Απολαύστε την ταινία Hawking του BBC για την ζωή και το έργο του μεγάλου φυσικού.
Μία παρέα εκπαιδευτικών που σμίξαμε στις Συκεές Θεσσαλονίκης με αφορμή το Μείζον Πρόγραμμα Επιμόρφωσης.
A group of teachers mingle at Sykees Thessaloniki on the occasion Major Training Program.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015
Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014
Υλικό για τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
πηγή: http://estamou.blogspot.gr/
 |
| Η εικόνα προέρχεται από το βιβλίο του Τάσου Λιγνάδη "Ο Λόρκα και οι ρίζες", εκδ. Δίφρος, Αθήνα 1964 |
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Ένας περιπαθής του ενστίκτου
...ένας αοιδός που, αφού άντλησε από τους θησαυρούς του ισπανικού λαϊκού τραγουδιού, αυτού του cante jondo, του πλημμυρισμένου από το ακόρεστο πάθος και τις εκθαμβωτικές λάμψεις της Ανδαλουσίας, άνοιξε τις ίδιες τις φλέβες του για να ποτίσει με το φλογερό αίμα του όλο το υφάδι του νεότερου ποιητικού λόγου...
Από τη διάλεξη του Τάκη Βαρβιτσιώτη που δόθηκε στις 30.10.1963 στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών με την ευκαιρία της διδασκαλίας του "Ματωμένου Γάμου" του Λόρκα,
από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
"Ο Καζαντζάκης, προλογίζοντας μια σειρά μεταφράσεών του από χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της ισπανικής λυρικής ποίησης του 20 αι. έγραφε (Κύκλος, Απρίλιος 1933):
"Θρεμμένοι όπως είμαστε με τη γαλλική φιλολογία -που τόσο μακριά βρίσκεται από τη φυλετική μας ιδιοσυγκρασία- παραγνωρίζουμε και αγνοούε πνευματικές εκδηλώσεις άλλων λαών, πολύ πιο συγγενών μας. Έτσι, φτωχαίνουμε τις δημιουργικές μας πιθανότητες, χάνουμε ευκαιρίες γόνιμης επαφής ξεστρατίζουμε ακολουθώντας αχνάρια τόσο αντίθετα από τη φυσική πορεία της ράτσας μας".
Από τον Πρόλογο του βιβλίου του Τάσου Λιγνάδη, "Ο Λόρκα και οι ρίζες", εκδ, Δίφρος, Αθήνα 1964.
Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013
Αποσπάσματα από την τελευταία πνοή (Mon Dernier Soupir) του Λουί Μπουνιουέλ (Luis Buñuel)
Ο Λουίς Μπουνιουέλ συνήθιζε να λέει «ευχαριστώ τον Θεό που είμαι άθεος...».
Κατά τον ίδιο τρόπο, χρόνια αργότερα, είπε "Σήμερα, αρκεί να πατήσεις ένα κουμπί και αμέσως θ' ακούσεις στο σπίτι σου όλες τις μουσικές του κόσμου. Βλέπω καθαρά τι έχουμε χάσει. Τι κερδίσαμε; Για να φτάσει κανείς στην ομορφιά τρεις προϋποθέσεις μού φαίνονται απαραίτητες: ελπίδα, μάχη και κατάκτηση"
Ήταν μια ιδιοφυΐα και την ίδια στιγμή μια μάλλον σκοτεινή προσωπικότητα. Κανείς δεν μπορούσε να είναι σίγουρος για το τι ακριβώς πίστευε.
 |
| Η τελευταία πνοή (Mon Dernier Soupir) |
Αυτό που με συναρπάζει στο βιβλίο του Λουίς είναι ο πλούτος και η ποικιλία αυτού του πολύχρονου βίου που μοιράστηκε ανάμεσα σε τόσες χώρες και πολιτισμούς. Ξεκινάει από τον Μεσαίωνα και φτάνει στη σύγχρονη εποχή. Περνά από τον σουρεαλισμό, τον Ισπανικό Εμφύλιο, το Χόλυγουντ, το Μεξικό. Μια ζωή γεμάτη χιούμορ, μοναξιά, φιλία, φαντασία, ιδωμένη από ένα από τα πιο διεισδυτικά βλέμματα του καιρού μας, το βλέμμα ενός γελαστού ή κάποτε μελαγχολικού ερημίτη. Αυτό που επίσης συναρπάζει, όπως στα ισπανικά περιπετειώδη μυθιστορήματα, είναι η αγάπη για την ανάπαυλα, το ανέκδοτο, το χιούμορ. Ο Λουίς σταματά ξαφνικά, κάθεται κάτω από ένα δέντρο κι αρχίζει να μιλά για πράγματα σημαντικά: το κρασί, τον έρωτα, τον Θεό, το τυχαίο, το όνειρο και τον θάνατο.
Αυτό το βιβλίο είναι η εικόνα ενός ξεχωριστού ανθρώπου, εκπληκτικός και κάποτε αλλόκοτος περίπατος στον ταραγμένο 20ό αιώνα… η μυστική περιπέτεια μιας ζωής που ταλαντεύεται ανάμεσα στο τυχαίο και την ελευθερία.
Αυτό το βιβλίο είναι η εικόνα ενός ξεχωριστού ανθρώπου, εκπληκτικός και κάποτε αλλόκοτος περίπατος στον ταραγμένο 20ό αιώνα… η μυστική περιπέτεια μιας ζωής που ταλαντεύεται ανάμεσα στο τυχαίο και την ελευθερία.
(Κλοντ Καριέρ)
"Η τελευταία πνοή" είναι η πιο γοητευτική αυτοβιογραφία που έχουμε από παραγωγό ταινιών. Ο Λουί Μπουνιουέλ είναι ένας πρωτοπόρος του σουρεαλισμού στον κινηματογράφο. Σεναριογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης με ιδιότυπα προσωπικό στυλ και γούστο, άφησε τη σφραγίδα του στον κινηματογράφο του 20ού αιώνα.
