώντας με προσοχή τη δομή του έργου και την λογική εκφορά των καταστάσεων από τους ήρωες της πλοκής. Ο κύριος Τάρλοου χρησιμοποιεί κινηματογραφικές σεκάνς (σκηνοθεσία κινηματογραφικού μέρους: Χρήστος Δήμας) για να εξοπλίσει και να στηρίξει τα σκηνικά γεγονότα μέσα απ’ τα εξωσκηνικά δρώμενα. Με αυτό τον τρόπο, το έργο αποκτά το ενδιαφέρον του ανεξιχνίαστου και ο θεατής τοποθετείται σε θέση αναμονής του αναπάντεχου ή και του ανατρεπτικού στοιχείου. Ως εκ τούτου, η παράσταση αποκτά υφολογία του σασπένς και κρατάει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του κοινού.
Λειτουργικά τα σκηνικά της Ελένης Μανωλοπούλου, η οποία υπογράφει και τα καλαίσθητα κουστούμια που παραπέμπουν στην εποχή χωρίς γραφικές αναφορές. Η σκηνογράφος επιτυγχάνει επιπλέον την δημιουργία ενός «διπλού» θα λέγαμε χώρου, εντός του οποίου αντανακλάται το υποδηλωτικό του λόγου και η απλή δήλωση μιας αισθητικής με αξιώσεις. Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου παρεμβαίνουν συναισθηματικά στις καταστάσεις και σηματοδοτούν ευεργετικά τα πρόσωπα. Η μουσική της Κατερίνας Πολέμη και οι χορογραφίες της Ζωής Χατζηαντωνίου συγχωνεύουν ευθύβολα το ύφος, τη θεματική και την ένθερμη βιωματικότητα ορισμένων περιστατικών του έργου στα οποία η σκηνοθεσία θέλει να εστιάσει.
Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη ερμηνεύει εξελικτικά τον ρόλο της Μαρίνας αποδίδοντας με εκφραστική ευχέρεια και ρεαλιστική ακρίβεια τη σταδιακή «μεταμόρφωσή» της, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και κυρίως τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της ηρωίδας. Η κυρία Αϊδίνη υπογραμμίζει με την κίνηση και την ρυθμική της ακρίβεια τις εσωτερικές διαλεκτικές του χαρακτήρα. Ο Νίκος Ψαρράς στο ρόλο του Γιάννη κινείται με άνεση και αποδίδει περιγραφικά αλλά με συνέπεια τις εκφάνσεις του προσώπου που υποδύεται. Ο Όμηρος Πουλάκης, ως Μηνάς, δεν διαθέτει τη φυσική διαδοχή ούτε την παρόρμηση για να στηρίξει τον εν θερμώ μοιχό εραστή, αποδίδει ωστόσο την καθαρότητα των προθέσεων και την ενδεχόμενη αμφιταλάντευση του ήρωα. Η Σοφία Σεϊρλή υποδύεται τη Ρεϊζαίνα με την αυστηρότητα αλλά και την υποχωρητική λογική που αρμόζει σε μια μητέρα όταν αναζητά λύσεις σε αντίξοες συνθήκες. Ως Αννεζιώ, η Αλίκη Αλεξανδράκη πλάθει με τον δικό της, θεατρικά γοητευτικό τρόπο, μια πανανθρώπινη περίπτωση, γενική και συνάμα ασφυκτικά προσωπική στο σύμπαν του καθενός. Στο σύντομο πέρασμά της, η κυρία Αλεξανδράκη οδηγεί την ηρωίδα στις παρυφές της παγκόσμιας συμπόνιας και στα καθημερινά περιστατικά αλληλεγγύης. Τη διανομή συμπληρώνουν επάξια η Ηλιάνα Μαυρομάτη (Λίλη, Καλλιόπη, Βιετναμέζα πόρνη), ο Δημήτρης Τάρλοου (ένας άγνωστος) και η Κατερίνα Τράμπα σε εναλλασσόμενη διανομή με την Βασιλική Παναγιώτογλου (Αννούλα).
Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014
Είναι μεσάνυχτα /1933: Ένα υπέροχο τραγούδι από τον Φάουστ του Μαρμαρινού στη Στέγη
Ακόμη ηχεί μέσα μου αυτό το υπέροχο κομμάτι από την χθεσινή παράσταση "Φάουστ" του Μαρμαρινού στη Στέγη. Σκαλίζοντας τα βινύλια του πατέρα μου το ανακάλυψα και το μοιράζομαι μαζί σας! Στίχοι & Μουσική: Θέμης Νάλτσας
Οι διαβάτες στο δρόμο αραιώνουν
ερημιά η νυχτιά είν’ παγερή
κι ένας σκύλος ουρλιάζει με πόνο
λες και κάτι ο δόλιος θρηνεί
Ο βοριάς με μανία μουγκρίζει
μια σειρήνα κλαυθμυρίζει μια φοβέρα
ενά ρολόι κτυπά την ώρα σιγά
Είναι μεσάνυχτα
κι όλη η φύσις ησυχάζει
κι όμως ένας που σπαράζει
δε κοιμάται ξενυχτά
Αχ θυμάται με μαράζι
μια γυναίκα π’ αγαπά τρελά
τη ζητά κι αναστενάζει
μα αυτή είναι μακριά.
Αχ θυμάται με μαράζι
μια γυναίκα π’ αγαπά τρελά
τη ζητά κι αναστενάζει
μα αυτή είναι μακριά.
Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014
Σπάνιες Εικόνες του Σαλβαντόρ Νταλί για το Romeo & Juliet / Salvador Dalí’s Rare 1975 Illustrations for Romeo & Juliet
πηγή: http://www.brainpickings.org/
Στον Σαίξπηρ ταιριάζει το σουρεαλιστικό κόκκινο μετάξι.
Altalena by Lino Cannavacciuolo
Τα μεγαλύτερα κλασικά λογοτεχνικά έργα τείνουν να προσελκύουν μια πληθώρα εικαστικών τεχνών και γραφικών αφιερωμάτων. Το 1975, ο Ισπανός υπερρεαλιστής απεικονίζει σε μια εξαιρετικά περιορισμένη έκδοση, που προς το παρόν είναι αδύνατο να βρεθεί αντίτυπο, του Σαίξπηρ το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" , που δημοσιεύθηκε από τον Rizzoli σε ένα κόκκινο μεταξωτό slipcase και διαθέτει 10 λιθογραφίες του Νταλί. Μόνο 999 αντίτυπα έχουν δημοσιευθεί!!!
Στον Σαίξπηρ ταιριάζει το σουρεαλιστικό κόκκινο μετάξι.
Κάθε Κυριακή πρωί ανοίγοντας τον υπολογιστή βλέπω τα post του θαυμάσιου brainpickings,
στον οποίο είμαι μέλος. Πρόκειται, κατά την άποψη μου, για ένα από τα καλύτερα πολιτιστικά ιστολόγια στον αγγλόφωνο κόσμο και συχνά αναδημοσιεύω, μεταφράζοντας, αρκετές από τις πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις του. Σήμερα το πρωί ανακάλυψα αυτές τις εξαίσιες απεικονίσεις του Σαλβαντόρ Νταλί για το Romeo & Juliet και τις μοιράζομαι μαζί σας, με μεγάλη συγκίνηση. Επέλεξα, μάλιστα, να τις θαυμάσω με την ακόλουθη μουσική υπόκρουση. Καλή σας απόλαυση!
Τα μεγαλύτερα κλασικά λογοτεχνικά έργα τείνουν να προσελκύουν μια πληθώρα εικαστικών τεχνών και γραφικών αφιερωμάτων. Το 1975, ο Ισπανός υπερρεαλιστής απεικονίζει σε μια εξαιρετικά περιορισμένη έκδοση, που προς το παρόν είναι αδύνατο να βρεθεί αντίτυπο, του Σαίξπηρ το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" , που δημοσιεύθηκε από τον Rizzoli σε ένα κόκκινο μεταξωτό slipcase και διαθέτει 10 λιθογραφίες του Νταλί. Μόνο 999 αντίτυπα έχουν δημοσιευθεί!!!
Shakespeare gone surrealist in red silk.
