Χόρχε Μπουκάι, Οι χρυσές κουκκίδες

 πηγή: http://antikleidi.com/
Jorge Bucay - Ο Δρόμος των Δακρύων

Συνειδητά ετούτη η αλληγορική ιστορία αποτελεί την πρώτη ανάρτηση της χρονιάς. Καλή χρονιά, όσο κι αν ακούγεται σαν πρόκληση παρά σαν ευχή!

O Μαρτίν είχε ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα σε έντονες απολαύσεις.

Όταν η νοημοσύνη τον δεν έφτανε για να του δείξει τον καλύτερο δρόμο, τον οδηγούσε η διαίσθησή του. Ένιωθε σχεδόν όλη την ώρα ήρεμος κι ευτυχισμένος, απλώς, μερικές φορές, τη διάθεσή του σκίαζε η αίσθηση ότι ασχολιόταν υπερβολικά με τον εαυτό του.

Η Τέχνη της Αυτο-Καλλιέργειας και η κρίσιμη διαφορά μεταξύ Εκπαίδευσης & Παιδείας / The Art of Self-Culture and the Crucial Difference Between Being Educated and Being Cultured

    πηγή: https://www.brainpickings.org/2015/11/25/the-meaning-of-culture-powys/

 

Illustration by Ralph Steadman for a rare edition of Ray Bradbury’s Fahrenheit 451

   Η αλήθεια είναι ότι η εκπαίδευση συνιστά  αυθεντική εκπαίδευση, όταν αποτελεί το κλειδί για κάτι πέρα από τον εαυτό της, έτσι ώστε ο πολιτισμός είναι η μόνη πραγματική κουλτούρα όταν ο ίδιος έχει διαχυθεί μέσα στην ίδια τη ρίζα και τις φυτικές ίνες αντοχής της ζωής μας. Ο Πολιτισμός γίνεται με αυτόν τον τρόπο κάτι περισσότερο από τον πολιτισμό. Γίνεται σοφία! Μια σοφία που μπορεί να δεχτεί την ήττα, μια σοφία που μπορεί να μετατρέψει την ήττα σε νίκη.

   Και μπορεί να μας καταστήσει ανεξάρτητους από την αδυναμία μας, του περιβάλλοντός μας, της εποχής μας. Είναι ταυτόχρονα ένα μεμονωμένο πράγμα, ένα φρούριο για τον εαυτό εντός του εαυτού και μια καθολική οντότητα, ένα γκρέμισμα των εμποδίων της φυλής, της τάξης, του έθνους.

 

(Ολόκληρο το άρθρο είναι εξαιρετικό!!!)

 

John Cowper Powys’s Forgotten Wisdom from 1929

 

 

John Cowper Powys by Gertrude Mary Powys (1944)

 

   The truth is that as education is only real education when it is a key to something beyond itself, so culture is only real culture when it has diffused itself into the very root and fibre of our endurance of life. Culture becomes in this way something more than culture. It becomes wisdom; a wisdom that can accept defeat, a wisdom that can turn defeat into victory.

   And it can render us independent of our weakness, of our surroundings, of our age. It is at once an individual thing, a fortress for the self within the self, and a universal thing, a breaking down of the barriers of race, of class, of nation.

 

John Cowper Powys’s Forgotten Wisdom from 1929

Όσο πιο άδειος ο άνθρωπος τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνει...

  

    Μια φορά κι έναν καιρό ένα δάσκαλος περπατούσε με τον μαθητή του στο δάσος. Καθώς περπατούσαν, ανάμεσα στους φυσικούς ήχους της ζούγκλας, άρχισε να ακούγεται και ένας διαφορετικός, αφύσικος ήχος.

    Τότε, ο δάσκαλος σταματάει απότομα, γυρνάει προς την πλευρά του μαθητή του και τον ρωτάει «Μπορείς να διακρίνεις τι είναι αυτός ο ήχος;»

   Ο μαθητής κοντοστάθηκε και αφού αφουγκράστηκε για λίγη ώρα απάντησε «Είναι μια καρότσα». Ο δάσκαλος δεν φάνηκε ικανοποιημένος από την απάντηση και ρώτησε εκ νέου «Ναι, είναι μια καρότσα αλλά τι καρότσα είναι;

Ο μαθητής αφουγκράστηκε για λίγο ακόμα και ομολόγησε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει. Ο δάσκαλος τότε χαμογέλασε και του είπε «Είναι μια άδεια καρότσα, γι αυτό κάνει τόσο θόρυβο», και συνέχισε «Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όσο πιο άδειοι είναι, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν και τόσο πιο πολύ μιλάνε».

 

πηγή: http://www.ipaideia.gr/

 

Κορνήλιος Καστοριάδης, Υστερόγραφο στην ασημαντότητα

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις ... είναι εντελώς συμπτωματική. Και σίγουρα το κείμενο δεν το γραψε μόλις χτες ο Καστοριάδης, όσο ... κοντινό κι αν μας φαίνεται! Για ακόμη μια φορά, αναλογίζομαι πόσο τυχερός είμαι που τον έζησα ένα απόγευμα του '86 στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου στο Ρέθυμνο!

 

Απ' όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου -κρίσεις, αντιφάσεις, αντιθέσεις, τομές-, εκείνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ασημαντότητα.