Η βιογραφία του, ακριβώς όπως όλες οι ταινίες του: ένα σπονδυλωτό έργο γεμάτο πάθος, ελευθερία, βία, καταλυτικό χιούμορ, και φυσικά σουρεαλισμό. Ο Μπουνιουέλ καταγράφει σε αυτό το βιβλίο περιστατικά από την ανατροφή του στην Ισπανία μέχρι τη φιλία που είχε με τον Λόρκα και τον Νταλί.
Είχε γνωρίσει τους πάντες. Βοήθησε τον Πικάσο να κρεμάσει την Guernica, η Γκάρμπο αγανακτισμένοι από την συμπεριφορά του τον πέταξε έξω από γυρίσματα έργου στο Χόλυγουντ, ενημερωνόταν από τον Μπρετόν για το ωροσκόπιό του.
Η βιογραφία του, ακριβώς όπως όλες οι ταινίες του: ένα σπονδυλωτό έργο γεμάτο πάθος, ελευθερία, βία, καταλυτικό χιούμορ, και φυσικά σουρεαλισμό. Ο Μπουνιουέλ καταγράφει σε αυτό το βιβλίο περιστατικά από την ανατροφή του στην Ισπανία μέχρι τη φιλία που είχε με τον Λόρκα και τον Νταλί.
Είχε γνωρίσει τους πάντες. Βοήθησε τον Πικάσο να κρεμάσει την Guernica, η Γκάρμπο αγανακτισμένοι από την συμπεριφορά του τον πέταξε έξω από γυρίσματα έργου στο Χόλυγουντ, ενημερωνόταν από τον Μπρετόν για το ωροσκόπιό του.
Το πέρασμά του από τον σουρεαλισμό τόνισε τη διάθεση του παιχνιδιού μέχρι το τέλος. Ομως, σ' αυτό εδώ το βιβλίο, ένα είδος αυτοβιογραφίας που κυκλοφόρησε το 1984 (στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Οδυσσέας), έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, είναι απολύτως ευθύς, ολοκληρώνοντας έτσι έναν κύκλο από εξαιρετικές ταινίες με ένα κείμενο που στέκεται στο ίδιο ύψος. Εδώ ο «άπιστος» ισπανός σκηνοθέτης προβαίνει σε μια πλήρη εξομολόγηση από το κρεβάτι του πόνου. Οι απόψεις του αποκτούν όλο και περισσότερη ένταση με το πέρασμα του καιρού. Ιδού μερικές:
* Αν είσαι και δείχνεις εργάτης σού δίνουν τα πιο φτηνά σπίρτα. Σου παίρνουν πάντα τη θέση. Τα κορίτσια δεν σε κοιτούν ποτέ. Αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για σένα. * Η τόσο διαδεδομένη αγάπη για τον τουρισμό μού είναι άγνωστη. Δεν αισθάνομαι καμία περιέργεια για τους τόπους που δεν γνωρίζω και δεν θα γνωρίσω ποτέ. Αντιθέτως, μου αρέσει να γυρίζω ξανά και ξανά στα ίδια μέρη που έχω ζήσει και μαζί τους με συνδέουν αναμνήσεις.
* Απεχθάνομαι τον σχολαστικισμό και την επιτήδευση της γλώσσας. Κάποτε, σ' ένα Κέντρο Κινηματογραφικής Εκπαίδευσης γνώρισα έναν νεαρό καθηγητή. Τον ρώτησα τι διδάσκει. Μου απάντησε: «Σημειολογία της κλονικής εικόνας». Μου 'ρθε να τον δολοφονήσω.
* Δεν είμαι καλοφαγάς. Δύο τηγανητά αβγά με λουκάνικο μου δίνουν μεγαλύτερη απόλαυση από οτιδήποτε άλλο...
* Δεν πιστεύω πια στην πολιτική. Πριν από μερικά χρόνια μου έκανε εντύπωση ένα σύνθημα που φώναζαν στους δρόμους της Μαδρίτης διαδηλωτές της Αριστέρας. «Οταν πολεμούσαμε ενάντια στον Φράνκο ήμαστε καλύτεροι»...
* Αδύνατο να πίνεις χωρίς να καπνίζεις. Ο καπνός ταιριάζει θαυμάσια με το οινόπνευμα. Είναι ένας αχώριστος σύντροφος σε όλα τα γεγονότα της ζωής. Είναι ο μεγάλος φίλος των καλών και των κακών ημερών.
Luis Buñuel και Catherine Deneve στα γυρίσματα
του φιλμ "Η ωραία της ημέρας"
* Η νέα αποκάλυψη έρχεται επάνω μας με τον καλπασμό τεσσάρων ιπποτών: του υπερπληθυσμού, που είναι ο οδηγός, αυτός που ανεμίζει το μαύρο λάβαρο, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της πληροφόρησης. Αυτή η τελευταία, που συνήθως παρουσιάζεται σαν κατάκτηση, σαν δικαίωμα, ακολουθεί τους άλλους τρεις και τρέφεται από τα ερείπια που εκείνοι αφήνουν πίσω τους. Παρ' όλα αυτά, θα μου άρεσε να μπορούσα κάθε δέκα χρόνια να σηκώνομαι μέσα από τους νεκρούς, να πηγαίνω σ' ένα περίπτερο και ν' αγοράζω μερικές εφημερίδες. Θα ξαναγύριζα στο νεκροταφείο και θα διάβαζα για τις καταστροφές του κόσμου ικανοποιημένος, μέσα στο ασφαλές καταφύγιο του τάφου μου.