The greatest literary classics tend to attract a plethora of visual art and graphic tributes. But the highest convergence of text and image happens when an influential artist reimagines an influential piece of literature — take, for instance, Picasso’s 1934 drawings for a naughty ancient Greek comedy or Matisse’s 1935 etchings for Ulysses. Among the painters who most readily lent their talents to literary classics was Salvador Dalí, who illustrated Don Quixote in 1946, the essays of Montaigne in 1947, and Alice in Wonderland in 1969. In 1975, the iconic Spanish surrealist illustrated an ultra-limited, presently impossible to find edition of Shakespeare’s Romeo & Juliet, published by Rizzoli in a red silk slipcase and featuring 10 lithographs by Dalí. Only 999 copies were published.Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2013
Χαρακτικά του Pablo Picasso για τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (1934) / Etchings of Pablo Picasso for Lysistrata by Aristophanes (1934)
Υπάρχει κάτι μαγευτικό στον γάμο της μεγάλης τέχνης με τη μεγάλη λογοτεχνία. Το τελευταίο στολίδι ενορχηστρώθηκε στη Νέα Υόρκη από τον εκδότη- επιχειρηματία George Macey, ο οποίος ίδρυσε τις Εκδόσεις Περιορισμένη Λέσχη, το 1929 - ένα αποτύπωμα που ειδικεύεται στην ανάθεση μερικών από τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες της εποχής να παρουσιάζουν κλασικά λογοτεχνικά έργα σε περιορισμένες εκδόσεις των 1.500 υπογεγραμμένων αντιγράφων, να πωλούνται μόνο στα μέλη σε συνδρομητική βάση. Ήταν ένα πρώιμο - και επιτυχές - πείραμα στην έκδοση Premium, που αργότερα θα αναπαραχθούν από την Anaïs Nin στο δικό της Press Gremor.
Το 1934, ο George Macey ανέθεσε στον Pablo Picasso (25 του Οκτωβρίου του 1881-8 Απριλίου 1973) να παρουσιάσει σε μια ειδική έκδοση τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (δημόσια βιβλιοθήκη) - μια ελληνική κωμωδία για μια γυναίκα που έχει ως στόχο να τελειώσει τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, πείθοντας τις συμπατριώτισσες της να διακόψουν το σεξ στους συζύγους και τους εραστές τους. Η Έκδοση του Macey περιλάμβανε έξι πρωτότυπα χαρακτικά από το διάσημο καλλιτέχνη και 34 αναπαραγωγές των σχεδίων. Απλές, κομψές γραμμές και εκφραστικός αισθησιασμός, που φαινόταν να είναι μια τέλεια αναπαράσταση για την αρχαία κλασική, αν και κωμική φύση, ενώ προσφέρει επίσης ένα προφητικό σκηνικό για το αντιπολεμικό έργο του Πικάσο λίγα χρόνια αργότερα.
Κυριακή 21 Ιουλίου 2013
Ancient Greek Theatre./ Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο
Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα από το Discovery Channel για την ακουστική και, συνολικά, την αρχιτεκτονική του αρχαιοελληνικού θεάτρου.
Κυριακή 30 Ιουνίου 2013
Αφιέρωμα στην Πίνα Μπάους / Tribute to Pina Bausch
πηγή: www.lifo.gr
The man I love
«Σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Είναι σαν το κεφάλι μου να μου κόβει το δρόμο. Κάτι μπορεί να μοιάζει απλό, αλλά εγώ το κάνω τόσο περίπλοκο. Κι αυτό χειροτερεύει όταν ολοκληρώνω ένα έργο. Κινούμαι συνεχώς από το ένα απόλυτο άκρο στο άλλο... Είναι τρομερό, βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο, αλλά δεν μπορείς να το βάλεις κάτω, επειδή οι χορευτές είναι διαρκώς εκεί και περιμένουν από σένα να κάνεις κάτι»
Εδώ ξεκινούν όλα....
Πίνα Μπάους γεννήθηκε στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας το 1940 σε μια από τις πιο ταραγμένες στιγμές αυτής της Ηπείρου. Μεγάλωσε τριγυρνώνας ανάμεσα στους πάγκους και τα τραπέζια της ταβέρνας του πατέρα της (μια ανάμνηση που υπήρξε η απαρχή για το έργο της «Καφέ Μύλλερ»). Ξεκίνησε σπουδές μπαλέτου στα 15 της, στη Σχολή Φόλκβανγκ του Έσεν, ως μαθήτρια του Κουρτ Γιόος, πρωτεργάτη του γερμανικού εξπρεσιονισμού.