Ας πάρουμε τη διαμάχη ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Στις ημέρες μας έχει χάσει το νόημα της. Όχι επειδή δεν υπάρχει υλικό, για να τροφοδοτηθεί μια πολιτική διαμάχη, και μάλιστα μια πολύ σοβαρή διαμάχη. Αλλά επειδή τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά, λίγο έως πολύ, λένε τα ίδια πράγματα.

Video: “Animated map shows how religion spread around the world” / Animation χάρτης δείχνει πώς εξαπλώθηκαν οι θρησκείες σε όλο τον κόσμο"

O Ινδουισμός, ο Βουδισμός, ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ είναι πέντε από τις μεγαλύτερες θρησκείες του κόσμου. Κατά τα τελευταία χιλιάδες χρόνια, αυτές οι θρησκείες έχουν διαμορφώσει την πορεία της ιστορίας και έχουν μια βαθιά επίδραση στην πορεία της ανθρώπινης φυλής. Μέσα από τις αμέτρητες συγκρούσεις, κατακτήσεις, αποστολές στο εξωτερικό και απλά από στόμα σε στόμα, αυτές οι θρησκείες έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Το εξαιρετικά παραστατικό βίντεο δείχνει τις τεράστιες γεωγραφικές περιοχές στις ιστορικές διαδρομές τους.

 

Hinduism, Buddhism, Christianity, Judaism, and Islam are five of the biggest religions in the world. Over the last few thousand years, these religious groups have shaped the course of history and had a profound influence on the trajectory of the human race. Through countless conflicts, conquests, missions abroad, and simple word of mouth, these religions spread around the globe and forever molded the huge geographic regions in their paths.

Oι τρεις κανόνες

πηγή: https://mythoplasieskiafigiseis.wordpress.com/
  
   Κάποτε ένας κυνηγός κατάφερε να πιάσει ένα πουλί πολύ έξυπνο. Τόσο έξυπνο που μπορούσε να μιλά 70 διαφορετικές γλώσσες. Έτσι είπε το πουλί στον άνθρωπο: «Άσε με ελεύθερο κι εγώ θα σου διδάξω τρεις κανόνες της ζωής που θα σου φανούν πολύ χρήσιμοι».
«Πες μου τους κανόνες και θα σ’ αφήσω ελεύθερο», απάντησε ο θηρευτής.

Χόρχε Μπουκάι, Το κλειδί της ευτυχίας

  Πηγή: christostsantis.com

  Ο μύθος λέει ότι πριν ακόμα υπάρξει η ανθρωπότητα, μαζεύτηκαν διάφορα τελώνια για να σκαρώσουν μια φάρσα. Λέει ένα από αυτά: «Πολύ σύντομα θα δημιουργηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι δίκαιο να έχουν τόσες αρετές και τόσες δυνατότητες. Κάτι πρέπει να κάνουμε για να τους είναι πιο δύσκολο να πάνε μπροστά. Να τους γεμίσουμε διαστροφές κι ελαττώματα… Αυτό θα τους καταστρέψει».

 Το μεγαλύτερο στα χρόνια τελώνιο, λέει:

«Προβλέπεται να έχουν ελαττώματα και διπροσωπία αλλά αυτό θα τους κάνει απλώς πιο ολοκληρωμένους. Νομίζω οτι πρέπει να τους στερήσουμε κάτι που, όπως και να ’ναι θα τους κάνει να ζουν κάθε μέρα κι από μια καινούργια πρόκληση».
«Τι πλάκα θα ’χει!!!» είπαν όλα μαζί.

Φίλος είναι.... (Ορισμοί Ιστορικών Προσώπων για τη Φιλία)

       Πηγή: www.lifo.gr

  Καλό καλοκαίρι και καλό μήνα!!     

                     22 ξεχωριστές δηλώσεις για τη φιλία. Από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Νίτσε κι απ' τον Πετράρχη μέχρι τον Τζιμ Μόρισον   

                                             Φίλος είναι κάποιος που σου δίνει πλήρη ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου.

 Jim Morrison

 

 

                   Φίλος σου είναι ο άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για σένα και παρόλα αυτά ακόμα του αρέσεις.

 Elbert Hubbard 

 

 
                                                 Ο έρωτας ξεγυμνώνει τα σώματα· η φιλία ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες.

C. S. Lewis

 

  

                                                     Είναι φίλος μου όποιος μιλάει καλά για μένα πίσω από την πλάτη μου.

Thomas Fuller 

 

         Πραγματικός φίλος είναι αυτός που έρχεται κοντά όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος απομακρύνεται.

Walter Winchell 

 

 

Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς, αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις.

Margaret Lee Runbeck 

 

Εκτιμώ τον φίλο που βρίσκει χρόνο για μένα στην ατζέντα του, αλλά βασίζομαι στον φίλο που δεν συμβουλεύεται την ατζέντα του για μένα.

Robert Brault  

 Σκέψου αν θα αισθανόσουν άνετα να δώσεις το κλειδί του σπιτιού σου στους δυο καλύτερούς σου φίλους. Αν όχι, βρες άλλους καλύτερους φίλους.

H. Jackson Brown 

 

 

Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου.

 Doug Larson

 

 

  Ένας πραγματικός φίλος ποτέ δεν μπαίνει στον δρόμο σου εκτός και αν πηγαίνεις προς τα κάτω.

Arnold H. Glasow

  

Μην κάνεις φίλους αυτούς που σε κάνουν να αισθάνεσαι άνετα, αλλά αυτούς που θα σε αναγκάσουν να ανεβάσεις το επίπεδό σου.