Η κορυφαία σκηνή του τραπεζιού από "Το Φάντασμα της Ελευθερίας" / "Le Fantôme de la liberté luis bunuel à la table"
Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013
«Εγώ, ο Στίβεν»: Αποκαλύψεις για την προσωπική ζωή του γράφει σε βιβλίο ο Hawking
πηγή: http://tinanantsou.blogspot.gr/
Ο διαπρεπής θεωρητικός φυσικός θα έχει ο ίδιος τον έλεγχο των κειμένων που εμφανίζονται στην οθόνη και που θα αποτελούν την αυτοβιογραφία του με τίτλο «My Brief History». Ένα βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως «ευφυές και ειλικρινές» από τους εκδότες του.
Αυτή θα είναι και η πρώτη φορά που θα απευθυνθεί στον κόσμο, όχι με επιστημονικούς όρους αλλά με αποκαλύψεις για όσα έχουν συμβεί στη ζωή του και για εκείνα που τον απασχολούν σε προσωπικό επίπεδο.
Στις σελίδες του βιβλίου, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο, ο Χόκινγκ «μιλάει» για τα παιδικά του χρόνια, για την εποχή που διαγνώστηκε ότι πάσχει από τη νόσο Λου Γκέριγκ καθώς και για τους δύο γάμους του. Σύμφωνα με τους εκδότες του, τα κείμενα θα συνοδεύονται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό ώστε να δίνουν στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη ζωή του Χόκινγκ «με δικά του λόγια».
Την αυτοβιογραφία του με εξομολογήσεις για την προσωπική του ζωή, ετοιμάζει ο Στίβεν Χόκινγκ με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Αυτή τη φορά θα «γράψει» ο ίδιος το βιβλίο χρησιμοποιώντας μια επαναστατική συσκευή η οποία μπορεί να διαβάζει τις συσπάσεις των μυών του προσώπου (του μάγουλου) και να τις μεταφέρει σε οθόνη υπολογιστή ως γράμματα.
Ο διαπρεπής θεωρητικός φυσικός θα έχει ο ίδιος τον έλεγχο των κειμένων που εμφανίζονται στην οθόνη και που θα αποτελούν την αυτοβιογραφία του με τίτλο «My Brief History». Ένα βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως «ευφυές και ειλικρινές» από τους εκδότες του.
Αυτή θα είναι και η πρώτη φορά που θα απευθυνθεί στον κόσμο, όχι με επιστημονικούς όρους αλλά με αποκαλύψεις για όσα έχουν συμβεί στη ζωή του και για εκείνα που τον απασχολούν σε προσωπικό επίπεδο.
Στις σελίδες του βιβλίου, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο, ο Χόκινγκ «μιλάει» για τα παιδικά του χρόνια, για την εποχή που διαγνώστηκε ότι πάσχει από τη νόσο Λου Γκέριγκ καθώς και για τους δύο γάμους του. Σύμφωνα με τους εκδότες του, τα κείμενα θα συνοδεύονται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό ώστε να δίνουν στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη ζωή του Χόκινγκ «με δικά του λόγια».
Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013
Giorgio De Chirico (10 Ιουλίου 1888, Βόλος / 20 Νοεμβρίου 1978, Ρώμη)
Σαν σήμερα, το 1888, γεννήθηκε στο Βόλο ο Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο. Ζωγράφος, συγγραφέας και γλύπτης, εκφραστής της Pittura metafisica, επηρέασε τα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ου αιώνα, κυρίως τον υπερρεαλισμό. Στα έργα του, τα νοήματα είναι πάντα αινιγματικά.
 |
| The red Tower |
 |
| Τζόρτζιο ντε Κίρικο: Ο μεταφυσικός πρόδρομος του σουρεαλισμού |
 |
| The Enigma of the Arrival and the Afternoon |
Κυριακή 30 Ιουνίου 2013
Αφιέρωμα στην Πίνα Μπάους / Tribute to Pina Bausch
πηγή: www.lifo.gr
The man I love
«Σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Είναι σαν το κεφάλι μου να μου κόβει το δρόμο. Κάτι μπορεί να μοιάζει απλό, αλλά εγώ το κάνω τόσο περίπλοκο. Κι αυτό χειροτερεύει όταν ολοκληρώνω ένα έργο. Κινούμαι συνεχώς από το ένα απόλυτο άκρο στο άλλο... Είναι τρομερό, βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο, αλλά δεν μπορείς να το βάλεις κάτω, επειδή οι χορευτές είναι διαρκώς εκεί και περιμένουν από σένα να κάνεις κάτι»
Εδώ ξεκινούν όλα....
Πίνα Μπάους γεννήθηκε στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας το 1940 σε μια από τις πιο ταραγμένες στιγμές αυτής της Ηπείρου. Μεγάλωσε τριγυρνώνας ανάμεσα στους πάγκους και τα τραπέζια της ταβέρνας του πατέρα της (μια ανάμνηση που υπήρξε η απαρχή για το έργο της «Καφέ Μύλλερ»). Ξεκίνησε σπουδές μπαλέτου στα 15 της, στη Σχολή Φόλκβανγκ του Έσεν, ως μαθήτρια του Κουρτ Γιόος, πρωτεργάτη του γερμανικού εξπρεσιονισμού.
Στα δεκαεννέα εξασφαλίζει υποτροφία, στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης. Δάσκαλοί της θα είναι ο σπουδαίος χορογράφος της αμερικανικής πρωτοπορίας, Πολ Τέιλορ αλλά και ο Χοσέ Λιμόν. "Ηταν πάρα πολύ δειλή και ντροπαλή. Εκλαιγε συνεχώς", θυμούνται οι συμμαθητές της.