Στα δεκαεννέα εξασφαλίζει υποτροφία, στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης. Δάσκαλοί της θα είναι ο σπουδαίος χορογράφος της αμερικανικής πρωτοπορίας, Πολ Τέιλορ αλλά και ο Χοσέ Λιμόν. "Ηταν πάρα πολύ δειλή και ντροπαλή. Εκλαιγε συνεχώς", θυμούνται οι συμμαθητές της.
"Le sacre du printemps"
Η πρόκληση για κάποιους είναι αφόρητη. Πού ακούστηκε οι χορευτές να χειρονομούν, να αφηγούνται τα παιδικά τους όνειρα και τις ανησυχίες τους, να καπνίζουν; Ποιος τους είχε πει ότι μπορούν να δακρύζουν και να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους κανόνες του μπαλέτου;
Οι δημότες καταγγέλουν πως τα χρήματα από τους φόρους τους καταλήγουν σε καλλιτεχνικά σκουπίδια. Οι πλέον εξαγριωμένοι τηλεφωνούν και βρίζουν την Μπάους, της στήνουν καρτέρι έξω από το θέατρο για να τη φτύσουν, να την λιντσάρουν, να την επιπλήξουν, να της τραβήξουν το μαλλι!
Ευτυχώς για την ιστορία του χορού τίποτα από τα παραπάνω δε λύγισε το ιλιγγιώδες ταλέντο της. Η καταξίωση ήταν θέμα χρόνου. Ομως, αντί να αναλύουμε το βιογραφικό της διαλέξαμε για σας βίντεο με αποσπάσματα από τις σπουδαιότερες χορογραφίες της. Αλλωστε ήταν συχνές οι επισκέψεις της στην Ελλάδα. Ο καθένας έχει τη δική του Πίνα να θυμάται.
Στο τέλος, είπαν γι'αυτήν
Στις 30 Ιουνίου 2009 ανακοινώθηκε ότι έφυγε από τη ζωή (λίγες μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση καρκίνου) οι κορυφαίοι δημιουργοί του χορού -και όχι μόνο- έσπευσαν να την αποχαιρετήσουν με τα πιο θερμά τους λόγια:
Πέδρο Αλμοδοβάρ: "Με το αιώνιο τσιγάρο στο χέρι και το απερίγραπτο χαμόγελό της η Πίνα Μπάους είναι αυτή που δημιούργησε το σημείο καμπής στο σύγχρονο χορό το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα. Η φιλία μας ήταν έντονη και παντοτινή. Η Πίνα ήταν πολύ θηλυκή και αισθησιακή. Πυροδοτούσε πάντα, πολύ διαφορετικά συναισθήματα μέσα μου και πάντα με ενέπνεε".
Trust
Masurca fogo
Αλαιν Πλατέλ (καλλιτεχνικός διευθυντής και ιδρυτής των C de la B.): "Κατά πάσα πιθανότητα δεν είμαι ο μόνος που ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί της. Το έργο της ήταν ένα έναυσμα για όλους εμάς, στις αρχές της δεκαετίας του '80 και άνοιξε πολλές πόρτες. Ηταν η πρώτη χορογράφος που έκανε ερωτήσεις στους χορευτές της και από τις απαντήσεις τους έκανε παραστάσεις. Τους ρωτούσε ακόμα και εντελώς παράλογα πράγματα όπως το "τι έφαγες τα Χριστούγεννα;" μέχρι το "πως αισθάνεσαι για την αγάπη;". Ηταν μια μέθοδος επαναστατική που πολλοί από εμάς τη χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα. Αναμφισβήτητα, το αριστούργημά της είναι το Καφέ Μύλλερ".
Kontakhof
Γουέιν Μακ Γκρέγκορ (χορογράφος): "Kαλλιτέχνης της αληθινής έμπνευσης, η Πίνα Μπάους άλλαξε το τοπίο του θεάτρου και του χορού για πάντα. Πάντα προκλητική, με ένα έργο που είναι η απόδειξη του οράματος, της καινοτομίας και της δημιουργικότητάς της".