 Thomas Watson 

 

 Διέκοψα τη φιλία μου με δύο ανθρώπους. Με τον ένα γιατί ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό του. Και με τον άλλο, επειδή ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό μου.

 Nicolas Chamfort  

 Μην τρέφεις αυταπάτες ότι η φιλία σου δίνει το δικαίωμα να γίνεσαι δυσάρεστος σ’ αυτούς που είναι κοντά σου. Όσο πιο στενή είναι η σχέση σου με κάποιον, τόσο πιο απαραίτητο είναι να είσαι διακριτικός και ευγενικός.

 Oliver W. Holmes  

 
Αυτό που κάνει κάποιον φίλο μας είναι το να αγαλλιάζει με τη χαρά μας και όχι το να υποφέρει με τα βάσανά μας.

Friedrich Nietzsche  

 

Οι υποψίες είναι ο καρκίνος της φιλίας.

 Πετράρχης  

 Το να περπατάς με έναν φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως.

Helen Keller  

Ένας φίλος σ’ ολόκληρη τη ζωή είναι αρκετός. Δύο είναι πολλοί. Τρεις είναι σχεδόν αδύνατον.

Henry Adams  

 Υποθέτω ότι δεν έχεις πολλούς φίλους. Ούτε κι εγώ. Δεν εμπιστεύομαι αυτούς που λένε ότι έχουν πολλούς φίλους. Είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι δεν ξέρουν πραγματικά κανέναν.

Carlos Ruiz Zafón  

 

Αυτός που είναι φίλος με όλους δεν είναι φίλος σε κανέναν.

Αριστοτέλης  

Ένα μοναδικό τριαντάφυλλο μπορεί να είναι ο κήπος μου... ένας μοναδικός φίλος, ο κόσμος μου.

Leo Buscaglia  

 
Αν γίνεις φίλος με τον εαυτό σου, δεν θα είσαι ποτέ μόνος.

Maxwell Maltz  

 
Δεν υπάρχουν ξένοι εδώ· μόνο φίλοι που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα.

William Butler Yeats  

Ό,τι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου (Παραμύθι από την Ινδία)

Πηγή: koukfamily.blogspot.gr

 

  

  

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, "ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου... ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου"...

Ο αυτοκράτορας όμως παρόλο που το "ελάττωμα" του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, τού ήταν πολύ χρήσιμα και γι΄ αυτό το λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.

Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και αφού τον έπλυναν οι γυναίκες της αυλής, ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ.

Την ώρα όμως που ο κουρέας του έκοβε τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας τρόμαξαν τόσο πολύ που ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα...

Ούτε το κάστρο ούτε ο ... ωκεανός σου ανήκει!

  Πηγή: e-didaskalia.blogspot.gr

Κάποτε ένα μικρό αγόρι, γονατιστό μάζευε την άμμο με ένα πλαστικό φτυαράκι και την έβαζε μέσα σε ένα μπλε φανταχτερό κουβά. Μετά γύριζε ανάποδα τον κουβά και τον σήκωνε σιγά σιγά. Προς μεγάλη χαρά του μικρού αρχιτέκτονα το αποτέλεσμα ήταν ένας μικρός πύργος.

Εργαζόταν όλο το απόγευμα, χτίζοντας τείχη, πολεμίστρες, γέφυρες. Στο τέλος είχε κατασκευάσει ένα πανέμορφο κάστρο.

Τήνος, Καλοκαίρι 2014

                                                              ——————————————

Μεταφερόμαστε σε μια μεγάλη πόλη με πολυσύχναστους δρόμου και κίνηση. Ένας άνδρας κάθεται στο γραφείο του. Ανακατεύει χαρτιά επάνω στο γραφείο του τα τακτοποιεί και τα χωρίζει σε εργασίες. Έχει το ακουστικό στον ώμο και όλη μέρα πατά τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο. Νούμερα ξεπηδούν από παντού και συμβόλαια υπογράφονται και για μεγάλη ικανοποίηση του άνδρα, δημιουργούνται κέρδη.

Όλη του τη ζωή θα εργάζεται. Τακτοποιώντας τα πλάνα. Προβλέποντας το μέλλον. Οι υποχρεώσεις θα είναι οι πύργοι. Το κεφάλαιο θα είναι οι γέφυρες. Μια ολόκληρη αυτοκρατορία θα κτιστεί.

——————————————

Δύο κτίστες δύο κάστρων. Έχουν πολλά κοινά. Σχηματοποιούν κομμάτια σε έργα. Από το τίποτα δημιουργούν κάτι. Είναι επιμελείς και αποφασιστικοί.

Όμως ακριβώς εκεί τελειώνουν και οι ομοιότητες. Το αγόρι βλέπει το έργο ολοκληρωμένο ενώ ο άνδρας το αγνοεί.

Καθώς πλησίαζε η πλημμύρα, το σοφό αγόρι σηκώθηκε όρθιο και άρχισε να χειροκροτά. Δεν υπήρχε λύπη. Δεν υπήρχε φόβος. Δεν υπήρχε μετάνοια. Γνώριζε ότι αυτό θα συμβεί. Δεν εξεπλάγη. Κάθε φορά που το μεγάλο κύμα έσκαγε επάνω στο κάστρο και η θάλασσα απορροφούσε το έργο τέχνης, χαμογελούσε. Έπειτα, μάζεψε τα εργαλεία, έπιασε  το χέρι του πατέρα του και πήγε στο σπίτι.