"Le sacre du printemps"
Η πρόκληση για κάποιους είναι αφόρητη. Πού ακούστηκε οι χορευτές να χειρονομούν, να αφηγούνται τα παιδικά τους όνειρα και τις ανησυχίες τους, να καπνίζουν; Ποιος τους είχε πει ότι μπορούν να δακρύζουν και να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους κανόνες του μπαλέτου;
Οι δημότες καταγγέλουν πως τα χρήματα από τους φόρους τους καταλήγουν σε καλλιτεχνικά σκουπίδια. Οι πλέον εξαγριωμένοι τηλεφωνούν και βρίζουν την Μπάους, της στήνουν καρτέρι έξω από το θέατρο για να τη φτύσουν, να την λιντσάρουν, να την επιπλήξουν, να της τραβήξουν το μαλλι!
Ευτυχώς για την ιστορία του χορού τίποτα από τα παραπάνω δε λύγισε το ιλιγγιώδες ταλέντο της. Η καταξίωση ήταν θέμα χρόνου. Ομως, αντί να αναλύουμε το βιογραφικό της διαλέξαμε για σας βίντεο με αποσπάσματα από τις σπουδαιότερες χορογραφίες της. Αλλωστε ήταν συχνές οι επισκέψεις της στην Ελλάδα. Ο καθένας έχει τη δική του Πίνα να θυμάται.
Στο τέλος, είπαν γι'αυτήν
Στις 30 Ιουνίου 2009 ανακοινώθηκε ότι έφυγε από τη ζωή (λίγες μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση καρκίνου) οι κορυφαίοι δημιουργοί του χορού -και όχι μόνο- έσπευσαν να την αποχαιρετήσουν με τα πιο θερμά τους λόγια:
Πέδρο Αλμοδοβάρ: "Με το αιώνιο τσιγάρο στο χέρι και το απερίγραπτο χαμόγελό της η Πίνα Μπάους είναι αυτή που δημιούργησε το σημείο καμπής στο σύγχρονο χορό το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα. Η φιλία μας ήταν έντονη και παντοτινή. Η Πίνα ήταν πολύ θηλυκή και αισθησιακή. Πυροδοτούσε πάντα, πολύ διαφορετικά συναισθήματα μέσα μου και πάντα με ενέπνεε".
Trust
Masurca fogo
Αλαιν Πλατέλ (καλλιτεχνικός διευθυντής και ιδρυτής των C de la B.): "Κατά πάσα πιθανότητα δεν είμαι ο μόνος που ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί της. Το έργο της ήταν ένα έναυσμα για όλους εμάς, στις αρχές της δεκαετίας του '80 και άνοιξε πολλές πόρτες. Ηταν η πρώτη χορογράφος που έκανε ερωτήσεις στους χορευτές της και από τις απαντήσεις τους έκανε παραστάσεις. Τους ρωτούσε ακόμα και εντελώς παράλογα πράγματα όπως το "τι έφαγες τα Χριστούγεννα;" μέχρι το "πως αισθάνεσαι για την αγάπη;". Ηταν μια μέθοδος επαναστατική που πολλοί από εμάς τη χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα. Αναμφισβήτητα, το αριστούργημά της είναι το Καφέ Μύλλερ".
Kontakhof
Γουέιν Μακ Γκρέγκορ (χορογράφος): "Kαλλιτέχνης της αληθινής έμπνευσης, η Πίνα Μπάους άλλαξε το τοπίο του θεάτρου και του χορού για πάντα. Πάντα προκλητική, με ένα έργο που είναι η απόδειξη του οράματος, της καινοτομίας και της δημιουργικότητάς της".
Cafe Muller /pina
Λόιντ Νιούσον (καλλιτεχνικός διευθυντής των DV8): "Οταν η Πίνα Μπάους πρωτόρθε στο Λονδίνο, το1982, πολλοί απέρριπταν το έργο της ως "μη χορό", χωρίς δομή, ακόμα και μαλθακό. Η Πίνα Μπάους δεν υπήρξε ποτέ το άτομο που θα συμβιβαζόταν με τα "αιτήματα" του κοινού και των κριτικών προκειμένου να αλλάξει τη δουλειά της. Το όφελος αυτής της ιστορίας, είναι ότι για κάθε άτομο που έφευγε από την παράστασή της, υπήρχαν 20 που περίμεναν να καθίσουν στο κάθισμά του. Η Πίνα Μπάους αντιλήφθηκε πρώτη από όλους ότι ο χορός και η γραμμική αφήγηση δεν ήταν πάντα τα καλύτερα οχήματα για να ανοίξει μια συζήτηση για την ανθρώπινη κατάσταση. Το μεγαλείο της ήταν ότι μπορούσε να σε ματαιώσει, να σε ενοχλήσει, να σε ενθουσιάσει, να σε κάνει να νοιώσεις. Είναι σπάνιο, στο χορό, να υπάρξουν άνθρωποι με όραμα και θάρρος. Ηταν αληθινά ιδιοφυής. Η κληρονομιά της είναι μνημειώδης".
Lillies of the valley
Σίντι Λάρμπι Τσερκάουΐ (χορογράφος): "Το έργο της Πίνα Μπάους είναι η πρώτη σύγχρονη χορογραφία που ένοιωσα ότι κατάλαβα. Βρήκε ένα μαγικό τρόπο να αντανακλά την πραγματικότητα σε κινήσεις που δείχνουν την αληθινή ζωή, τις αληθινές σχέσεις. Το έργο της με άγγιξε βαθιά, και συγκινούμαι μέχρι δακρύων κάθε φορά που βλέπω κάτι δικό της. Μου ενέπνευσε αυτό που κάνω ως χορογράφος. Εχει αφήσει ένα απίστευτο έργο, που χορεύει πάντα μέσα μας, υπάρχει στις κινήσεις μας, στη μνήμη μας. Με ένα τρόπο η απεριόριστη έμπνευσή της ενώνει τους ανθρώπους του χορού".