Cafe Muller /pina
Λόιντ Νιούσον (καλλιτεχνικός διευθυντής των DV8): "Οταν η Πίνα Μπάους πρωτόρθε στο Λονδίνο, το1982, πολλοί απέρριπταν το έργο της ως "μη χορό", χωρίς δομή, ακόμα και μαλθακό. Η Πίνα Μπάους δεν υπήρξε ποτέ το άτομο που θα συμβιβαζόταν με τα "αιτήματα" του κοινού και των κριτικών προκειμένου να αλλάξει τη δουλειά της. Το όφελος αυτής της ιστορίας, είναι ότι για κάθε άτομο που έφευγε από την παράστασή της, υπήρχαν 20 που περίμεναν να καθίσουν στο κάθισμά του. Η Πίνα Μπάους αντιλήφθηκε πρώτη από όλους ότι ο χορός και η γραμμική αφήγηση δεν ήταν πάντα τα καλύτερα οχήματα για να ανοίξει μια συζήτηση για την ανθρώπινη κατάσταση. Το μεγαλείο της ήταν ότι μπορούσε να σε ματαιώσει, να σε ενοχλήσει, να σε ενθουσιάσει, να σε κάνει να νοιώσεις. Είναι σπάνιο, στο χορό, να υπάρξουν άνθρωποι με όραμα και θάρρος. Ηταν αληθινά ιδιοφυής. Η κληρονομιά της είναι μνημειώδης".
Lillies of the valley
Σίντι Λάρμπι Τσερκάουΐ (χορογράφος): "Το έργο της Πίνα Μπάους είναι η πρώτη σύγχρονη χορογραφία που ένοιωσα ότι κατάλαβα. Βρήκε ένα μαγικό τρόπο να αντανακλά την πραγματικότητα σε κινήσεις που δείχνουν την αληθινή ζωή, τις αληθινές σχέσεις. Το έργο της με άγγιξε βαθιά, και συγκινούμαι μέχρι δακρύων κάθε φορά που βλέπω κάτι δικό της. Μου ενέπνευσε αυτό που κάνω ως χορογράφος. Εχει αφήσει ένα απίστευτο έργο, που χορεύει πάντα μέσα μας, υπάρχει στις κινήσεις μας, στη μνήμη μας. Με ένα τρόπο η απεριόριστη έμπνευσή της ενώνει τους ανθρώπους του χορού".
Lisboa 1997/ πρόβες
Ο Βιμ Βέντερς με την ταινία του "Pina" έκανε στην ουσία ένα συναισθηματικό αφιέρωμα σε μια μεγάλη καλλιτέχνη και φίλη του. Σε εκείνη που συνέλαβε το πνεύμα των καιρών και δημιούργησε τον όρο χοροθέατρο συνδέοντας τον κλασικό χορό, το θέατρο, την παντομίμα και το τραγούδι. Λίγο πριν από την έναρξη των γυρισμάτων ο σκηνοθέτης δέχθηκε το τηλεφώνημα ανακοίνωσης του θανάτου της. Και παρόλο που κατέρρευσε βρήκε τον τρόπο να συνεχίσει χωρίς αυτήν.
"Δε με ενδιαφέρει πώς κινούνται οι άνθρωποι, αλλά τι είναι αυτό που τους κινεί"
Η ιδιοφυής γυναίκα που έβαλε το χορό σε νέα πλαίσια έφυγε σαν σήμερα, πριν από τέσσερα χρόνια, στις 30 Ιουνίου 2009. Ηταν μόνο 68 ετών. Παραστάσεις της έχω δει δύο. Όπως και στην περίπτωση του Marcel Marceau (http://sykees8.blogspot.gr/2012/02/marcel-marceau.html) θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που βίωσα αυτούς τους ανυπέρβλητους δημιουργούς...διότι, απλά, σε ομορφαίνουν σαν άνθρωπο!
Ολόκληρο το εκτενές αφιέρωμα της lifo για την Pina μπορείτε να το βρείτε εδώ!
"Dance, dance or we are lost!!!"
«Η πορεία μου ως τώρα έχει υπάρξει υπέροχη και είμαι πάρα πολύ ευτυχής. Αλλά όταν φτιάχνω ένα καινούργιο κομμάτι η πορεία δεν παίζει κανένα ρόλο. Νιώθω πάντα σαν τον πρωτάρη».
Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί πριν από αυτό, ότι η νοηματική γλώσσα θα μπορούσε να είναι μια πλήρης χορογραφία;
The man I love
«Σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Είναι σαν το κεφάλι μου να μου κόβει το δρόμο. Κάτι μπορεί να μοιάζει απλό, αλλά εγώ το κάνω τόσο περίπλοκο. Κι αυτό χειροτερεύει όταν ολοκληρώνω ένα έργο. Κινούμαι συνεχώς από το ένα απόλυτο άκρο στο άλλο... Είναι τρομερό, βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο, αλλά δεν μπορείς να το βάλεις κάτω, επειδή οι χορευτές είναι διαρκώς εκεί και περιμένουν από σένα να κάνεις κάτι»
Εδώ ξεκινούν όλα....
Πίνα Μπάους γεννήθηκε στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας το 1940 σε μια από τις πιο ταραγμένες στιγμές αυτής της Ηπείρου. Μεγάλωσε τριγυρνώνας ανάμεσα στους πάγκους και τα τραπέζια της ταβέρνας του πατέρα της (μια ανάμνηση που υπήρξε η απαρχή για το έργο της «Καφέ Μύλλερ»). Ξεκίνησε σπουδές μπαλέτου στα 15 της, στη Σχολή Φόλκβανγκ του Έσεν, ως μαθήτρια του Κουρτ Γιόος, πρωτεργάτη του γερμανικού εξπρεσιονισμού.Στα δεκαεννέα εξασφαλίζει υποτροφία, στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης. Δάσκαλοί της θα είναι ο σπουδαίος χορογράφος της αμερικανικής πρωτοπορίας, Πολ Τέιλορ αλλά και ο Χοσέ Λιμόν. "Ηταν πάρα πολύ δειλή και ντροπαλή. Εκλαιγε συνεχώς", θυμούνται οι συμμαθητές της.
Το 1973 δέχεται να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της κρατικής σκηνής του μπαλέτου του Βούπερταλ υπό έναν όρο: να το μεταμορφώσει. Το επόμενο πρωϊ το βαφτίζει Χοροθέατρο, προετοιμάζει τις περιέρες του έργου «Φριτς», «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα» και παίζει με την τύχη της.
"Le sacre du printemps"
Η πρόκληση για κάποιους είναι αφόρητη. Πού ακούστηκε οι χορευτές να χειρονομούν, να αφηγούνται τα παιδικά τους όνειρα και τις ανησυχίες τους, να καπνίζουν; Ποιος τους είχε πει ότι μπορούν να δακρύζουν και να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους κανόνες του μπαλέτου;Οι δημότες καταγγέλουν πως τα χρήματα από τους φόρους τους καταλήγουν σε καλλιτεχνικά σκουπίδια. Οι πλέον εξαγριωμένοι τηλεφωνούν και βρίζουν την Μπάους, της στήνουν καρτέρι έξω από το θέατρο για να τη φτύσουν, να την λιντσάρουν, να την επιπλήξουν, να της τραβήξουν το μαλλι!
 |
| Dance, dance or we are lost |
Στο τέλος, είπαν γι'αυτήν
Στις 30 Ιουνίου 2009 ανακοινώθηκε ότι έφυγε από τη ζωή (λίγες μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση καρκίνου) οι κορυφαίοι δημιουργοί του χορού -και όχι μόνο- έσπευσαν να την αποχαιρετήσουν με τα πιο θερμά τους λόγια:
Πέδρο Αλμοδοβάρ: "Με το αιώνιο τσιγάρο στο χέρι και το απερίγραπτο χαμόγελό της η Πίνα Μπάους είναι αυτή που δημιούργησε το σημείο καμπής στο σύγχρονο χορό το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα. Η φιλία μας ήταν έντονη και παντοτινή. Η Πίνα ήταν πολύ θηλυκή και αισθησιακή. Πυροδοτούσε πάντα, πολύ διαφορετικά συναισθήματα μέσα μου και πάντα με ενέπνεε".