Από την άλλη ο άνθρωπος στο γραφείο, δεν είναι τόσο σοφός. Καθώς τα κύματα των ετών καταστρέφουν το κάστρο του, τρομοκρατείται. Σκύβει επάνω από το αμμώδες μνημείο για να το προστατέψει. Σταματά τα κύματα χτίζοντας αγωνιωδώς τείχη γύρω από το κάστρο του.

Μουσκεμένος από τις δυσκολίες και τρέμοντας σέρνεται στην ερχόμενη παλίρροια φωνάζοντας  “Όχι στο δικό μου Κάστρο”

 Ο ωκεανός όμως δεν απαντά. Τον αψηφά και συνεχίζει…

Και οι δύο γνωρίζουν πολύ καλά σε ποιόν ανήκει η άμμος…

Δεν γνωρίζω πολλά από τα κάστρα της άμμου. Αλλά τα παιδιά γνωρίζουν. Παρακολούθησέ τα και θα μάθεις. Συνέχισε να χτίζεις, αλλά να το κάνεις με την καρδιά μικρού παιδιού. Όταν ο ήλιος θα δύσει και θα πάρει το κάστρο να χειροκροτάς.

Καλοδέξου την διαδικασία της ζωής και πήγαινε σπίτι.

 

Τι είναι ευτυχία; (Η αλληγορική Α-λήθεια ενός πατέρα, του γιου και του γαϊδάρου τους!)

πηγή: http://kapaworld.blogspot.gr/

Καλημέρα σας και..καλό μήνα!

 

"Μπαμπά...τι είναι ευτυχία;" Ρωτά ένα βράδυ το μικρό αγόρι το μπαμπά του.Ο μπαμπάς σκέφτεται σιωπηλά κι ύστερα απαντά... "Δεν ξέρω να σου το πω μα ξέρω να σου το δείξω. Κοιμήσου κι αύριο θα δεις..."

Την επόμενη ημέρα πρωί πρωί ο πατέρας ξυπνά το γιο του και του λέει. "Σέλωσε το γάιδαρο να πάμε στο χωράφι". 

Πράγματι ο μικρός ετοιμάζει το γάιδαρο. Ο πατέρας τον ανεβάζει πάνω στη σέλα.

Εκείνος πιάνει τα γκέμια του γαϊδάρου και προχωρά μπροστά ενώ ο μικρός είναι καθισμένος πάνω στο γάιδαρο. Βγαίνουν από το σπίτι και περπατούν στην δημοσιά. Το χωριό όλο έχει ξυπνήσει κι οι χωριανοί πηγαίνουν στα χωράφια τους. Όλοι κοιτάζουν με απορία τον πατέρα να περπατά και το γιο να κάθεται πάνω στο γάιδαρο. Όλο το χωριό ψιθυρίζει..."Ντροπή! Μικρό παιδί κάθεται στο γάιδαρο αναπαυτικά κι ο πατέρας δίπλα να προχωρά. Κανένας σεβασμός!"

"Άκουσες γιε μου:" Ρωτά ο πατέρας το γιο. "Άκουσα πατέρα" απάντα ο γιος...και γυρίζουν σπίτι.

Το επόμενο πρωινό ο πατέρας και πάλι ξυπνά το γιο του νωρίς νωρίς. Σελώνουν το γάιδαρο μα αυτή τη φορά κάθεται ο πατέρας στην πλάτη του κι ο μικρός γιος προχωρά δίπλα. Βγαίνουν στη δημοσιά. Το χωριό όλο τους κοιτά κι ακούγονται από παντού ψίθυροι..."Για δες έναν πατέρα. Βολεμένος πάνω στη σέλα του γαϊδάρου αφήνει το γιο του, μικρό παιδί να περπατά τόσο δρόμο! Τι αναισθησία" 

"Άκουσες γιε μου:" Ρωτά ο πατέρας το παιδί. "Άκουσα πατέρα" απαντά ο γιος και γυρίζουν σπίτι.

Το επόμενο πρωί  σελώνουν ξανά το γάιδαρο τους, μόνο που αυτή τη φορά κάθονται και οι δύο πάνω του και βγαίνουν στη δημοσιά. Το χωριό όλο τους κοιτά με βλέμμα κατακριτέο να διασχίζουν το δρόμο και όλοι ψιθυρίζουν μεταξύ τους..."Κοίτα ντροπές! Έχουνε καλοκαθήσει κι οι δυο μαζί και το έχουνε φορτώσει το καημένο το ζωντανό πατέρας και γιος κι ούτε νοιάζονται αν αγκομαχάει, για να τους σηκώσει. Τεμπέληδες κι ακαμάτες κι οι δυο!"

"Άκουσες γιέ μου:" Ρωτάει ο πατέρας. " Άκουσα πατέρα" απαντά ο γιος και γυρίζουν σπίτι.