Lisboa 1997/ πρόβες
Ο Βιμ Βέντερς με την ταινία του "Pina" έκανε στην ουσία ένα συναισθηματικό αφιέρωμα σε μια μεγάλη καλλιτέχνη και φίλη του. Σε εκείνη που συνέλαβε το πνεύμα των καιρών και δημιούργησε τον όρο χοροθέατρο συνδέοντας τον κλασικό χορό, το θέατρο, την παντομίμα και το τραγούδι. Λίγο πριν από την έναρξη των γυρισμάτων ο σκηνοθέτης δέχθηκε το τηλεφώνημα ανακοίνωσης του θανάτου της. Και παρόλο που κατέρρευσε βρήκε τον τρόπο να συνεχίσει χωρίς αυτήν.
"Δε με ενδιαφέρει πώς κινούνται οι άνθρωποι, αλλά τι είναι αυτό που τους κινεί"
Η ιδιοφυής γυναίκα που έβαλε το χορό σε νέα πλαίσια έφυγε σαν σήμερα, πριν από τέσσερα χρόνια, στις 30 Ιουνίου 2009. Ηταν μόνο 68 ετών. Παραστάσεις της έχω δει δύο. Όπως και στην περίπτωση του Marcel Marceau (http://sykees8.blogspot.gr/2012/02/marcel-marceau.html) θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που βίωσα αυτούς τους ανυπέρβλητους δημιουργούς...διότι, απλά, σε ομορφαίνουν σαν άνθρωπο!
Ολόκληρο το εκτενές αφιέρωμα της lifo για την Pina μπορείτε να το βρείτε εδώ!
"Dance, dance or we are lost!!!"
«Η πορεία μου ως τώρα έχει υπάρξει υπέροχη και είμαι πάρα πολύ ευτυχής. Αλλά όταν φτιάχνω ένα καινούργιο κομμάτι η πορεία δεν παίζει κανένα ρόλο. Νιώθω πάντα σαν τον πρωτάρη».
Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί πριν από αυτό, ότι η νοηματική γλώσσα θα μπορούσε να είναι μια πλήρης χορογραφία;
The man I love
«Σκέφτομαι υπερβολικά πολύ. Είναι σαν το κεφάλι μου να μου κόβει το δρόμο. Κάτι μπορεί να μοιάζει απλό, αλλά εγώ το κάνω τόσο περίπλοκο. Κι αυτό χειροτερεύει όταν ολοκληρώνω ένα έργο. Κινούμαι συνεχώς από το ένα απόλυτο άκρο στο άλλο... Είναι τρομερό, βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο, αλλά δεν μπορείς να το βάλεις κάτω, επειδή οι χορευτές είναι διαρκώς εκεί και περιμένουν από σένα να κάνεις κάτι»
Εδώ ξεκινούν όλα....
Πίνα Μπάους γεννήθηκε στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας το 1940 σε μια από τις πιο ταραγμένες στιγμές αυτής της Ηπείρου. Μεγάλωσε τριγυρνώνας ανάμεσα στους πάγκους και τα τραπέζια της ταβέρνας του πατέρα της (μια ανάμνηση που υπήρξε η απαρχή για το έργο της «Καφέ Μύλλερ»). Ξεκίνησε σπουδές μπαλέτου στα 15 της, στη Σχολή Φόλκβανγκ του Έσεν, ως μαθήτρια του Κουρτ Γιόος, πρωτεργάτη του γερμανικού εξπρεσιονισμού.Στα δεκαεννέα εξασφαλίζει υποτροφία, στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης. Δάσκαλοί της θα είναι ο σπουδαίος χορογράφος της αμερικανικής πρωτοπορίας, Πολ Τέιλορ αλλά και ο Χοσέ Λιμόν. "Ηταν πάρα πολύ δειλή και ντροπαλή. Εκλαιγε συνεχώς", θυμούνται οι συμμαθητές της.
Το 1973 δέχεται να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση της κρατικής σκηνής του μπαλέτου του Βούπερταλ υπό έναν όρο: να το μεταμορφώσει. Το επόμενο πρωϊ το βαφτίζει Χοροθέατρο, προετοιμάζει τις περιέρες του έργου «Φριτς», «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα» και παίζει με την τύχη της.
"Le sacre du printemps"
Η πρόκληση για κάποιους είναι αφόρητη. Πού ακούστηκε οι χορευτές να χειρονομούν, να αφηγούνται τα παιδικά τους όνειρα και τις ανησυχίες τους, να καπνίζουν; Ποιος τους είχε πει ότι μπορούν να δακρύζουν και να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους κανόνες του μπαλέτου;Οι δημότες καταγγέλουν πως τα χρήματα από τους φόρους τους καταλήγουν σε καλλιτεχνικά σκουπίδια. Οι πλέον εξαγριωμένοι τηλεφωνούν και βρίζουν την Μπάους, της στήνουν καρτέρι έξω από το θέατρο για να τη φτύσουν, να την λιντσάρουν, να την επιπλήξουν, να της τραβήξουν το μαλλι!
 |
| Dance, dance or we are lost |
Στο τέλος, είπαν γι'αυτήν
Στις 30 Ιουνίου 2009 ανακοινώθηκε ότι έφυγε από τη ζωή (λίγες μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση καρκίνου) οι κορυφαίοι δημιουργοί του χορού -και όχι μόνο- έσπευσαν να την αποχαιρετήσουν με τα πιο θερμά τους λόγια:
Πέδρο Αλμοδοβάρ: "Με το αιώνιο τσιγάρο στο χέρι και το απερίγραπτο χαμόγελό της η Πίνα Μπάους είναι αυτή που δημιούργησε το σημείο καμπής στο σύγχρονο χορό το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα. Η φιλία μας ήταν έντονη και παντοτινή. Η Πίνα ήταν πολύ θηλυκή και αισθησιακή. Πυροδοτούσε πάντα, πολύ διαφορετικά συναισθήματα μέσα μου και πάντα με ενέπνεε".