Trust
Masurca fogo
Αλαιν Πλατέλ (καλλιτεχνικός διευθυντής και ιδρυτής των C de la B.): "Κατά πάσα πιθανότητα δεν είμαι ο μόνος που ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί της. Το έργο της ήταν ένα έναυσμα για όλους εμάς, στις αρχές της δεκαετίας του '80 και άνοιξε πολλές πόρτες. Ηταν η πρώτη χορογράφος που έκανε ερωτήσεις στους χορευτές της και από τις απαντήσεις τους έκανε παραστάσεις. Τους ρωτούσε ακόμα και εντελώς παράλογα πράγματα όπως το "τι έφαγες τα Χριστούγεννα;" μέχρι το "πως αισθάνεσαι για την αγάπη;". Ηταν μια μέθοδος επαναστατική που πολλοί από εμάς τη χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα. Αναμφισβήτητα, το αριστούργημά της είναι το Καφέ Μύλλερ".Kontakhof
Γουέιν Μακ Γκρέγκορ (χορογράφος): "Kαλλιτέχνης της αληθινής έμπνευσης, η Πίνα Μπάους άλλαξε το τοπίο του θεάτρου και του χορού για πάντα. Πάντα προκλητική, με ένα έργο που είναι η απόδειξη του οράματος, της καινοτομίας και της δημιουργικότητάς της".
Cafe Muller /pina
Λόιντ Νιούσον (καλλιτεχνικός διευθυντής των DV8): "Οταν η Πίνα Μπάους πρωτόρθε στο Λονδίνο, το1982, πολλοί απέρριπταν το έργο της ως "μη χορό", χωρίς δομή, ακόμα και μαλθακό. Η Πίνα Μπάους δεν υπήρξε ποτέ το άτομο που θα συμβιβαζόταν με τα "αιτήματα" του κοινού και των κριτικών προκειμένου να αλλάξει τη δουλειά της. Το όφελος αυτής της ιστορίας, είναι ότι για κάθε άτομο που έφευγε από την παράστασή της, υπήρχαν 20 που περίμεναν να καθίσουν στο κάθισμά του. Η Πίνα Μπάους αντιλήφθηκε πρώτη από όλους ότι ο χορός και η γραμμική αφήγηση δεν ήταν πάντα τα καλύτερα οχήματα για να ανοίξει μια συζήτηση για την ανθρώπινη κατάσταση. Το μεγαλείο της ήταν ότι μπορούσε να σε ματαιώσει, να σε ενοχλήσει, να σε ενθουσιάσει, να σε κάνει να νοιώσεις. Είναι σπάνιο, στο χορό, να υπάρξουν άνθρωποι με όραμα και θάρρος. Ηταν αληθινά ιδιοφυής. Η κληρονομιά της είναι μνημειώδης".Lillies of the valley
Σίντι Λάρμπι Τσερκάουΐ (χορογράφος): "Το έργο της Πίνα Μπάους είναι η πρώτη σύγχρονη χορογραφία που ένοιωσα ότι κατάλαβα. Βρήκε ένα μαγικό τρόπο να αντανακλά την πραγματικότητα σε κινήσεις που δείχνουν την αληθινή ζωή, τις αληθινές σχέσεις. Το έργο της με άγγιξε βαθιά, και συγκινούμαι μέχρι δακρύων κάθε φορά που βλέπω κάτι δικό της. Μου ενέπνευσε αυτό που κάνω ως χορογράφος. Εχει αφήσει ένα απίστευτο έργο, που χορεύει πάντα μέσα μας, υπάρχει στις κινήσεις μας, στη μνήμη μας. Με ένα τρόπο η απεριόριστη έμπνευσή της ενώνει τους ανθρώπους του χορού".
Lisboa 1997/ πρόβες
Ο Βιμ Βέντερς με την ταινία του "Pina" έκανε στην ουσία ένα συναισθηματικό αφιέρωμα σε μια μεγάλη καλλιτέχνη και φίλη του. Σε εκείνη που συνέλαβε το πνεύμα των καιρών και δημιούργησε τον όρο χοροθέατρο συνδέοντας τον κλασικό χορό, το θέατρο, την παντομίμα και το τραγούδι. Λίγο πριν από την έναρξη των γυρισμάτων ο σκηνοθέτης δέχθηκε το τηλεφώνημα ανακοίνωσης του θανάτου της. Και παρόλο που κατέρρευσε βρήκε τον τρόπο να συνεχίσει χωρίς αυτήν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