Το επόμενο πρωί ξανά το ίδιο σελώνουν το γάιδαρο και βγαίνουν και πάλι στη  δημοσιά μα αυτή τη φορά το γαϊδούρι πάει μόνο του χωρίς κανείς να κάθεται πάνω του. Πατέρας και γιος περπατούν δίπλα στο ζωντανό τους. Το χωριό όλο τους κοιτά και ψιθυρίζει. "Ε! όχι τρελάθηκαν πατέρας και γιος. Άλλοι να θέλουν να έχουν γάιδαρο για βοήθεια κι αυτοί να τον έχουν και να τον αφήνουν να περπατά ξεφόρτωτος κι άχρηστος.Τουλάχιστον να τον έδιναν σε κάποιον που τον έχει ανάγκη αν δεν τον έχουν ανάγκη αυτοί! Ούτε που νοιάζονται για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό τους. Τόσο προκλητικοί, μπροστά σε όλο το χωριό. Ντροπή τους!"

"Άκουσες γιε μου:" Ρωτάει ο πατέρας. "Άκουσα πατέρα" απαντάει ο γιος...

Γύρισαν σπίτι..."Αγόρι μου κατάλαβες τι είναι ευτυχία:" Ρωτάει ο πατέρας σαν κάθισαν πια το βράδυ δίπλα στη φωτιά."Ναι πατέρα"...απαντά ο μικρός... "Ευτυχία είναι να είσαι κουφός...."

Μια αγαπημένη μικρή ιστορία που πολύ πολύ συχνά δουλεύουμε στις ομάδες κι όχι μόνο. Πολύ συχνά την χρησιμοποιώ σαν μικρό χαριτωμένο μάθημα στα παιδιά μου για να τους θυμίζω πως...από την στιγμή που γεννήθηκαν, έχουν ένα γαϊδουράκι...που είναι δικό τους. Ολόδικο τους, το λένε Ζωή κι έχουν την μοναδική του ευθύνη!



My Longeared Playmate

Μα...για το γαϊδουράκι αυτό, τίποτε δεν είναι απλό, γιατί.... ότι κι αν κάνεις, όσο σωστά κι αν προσπαθήσεις να το κάνεις. Όσο διακριτικός και προσεκτικός κι αν είσαι. Όσο κι αν μοχθήσεις να μην ενοχλείς, να μην ερεθίζεις να μην προκαλείς...Πάντα. 

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα έχει άποψη. Θα πει για εσένα. Για τη ζωή σου.Για τις αποφάσεις σου.  Θα μιλήσει. Θα ενοχληθεί. Θα διαφωνήσει. Θα νιώσει θιγμένος...Δεν είσαι εσύ! Είναι εκείνος...Να το θυμάσαι αυτό.

Ευτυχία είναι να τραβάς το δρόμο σου. Να παίρνεις τις αποφάσεις σου. Να μην ακούς του καθενός το σωστό και το λάθος. Αυτός που έχει άποψη για εσένα, δεν ξέρει πως πήρες την κάθε σου απόφαση. Δεν ξέρει το πριν, το μετά, την ουσία μιας απόφασης σου που του φαντάζει λάθος. Αυτός που μιλά για εσένα κι έχει άποψη για εσένα...είναι η δεύτερη φωνή στο κεφάλι σου, που την αφήνεις να σε πληγώνει. Γιατί της δίνεις δύναμη; Γιατί πρέπει να είσαι αρεστός; Γιατί πρέπει σε όλους να εξηγείς;

Πήρες μια απόφαση. Υποστήριξε την. Νιώσε καλά με αυτήν. Νιώσε ασφάλεια με τις επιλογές σου...μα να είσαι πάντα έτοιμος να τις αλλάξεις. Όχι γιατί σου το είπε κάποιος μα γιατί θα μπορείς μια μέρα με ωριμότητα να αναγνωρίσεις ένα λάθος σου. Εσύ να το αναγνωρίσεις...όχι οι άλλοι!

"Ζω τη ζωή που διάλεξα"...αυτό θυμάμαι κάθε φορά που θα ακούσω κάποιον να μιλά για το δικό μου "γάιδαρο".

Οι άνθρωποι μιλούν...μα  όσο μια απόφαση σου δεν έχει επιπτώσεις στη ζωή κάποιου άλλου... όσο δεν τους ενοχλείς, όσο δεν τους πληγώνεις, όσο μια απόφαση σου δεν τους πονά και δεν τους κάνει κακό...δεν τους αφορά. Σταμάτα να ακούς!  Είναι δικός σου ο γάιδαρος και δική σου η επιλογή για το πως θα τον χρησιμοποιήσεις. 

Κάθε μέρα  σελώνουμε τα γαϊδουράκια μας και βγαίνουμε εκεί έξω...εκτεθειμένοι στα μάτια του κάθε ενός. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Ότι κι αν πουν, όπως κι αν το πουν...ότι κι αν νομίσουν για εσένα, η ζωή δεν μπορεί να περιμένει. Άνοιξε την πόρτα και βγες εκεί έξω κι απλά ζήσε! Ζήσε χωρίς να σε νοιάζουν αυτά που ακούς. Ζήσε γιατί αυτά που ακούς...δεν σε αφορούν.

 

Καλημέρα αγαπημένοι...ζέψτε το γάιδαρο. Βγαίνουμε στη δημοσιά, αρχίζει η παρέλαση. Μην ξεχνάτε τις ωτοασπίδες!!!!

Όσκαρ Γουάιλντ, Ο μαθητής

ΣΑΝ πέθανε ο Νάρκισσος, μεταμορφώθηκε η λίμνη της χαράς του κι από κύπελλο γλυκού νερού άλλαξε και γιόμισε αρμυρά δάκρυα.

Κι οι Δρυάδες ήρθανε κλαίγοντας απ’ το δάσος για να της τραγουδήσουν και να την παρηγορήσουν.

Κι άμα είδανε πως η λίμνη από κύπελλο γλυκού νερού μεταμορφώθηκε σε κύπελλο γιομάτο αρμυρά δάκρυα, απόλυσαν τις πράσινες πλεξούδες των μαλλιών τους και φώνα­ξαν κλαίγοντας: «Δεν παραξενευόμαστε που θρηνείς με τέ­τοιον τρόπο για το Νάρκισσο, ήτανε τόσο όμορφος!»

Salvado Dali - Metamorphosis of Narcissus, 1936

«Ήτανε όμορφος ο Νάρκισσος;» ρώτησε η λίμνη.

«Αυτό ποιος μπορεί καλύτερα να το ξέρει από σένα;» απά­ντησαν οι Δρυάδες. «Από μας πάντα προσπερνούσε, μα σέ­να πάντα σε ζήταγε για να ξαπλώνει πλάι σου, να σε θαυμά­ζει και να καθρεφτίζει στον καθρέφτη των νερών σου την ομορφιά του».

Κ’ η λίμνη απάντησε: «Εγώ όμως αγαπούσα το Νάρκισ­σο, γιατί όταν ξαπλωνόταν στην όχθη μου και με κοίταζε, καθρέφτιζα στον καθρέφτη των ματιών του τη δική μου ο­μορφιά».

 

 

Η έννοια του χρόνου στους διαφορετικούς πολιτισμούς

Πηγή: newsbeast.gr

  

Ο διεθνούς φήμης γλωσσολόγος, ιδρυτής σχολείων, προσωπικός δάσκαλος αρκετών μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας και βραβευμένος συγγραφέας του βιβλίου «When Cultures Collide» Richard Lewis, ο οποίος κάνει διαλέξεις σε όλον τον κόσμο, αναλύει πώς οι διαφορετικοί πολιτισμοί αντιλαμβάνονται την έννοια του χρόνου.

Στο δυτικό ημισφαίριο, οι ΗΠΑ και το Μεξικό χρησιμοποιούν την έννοια του χρόνου με διαμετρικά αντίθετο τρόπο, πράγμα που προκαλεί έντονες τριβές μεταξύ των δύο λαών. Στη δυτική Ευρώπη, οι Ελβετοί έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη για το χρόνο, σε σχέση με τους γείτονές τους Ιταλούς, ενώ οι πολίτες της Ταϊλάνδης δεν αξιολογούν το πέρασμα του χρόνου με τον ίδιο τρόπο όπως οι Ιάπωνες.

Χόρχε Μπουκάι – H αρκούδα

  Aπό το βιβλίο Ιστορίες να σκεφτείς του Χόρχε Μπουκάι

 

  

"Σε δύο χρόνια... μπορεί να μιλάει η αρκούδα!"

Αυτή είναι η ιστορία ενός ράφτη, ενός τσάρου και της αρκούδας του...

Μια μέρα, ο τσάρος ανακάλυψε ότι ένα από τα κουμπιά της αγαπημένης του ζακέτας είχε κοπεί.

Ο τσάρος ήταν ιδιότροπος, αυταρχικός και σκληρός (όπως όλοι όσοι μπλέκονται για πολύ καιρό με την εξουσία). Έτσι, οργισμένος εξαιτίας της απουσίας του κουμπιού, έστειλε να βρουν τον ράφτη και διέταξε να αποκεφαλιστεί την επόμενη μέρα από τον μπαλτά του δήμιου.

Κανείς δεν αντιμιλούσε στον αυτοκράτορα ολόκληρης της Ρωσίας, έτσι ο φρουρός πήγε μέχρι το σπίτι του ράφτη και, τραβώντας τον μέσα από τα χέρια της οικογένειάς του, τον πήγε στο μπουντρούμι του παλατιού για να περιμένει εκεί τον θάνατό του.

Το ηλιοβασίλεμα, όταν ο δεσμοφύλακας οδήγησε το ράφτη στο τελευταίο του δείπνο, αυτός τίναξε το κεφάλι και μουρμούρισε: «Καημένε τσάρε».

Ο φρουρός δεν μπόρεσε να κρατήσει τα γέλια του.

«Καημένε τσάρε; Καημένος είσαι εσύ. Το κεφάλι σου θα βρίσκεται αρκετά μακριά από το σώμα σου, αύριο κιόλας.»

About Time: A Visual Memoir Around the Clock / Μια Ευφυής Μινιμαλιστική Απεικόνιση της Σχέσης σας με τον Χρόνο

πηγή: http://www.brainpickings.org/2014/12/01/vahram-muratyan-about-time-interview/

 

Our Fraught Relationship with Time, in Clever Minimalist Illustrations

 

 

 Η γεμάτη Σχέση μας με τον Χρόνο, μια Ευφυής Μινιμαλιστική Απεικόνιση!!!

Ένας πνευματώδης, κωμικός, οπτικός διαλογισμός για τον Χρόνο στο μεταίχμιο του 2015 κι η συνεχής πάλη μας με την παραγωγικότητα και την παρουσία.
"Δεν βλέπω κανένα λόγο να δεσμεύεσαι από τη χρονολογική στιγμή," έγραψε η  Jeanette Winterson  στο θεαματικό δοκίμιό της για το χρόνο και τη γλώσσα. "Απ 'όσο γνωρίζουμε, το Σύμπαν δεν δεσμεύεται από αυτήν".

 Και όμως έκτοτε ο Γαλιλαίος εφηύρε το σύγχρονο χρονομέτρη. Η τυραννία του ρολογιού μάς αλυσοδένει στην αόρατη διάσταση με εσωτερικούς ρυθμούς για τις ... ιδανικές μας δημιουργικές ρουτίνες. Ο Γαλλο - Αρμένιος γραφίστας Vahram Muratyan περιγράφει τη μακρά ιστορία της ανθρωπότητας μέσα από την οπτικοποίηση του χρόνου, εξερευνώντας  με πολύ χιούμορ, ευαισθησία και διορατικότητα τη σύγχρονη ζωή.


 

Εν τω μεταξύ, ο χρόνος, με την αξιοσημείωτη ελαστικότητα του, συνεχίζει να μας ζαλίζει - όπως ήταν αναμενόμενο... Γέρε Χρόνε, φύγε τώρα!!!
   

 

Τα 100 βιβλία του 2014 που δεν πρέπει να αγνοήσετε

BOOK PRESS 2014  Πηγή: bookpress.gr

  

Ακόμη και με μειωμένη την εκδοτική παραγωγή, δυσκολεύεται κανείς να περιορίσει στα εκατό τα καλά βιβλία που εκδίδονται στη χώρα μας μέσα σε μια χρονιά. Πόσω μάλλον που στις προτάσεις μας δεν συμπεριελήφθησαν βιβλία για παιδιά κι εφήβους ούτε αστυνομικά ή θρίλερ, για τα οποία θα δημοσιεύσουμε σύντομα τις επιλογές της Ελένης Κορόβηλα και της Χίλντας Παπαδημητρίου αντίστοιχα. Δεν περιλαμβάνονται, τέλος, βιβλία που κυκλοφόρησαν πολύ πρόσφατα και δεν έχουν για την ώρα αξιολογηθεί.

Ελληνική πεζογραφία - μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα

Ένα ΦΙΛΟΔΟΞΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ είναι ο στόχος της πλειονότητας των συγγραφέων.Φέτος η Μάρω Δούκα ολοκλήρωσε τη μυθιστορηματική της τριλογία με το Έλα να πούμε ψέματα (εκδ. Πατάκη). Ένα βιβλίο εστιασμένο στην Κρήτη και σε πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν, με τον τρόπο τους, τη σύγχρονη Ιστορία. Ενδελεχής έρευνα, πραγματολογική ακρίβεια και ανάγλυφοι μυθιστορηματικοί ήρωες συνιστούν τους άξονες του εγχειρήματος. Ο πρόσφατα αδικοχαμένος Μένης Κουμανταρέας με τον Θησαυρό του χρόνου (εκδ. Πατάκη) έδωσε φέτος ένα σπουδαίο μυθιστόρημα. Τολμηρό, ευφάνταστο, συγκινητικό. Μιλάει σ’ αυτό για τη γυναίκα του και τα χρόνια της νιότης του. Για τον έρωτα που καίει και την αγάπη που διαρκεί. Για την Αθήνα και για πρόσωπα που έχουν χαθεί για πάντα. Στοιχεία ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, μαρτυρίες και ιστορικά ντοκουμέντα περιλαμβάνονται και στο τελευταίο βιβλίο της Τατιάνας Αβέρωφ, Δέκα ζωές σε μία εκδ. Μεταίχμιο). Κομμάτια από τη ζωή του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα ξεδιπλώνονται μέσα από τα μάτια της κόρης του, ζωντανεύοντας την ταραγμένη ατμόσφαιρα και τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα από το 1908 μέχρι και τις αρχές του Εμφυλίου.

Ο Μένης Κουμανταρέας για την Αίσθηση του Χρόνου...

Με αφορμή τη σημερινή είδηση της δολοφονίας του Μένη Κουμαναταρέα, αναδημοσιεύουμε το μικρό απόσπασμα από τη Lifo:

 

"... Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση των ανθρώπων. Ένα παιχνιδάκι. Περνάει πάρα πολύ γρήγορα. Είναι σαν τα λεωφορεία που αργούν να έρθουν και τελικά έρχονται πάντα πιο γρήγορα απ' ό,τι τα περιμένεις. Όταν βρίσκεσαι σε μια άλλη εποχή, πρέπει να προσαρμόζεσαι. Δεν πρέπει να προσπαθείς να νιώθεις νέος. Τα χρόνια που έχουν περάσει σε έχουν πλουτίσει με κάτι. Αυτός ο θησαυρός πρέπει να ξοδευτεί στη Γη. Ούτε κάτω από το χώμα, ούτε στον ουρανό ξοδεύεται".

"Δοκίμια για τον Άνθρωπο και τον Πολιτισμό" ΤΣΕΝΓΚ ΜΑΝ-ΤΣ'ΙΝΓΚ

ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΚΛΕΠΤΥΝΣΗ

 

 

Απόσπασμα από το βιβλίο "Δοκίμια για τον Άνθρωπο και τον Πολιτισμό" ΤΣΕΝΓΚ ΜΑΝ-ΤΣ'ΙΝΓΚ (εκδ.Αλκίμαχον)

  Ο Δάσκαλος είπε, "Όταν η φυσική υπόσταση υπερβαίνει την εκλέπτυνση, γίνεσαι τραχύς. Όταν η εκλέπτυνση υπερβαίνει τη φυσική υπόσταση, γίνεσαι αβρός". Η τραχύτητα δείχνει έλλειψη εκλέπτυνσης, η υπερβολική αβρότητα δείχνει την υπερβολή της. Ο Κομφούκιος συνέχισε λέγοντας, "Ο ευγενής άνθρωπος εξισορροπεί την υπόσταση του με την εκλέπτυνση". Όμως πως ξέρει κανείς ότια τα δύο είναι κατάλληλα ισορροπημένα; Αρκεί να θυμόμαστε ότι κανένα από τα δύο δεν πρέπει να κυριαρχεί. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι πρέπει να μελετούν τις Έξι Εκλεπτυσμένες Τέχνες (μουσική, ιππασία, τελετές, τοξοβολία, καλλιγραφία και μαθηματικά), μόνον αφότου είχαν αφιερώσει ενέργεια στις ουσιαστικές τέχνες της υιικής αφοσίωσης, της εμπιστοσύνης, του σεβασμού, της αγάπης και της φιλίας.

  Το κινέζικο ιδεόγραμμα για την "ισορροπία" περιλαμβάνει τη ρίζα που σημαίνει ξύλο, το οποίο παραπέμπει στα αειθαλή δέντρα-τα τελευταία που ρίχνουν τα φύλλα τους όταν το περιβάλλον γίνεται εχθρικό. Ο ευγενής άνθρωπος δεν δίνει υπερβολικό βάρος ούτε στην ουσία ούτε στην εκλέπτυνση. Αν του πάρετε την εκλέπτυνση αυτό που θα μείνει είναι θα μοιάζει με μια ξυρισμένη τίγρη, το δέρμα της οποίας δεν ξεχωρίζει από το δέρμα ενός ξυρισμένου σκύλου. Από την άλλη, ένας άνθρωπος που δεν ακολουθεί τα ηθικά πρότυπα και δεν έχει ουσιαστικά χαρακτηριστικά και που απλώς ασχολείται με την εκλέπτυνση του, μοιάζει με έναν ξυρισμένο σκύλο που φοράει το δέρμα ενός πάνθηρα. Ένας τέτοιος καλλιεργημένος απατεώνας είναι πολύ πιο επικίνδυνος και από λύκο.
ΧΧΧΙ

  Το Ι Τσινγκ λέει ότι ένας σημαντικός άνθρωπος αλλάζει σαν τη τίγρη, ένας ευγενής άνθρωπος αλλάζει σαν τον πάνθηρα-η εκλέπτυνση λοιπόν αντικατοπτρίζει την ουσία του χαρακτήρα σας. Δεν θα πρέπει να κυριαρχεί ούτε η ουσία, ούτε η εκλέπτυνση, και υποτιμώντας τη μια ή την άλλη, ή αφήνοντας τις και τις δύο ανισόρροπες, καταστρέφεται τη φύση σας. Όλοι διαθέτουν την ικανότητα να αλλάζουν αναλόγως του χαρακτήρα τους, μερικοί σαν τίγρεις και άλλοι σαν πάνθηρες. Ο ευγενής άνθρωπος ασπάζεται την αλλαγή, ο ασήμαντος την αγνοεί.

PHILOSOPHY - The Stoics / Video: Η Φιλοσοφία των Στωικών

Το εξαιρετικά ελκυστικό βίντεο παρουσιάζει το πώς η Φιλοσοφία των Στωικών μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε το άγχος, την οργή και την απώλεια της προοπτικής - και να συνειδητοποιήσουμε ότι  είναι πολύ λίγα όλα όσα χρειάζονται να κάνουν μια ευτυχισμένη ζωή. Όλη η σειρά των βίντεο είναι άκρως ενδιαφέρουσα! Αναζητήστε την!!!

 

πηγή: http://www.theschooloflife.com/

How the Stoics can help us tackle anxiety, fury and loss of perspective - and realise that very little is needed to make a happy life.

Χόρχε Μπουκάι,… όλα ήταν ένα ψέμα!

Πηγή:  www.psycheandlife2.wordpress.com
        Χρειάζεται δουλειά για να μπορέσεις να αφήσεις πίσω αυτό που δεν έχεις πια. Να αποδεσμευτείς και ν’ αρχίσεις να σκέφτεσαι αυτό που ακολουθεί. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου για τη χειρότερη πρόκληση με την οποία βρίσκεσαι αντιμέτωπος όταν είσαι ένας υγιής ενήλικος. Να ξέρεις ότι μπορείς πραγματικά να αντιμετωπίσεις την απώλεια οποιουδήποτε πράγματος.

 Αυτό είναι το κουράγιο, η δύναμη της ωριμότητας: να έχεις την πεποίθηση ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις ό,τι και να σου συμβεί, ακόμη και την ιδέα ότι κάποια στιγμή κι εσύ ο ίδιος δεν θα υπάρχεις. Ίσως έτσι, μέσω της συνειδητοποίησης πως όλοι μου οι δεσμοί είναι προσωρινοί, μπορέσω να δεχτώ και ορισμένα άλλα πράγματα που είναι από τα δυσκολότερα να δεχτεί κανείς: Ότι δεν είμαι αιώνιος, ότι είναι ορισμένος ο χρόνος για το πέρασμά μου από αυτόν τον κόσμο, από τον τόπο αυτό, το συγκεκριμένο διάστημα.