Trust
Masurca fogo
Αλαιν Πλατέλ (καλλιτεχνικός διευθυντής και ιδρυτής των C de la B.): "Κατά πάσα πιθανότητα δεν είμαι ο μόνος που ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί της. Το έργο της ήταν ένα έναυσμα για όλους εμάς, στις αρχές της δεκαετίας του '80 και άνοιξε πολλές πόρτες. Ηταν η πρώτη χορογράφος που έκανε ερωτήσεις στους χορευτές της και από τις απαντήσεις τους έκανε παραστάσεις. Τους ρωτούσε ακόμα και εντελώς παράλογα πράγματα όπως το "τι έφαγες τα Χριστούγεννα;" μέχρι το "πως αισθάνεσαι για την αγάπη;". Ηταν μια μέθοδος επαναστατική που πολλοί από εμάς τη χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα. Αναμφισβήτητα, το αριστούργημά της είναι το Καφέ Μύλλερ".Kontakhof
Γουέιν Μακ Γκρέγκορ (χορογράφος): "Kαλλιτέχνης της αληθινής έμπνευσης, η Πίνα Μπάους άλλαξε το τοπίο του θεάτρου και του χορού για πάντα. Πάντα προκλητική, με ένα έργο που είναι η απόδειξη του οράματος, της καινοτομίας και της δημιουργικότητάς της".
Cafe Muller /pina
Λόιντ Νιούσον (καλλιτεχνικός διευθυντής των DV8): "Οταν η Πίνα Μπάους πρωτόρθε στο Λονδίνο, το1982, πολλοί απέρριπταν το έργο της ως "μη χορό", χωρίς δομή, ακόμα και μαλθακό. Η Πίνα Μπάους δεν υπήρξε ποτέ το άτομο που θα συμβιβαζόταν με τα "αιτήματα" του κοινού και των κριτικών προκειμένου να αλλάξει τη δουλειά της. Το όφελος αυτής της ιστορίας, είναι ότι για κάθε άτομο που έφευγε από την παράστασή της, υπήρχαν 20 που περίμεναν να καθίσουν στο κάθισμά του. Η Πίνα Μπάους αντιλήφθηκε πρώτη από όλους ότι ο χορός και η γραμμική αφήγηση δεν ήταν πάντα τα καλύτερα οχήματα για να ανοίξει μια συζήτηση για την ανθρώπινη κατάσταση. Το μεγαλείο της ήταν ότι μπορούσε να σε ματαιώσει, να σε ενοχλήσει, να σε ενθουσιάσει, να σε κάνει να νοιώσεις. Είναι σπάνιο, στο χορό, να υπάρξουν άνθρωποι με όραμα και θάρρος. Ηταν αληθινά ιδιοφυής. Η κληρονομιά της είναι μνημειώδης".Lillies of the valley
Σίντι Λάρμπι Τσερκάουΐ (χορογράφος): "Το έργο της Πίνα Μπάους είναι η πρώτη σύγχρονη χορογραφία που ένοιωσα ότι κατάλαβα. Βρήκε ένα μαγικό τρόπο να αντανακλά την πραγματικότητα σε κινήσεις που δείχνουν την αληθινή ζωή, τις αληθινές σχέσεις. Το έργο της με άγγιξε βαθιά, και συγκινούμαι μέχρι δακρύων κάθε φορά που βλέπω κάτι δικό της. Μου ενέπνευσε αυτό που κάνω ως χορογράφος. Εχει αφήσει ένα απίστευτο έργο, που χορεύει πάντα μέσα μας, υπάρχει στις κινήσεις μας, στη μνήμη μας. Με ένα τρόπο η απεριόριστη έμπνευσή της ενώνει τους ανθρώπους του χορού".
Lisboa 1997/ πρόβες
Ο Βιμ Βέντερς με την ταινία του "Pina" έκανε στην ουσία ένα συναισθηματικό αφιέρωμα σε μια μεγάλη καλλιτέχνη και φίλη του. Σε εκείνη που συνέλαβε το πνεύμα των καιρών και δημιούργησε τον όρο χοροθέατρο συνδέοντας τον κλασικό χορό, το θέατρο, την παντομίμα και το τραγούδι. Λίγο πριν από την έναρξη των γυρισμάτων ο σκηνοθέτης δέχθηκε το τηλεφώνημα ανακοίνωσης του θανάτου της. Και παρόλο που κατέρρευσε βρήκε τον τρόπο να συνεχίσει χωρίς αυτήν.
Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013
Άντον Τσέχοφ: Μιλώ ...σιωπώντας! (Η βιογραφία του & Ο Βυσσινόκηπος από το "θέατρο της Τετάρτης".
Σήμερα, το 1860, γεννήθηκε ο Άντον Τσέχοφ.... Έγραψε απλά... Και τα είπε όλα....
Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά πως, από μια πόλη, τον ενδιαφέρει περισσότερο «το κοιμητήρι και το τσίρκο». Γιατί αν ο Τσέχoφ είχε μοναδικά ανεπτυγμένη την Τραγική Αίσθηση της ζωής, είχε το ίδιο οξύτατη και την Κωμική. Και αυτή η διπλή του όψη δίνει την πληρότητα και την νεότητα στα έργα του. Μελετήστε τις: «Σημειώσεις για τη διηγηματογραφία του Άντον Τσέχoφ» και παρακολουθήστε την παρακάτω ενδιαφέρουσα βιογραφία του:
Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013
Francisco de Goya (1746-1828)
Ο Φρανθίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya y Lucientes, 30 Μαρτίου 1746 – 16 Απριλίου 1828) ήταν Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης. Υπήρξε ζωγράφος της βασιλικής αυλής της Ισπανίας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε τρεις γενιές μοναρχών και θεωρείται ο σπουδαιότερος Ισπανός καλλιτέχνης, από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 19ου. Το έργο του, που ανήκει στην περίοδο του ροκοκό και του ρομαντισμού, περιλαμβάνει περισσότερους από 700 πίνακες ζωγραφικής, 900 σχέδια και σχεδόν 300 χαρακτικά, που στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται από καινοτομίες και ρηξικέλευθα στοιχεία σύνθεσης. |
| Franciscode Goya The Shootings of May Third 1808 |
 |
| The Straw Manikin |
FRANCISCO GOYA - The Black Paintings - Music by Perry Frank
Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012
The Zen of Steve Jobs & Steve Jobs iQuote Matrix
Η βιογραφία του Steve Jobs από τον Walter Isaacson ήταν μια από τις καλύτερες βιογραφίες του 2011, αλλά έκρυψε σοβαρά μια σημαντική πτυχή της ζωής του Jobs. Το Ζεν του Steve Jobs (The Zen of Steve Jobs), που παράγεται από τον οίκο Forbes και με οπτικοποίηση δεδομένων από το στούντιο JESS3, είναι μια γραφική νουβέλα που εξερευνά την περίοδο της ζωής του Jobs, όταν απολύθηκε από την Apple στα μέσα της δεκαετίας του '80 και το πώς ασχολήθηκε με τη στροφή στο βουδισμό και την επανασύνδεση με φίλους που είχε γνωρίσει σχεδόν μια δεκαετία νωρίτερα. Ο Ζεν βουδιστής ιερέας-και σχεδιαστής Kobun Chino Otogawa (1938-2002), ο οποίος όχι μόνο του δίδαξε την πρακτική πλευρά του Ζεν, αλλά και το πάθος του κοινού για το εκλεπτυσμένο design και την αισθητική αυστηρότητα.Πολλές από αυτές τις ιδέες του για την απλότητα, την εκλέπτυνση, την ομορφιά, τον έλεγχο βγήκε από αυτό το Zen αυτής της περιόδου. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε για αυτό το χρονικό διάστημα στη ζωή του Steve Jobs είναι κάτι σαν «τα χαμένα χρόνια» - δεν είναι μόνο η στιγμή που ο ίδιος είναι ο ήρωας, και πηγαίνει μακριά, και έρχεται πίσω, και κάνει όλα αυτά τα θριαμβευτική πράγματα, αλλά είναι επίσης μια περίοδος της ζωής του, που ίσως δεν έχουμε προσέξει.
Ο νοητικός χάρτης του Steve Jobs σας παρέχει μοναδικές γνώσεις σχετικά με τις σκέψεις, τις συνήθειες, τις συμπεριφορές και τη φιλοσοφία του ξεχωριστού αυτού μυαλού!
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012
Ρόζα Παρκς: Μία γυναίκα σύμβολο
πηγή: www.tvxs.grΉταν 1 Δεκεμβρίου του 1955 όταν η Aφρο-αμερικανίδα Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό άντρα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Αυτή η πρωτοφανής κίνηση για την εποχή, έμελλε να σημαδέψει τον αγώνα των μαύρων για ίσα δικαιώματα στις ΗΠΑ.
Η 42χρονη μοδίστρα από το Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα έπειτα από μία μέρα στη δουλειά, επιβιβάστηκε σε λεωφορείο στο κέντρο της πόλης και κάθισε στην πρώτη σειρά των θέσεων που προορίζονταν για τους «μαύρους» πολίτες. Σύμφωνα με το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό, ο οποίος ίσχυσε μέχρι το 1956, οι θέσεις των μαύρων επιβατών βρίσκονταν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και χωρίζονταν από εκείνες των λευκών με μια κενή σειρά. Όταν το λεωφορείο γέμισε και έμειναν όρθιοι τέσσερις λευκοί, ο οδηγός Τζέιμς Μπλέικ, απαίτησε να αδειάσει η πρώτη σειρά του «έγχρωμου τομέα», στην οποία καθότανε η Παρκς και να μείνει κενή. Ενώ οι έγχρωμοι συνεπιβάτες της συμμορφώθηκαν στη διαταγή του οδηγού, η Παρκς εναντιώθηκε και παρέμεινε στη θέση της με αποτέλεσμα εκείνος να καλέσει την αστυνομία κι εκείνη να συλληφθεί.
Η ακτιβίστρια κοινωνικών δικαιωμάτων και γραμματέας του παραρτήματος NAACP, της Εθνικής Ενώσεως για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων, σημειώνει για το συμβάν στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Η ιστορία μου», «Ο κόσμος λέει ότι δεν παραχώρησα τη θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ούτε περισσότερο κουρασμένη απ’ όσο ήμουν συνήθως στο τέλος μιας ημέρας στη δουλειά. Όχι, η μόνη κούραση που είχα, ήταν αυτή του να υποχωρώ».
Μετά την αποφυλάκισή της, στις 5 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε να διεξαχθεί μποϊκοτάζ στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ με επικεφαλής την οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που εκείνη την περίοδο ήταν ακόμη πάστορας σε εκκλησία της πόλης. Ύστερα από το μποϊκοτάζ που κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο, το Νοέμβριο του 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό.
Η Ρόζα Παρκς, αν και δεν ήταν η πρώτη που αντέδρασε σε τέτοια φαινόμενα ρατσισμού, η πράξη της οδήγησε σε μία από τις πρώτες νίκες του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ κι εκείνη έμεινε στην ιστορία ως τη «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων». Το 1996 της απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, ενώ το 1999 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Η Ρόζα Παρκς πέθανε σε ηλικία 92 ετών, το 2005, και ήταν η πρώτη γυναίκα η σορός της οποίας εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στο Καπιτώλιο.
Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012
TEDxTeen - Jacob Barnett: Μία ξεχωριστή βιογραφία ενός ξεχωριστού παιδιού! / Forget What You Know
O Jacob Barnett είναι ένας Αμερικανός μαθηματικός και ένα παιδί-θαύμα. Σε ηλικία 8 ετών, ο Jacob άρχισε να "γλιστράει" στο πίσω μέρος των διαλέξεων στο κολέγιο IUPUI. Αφού είχε διαγνωστεί με αυτισμό από την ηλικία των δύο ετών και είχε ενταχθεί σε ειδικό πρόγραμμα του σχολείου του, οι δάσκαλοι και οι γιατροί του Ιακώβ έμειναν έκπληκτοι μαθαίνοντας ότι ήταν σε θέση να διδάξει λογισμούς για τους σπουδαστές των κολλεγίων.
Στην ηλικία των εννέα, ενώ παίζει με τα σχήματα, ο Jacob έχτισε μια σειρά από μαθηματικά μοντέλα που επεκτάθηκαν στον τομέα της σχετικότητας του Αϊνστάιν! Ένας καθηγητής στο Princeton αξιολόγησε το έργο του και επιβεβαίωσε ότι ήταν πρωτοποριακό και ότι θα μπορούσε κάποια μέρα να οδηγήσει σε ένα βραβείο Νόμπελ. Στην ηλικία των 10, ο Ιακώβ έγινε επίσημα δεκτός στο πανεπιστήμιο ως σπουδαστής πλήρους απασχόλησης και πήγε κατ 'ευθείαν σε μια πληρωμένη θέση της έρευνας στο πεδίο της φυσικής συμπυκνωμένης ύλης. Για το πρωτότυπο έργο του στον τομέα αυτό, ο Ιακώβ, έσπασε το ρεκόρ του νεότερου ερευνητή του κόσμου στην στροφυσική. Το έργο του στη συνέχεια έγινε δεκτό για δημοσίευση από το Physical Review A, ένα επιστημονικό περιοδικό που μοιράζονται σε χώρους όπως η NASA, το Smithsonian, και η ιστοσελίδα του Χάρβαρντ. Το έργο του Ιακώβ έχει ως στόχο να συμβάλει στη βελτίωση του τρόπου που ταξιδεύει το φως στον τομέα της τεχνολογίας.
Ο Jacob είναι επίσης Διευθύνων Σύμβουλος και ιδρυτής του Wheel LLC , μιας επιχείρησης που ξεκίνησε στο γκαράζ της μαμάς του και βρίσκεται στη διαδικασία της συγγραφής ενός βιβλίου για να βοηθήσει στο τέλος της "φοβίας για τα μαθηματικά" της γενιάς του.
Το αγαπημένο χόμπι του Ιακώβ είναι να παίζει μπάσκετ με τα παιδιά για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το Jacob's Place είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά με αυτισμό εμπνέονται κάθε μέρα για να είναι ο αληθινός αυθεντικός τους εαυτός ... ακριβώς όπως ο Jacob Barnett !!!
Στην ηλικία των εννέα, ενώ παίζει με τα σχήματα, ο Jacob έχτισε μια σειρά από μαθηματικά μοντέλα που επεκτάθηκαν στον τομέα της σχετικότητας του Αϊνστάιν! Ένας καθηγητής στο Princeton αξιολόγησε το έργο του και επιβεβαίωσε ότι ήταν πρωτοποριακό και ότι θα μπορούσε κάποια μέρα να οδηγήσει σε ένα βραβείο Νόμπελ. Στην ηλικία των 10, ο Ιακώβ έγινε επίσημα δεκτός στο πανεπιστήμιο ως σπουδαστής πλήρους απασχόλησης και πήγε κατ 'ευθείαν σε μια πληρωμένη θέση της έρευνας στο πεδίο της φυσικής συμπυκνωμένης ύλης. Για το πρωτότυπο έργο του στον τομέα αυτό, ο Ιακώβ, έσπασε το ρεκόρ του νεότερου ερευνητή του κόσμου στην στροφυσική. Το έργο του στη συνέχεια έγινε δεκτό για δημοσίευση από το Physical Review A, ένα επιστημονικό περιοδικό που μοιράζονται σε χώρους όπως η NASA, το Smithsonian, και η ιστοσελίδα του Χάρβαρντ. Το έργο του Ιακώβ έχει ως στόχο να συμβάλει στη βελτίωση του τρόπου που ταξιδεύει το φως στον τομέα της τεχνολογίας.
Ο Jacob είναι επίσης Διευθύνων Σύμβουλος και ιδρυτής του Wheel LLC , μιας επιχείρησης που ξεκίνησε στο γκαράζ της μαμάς του και βρίσκεται στη διαδικασία της συγγραφής ενός βιβλίου για να βοηθήσει στο τέλος της "φοβίας για τα μαθηματικά" της γενιάς του.
Το αγαπημένο χόμπι του Ιακώβ είναι να παίζει μπάσκετ με τα παιδιά για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το Jacob's Place είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά με αυτισμό εμπνέονται κάθε μέρα για να είναι ο αληθινός αυθεντικός τους εαυτός ... ακριβώς όπως ο Jacob Barnett !!!
Υ.Γ. Επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους και αφιερώστε δεκαπέντε λεπτά για να τον απολαύσετε και να αναθεωρήσετε ορισμένες από τις ... βεβαιότητές σας. Αξίζει την προσοχή σας!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
