Ό,τι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου (Παραμύθι από την Ινδία)

Πηγή: koukfamily.blogspot.gr

 

  

  

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, "ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου... ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου"...

Ο αυτοκράτορας όμως παρόλο που το "ελάττωμα" του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, τού ήταν πολύ χρήσιμα και γι΄ αυτό το λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.

Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και αφού τον έπλυναν οι γυναίκες της αυλής, ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ.

Την ώρα όμως που ο κουρέας του έκοβε τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας τρόμαξαν τόσο πολύ που ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα...

Τι είναι ευτυχία; (Η αλληγορική Α-λήθεια ενός πατέρα, του γιου και του γαϊδάρου τους!)

πηγή: http://kapaworld.blogspot.gr/

Καλημέρα σας και..καλό μήνα!

 

"Μπαμπά...τι είναι ευτυχία;" Ρωτά ένα βράδυ το μικρό αγόρι το μπαμπά του.Ο μπαμπάς σκέφτεται σιωπηλά κι ύστερα απαντά... "Δεν ξέρω να σου το πω μα ξέρω να σου το δείξω. Κοιμήσου κι αύριο θα δεις..."

Την επόμενη ημέρα πρωί πρωί ο πατέρας ξυπνά το γιο του και του λέει. "Σέλωσε το γάιδαρο να πάμε στο χωράφι". 

Πράγματι ο μικρός ετοιμάζει το γάιδαρο. Ο πατέρας τον ανεβάζει πάνω στη σέλα.

Εκείνος πιάνει τα γκέμια του γαϊδάρου και προχωρά μπροστά ενώ ο μικρός είναι καθισμένος πάνω στο γάιδαρο. Βγαίνουν από το σπίτι και περπατούν στην δημοσιά. Το χωριό όλο έχει ξυπνήσει κι οι χωριανοί πηγαίνουν στα χωράφια τους. Όλοι κοιτάζουν με απορία τον πατέρα να περπατά και το γιο να κάθεται πάνω στο γάιδαρο. Όλο το χωριό ψιθυρίζει..."Ντροπή! Μικρό παιδί κάθεται στο γάιδαρο αναπαυτικά κι ο πατέρας δίπλα να προχωρά. Κανένας σεβασμός!"

"Άκουσες γιε μου:" Ρωτά ο πατέρας το γιο. "Άκουσα πατέρα" απάντα ο γιος...και γυρίζουν σπίτι.

Το επόμενο πρωινό ο πατέρας και πάλι ξυπνά το γιο του νωρίς νωρίς. Σελώνουν το γάιδαρο μα αυτή τη φορά κάθεται ο πατέρας στην πλάτη του κι ο μικρός γιος προχωρά δίπλα. Βγαίνουν στη δημοσιά. Το χωριό όλο τους κοιτά κι ακούγονται από παντού ψίθυροι..."Για δες έναν πατέρα. Βολεμένος πάνω στη σέλα του γαϊδάρου αφήνει το γιο του, μικρό παιδί να περπατά τόσο δρόμο! Τι αναισθησία" 

"Άκουσες γιε μου:" Ρωτά ο πατέρας το παιδί. "Άκουσα πατέρα" απαντά ο γιος και γυρίζουν σπίτι.

Το επόμενο πρωί  σελώνουν ξανά το γάιδαρο τους, μόνο που αυτή τη φορά κάθονται και οι δύο πάνω του και βγαίνουν στη δημοσιά. Το χωριό όλο τους κοιτά με βλέμμα κατακριτέο να διασχίζουν το δρόμο και όλοι ψιθυρίζουν μεταξύ τους..."Κοίτα ντροπές! Έχουνε καλοκαθήσει κι οι δυο μαζί και το έχουνε φορτώσει το καημένο το ζωντανό πατέρας και γιος κι ούτε νοιάζονται αν αγκομαχάει, για να τους σηκώσει. Τεμπέληδες κι ακαμάτες κι οι δυο!"

"Άκουσες γιέ μου:" Ρωτάει ο πατέρας. " Άκουσα πατέρα" απαντά ο γιος και γυρίζουν σπίτι.

Το επόμενο πρωί ξανά το ίδιο σελώνουν το γάιδαρο και βγαίνουν και πάλι στη  δημοσιά μα αυτή τη φορά το γαϊδούρι πάει μόνο του χωρίς κανείς να κάθεται πάνω του. Πατέρας και γιος περπατούν δίπλα στο ζωντανό τους. Το χωριό όλο τους κοιτά και ψιθυρίζει. "Ε! όχι τρελάθηκαν πατέρας και γιος. Άλλοι να θέλουν να έχουν γάιδαρο για βοήθεια κι αυτοί να τον έχουν και να τον αφήνουν να περπατά ξεφόρτωτος κι άχρηστος.Τουλάχιστον να τον έδιναν σε κάποιον που τον έχει ανάγκη αν δεν τον έχουν ανάγκη αυτοί! Ούτε που νοιάζονται για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό τους. Τόσο προκλητικοί, μπροστά σε όλο το χωριό. Ντροπή τους!"

"Άκουσες γιε μου:" Ρωτάει ο πατέρας. "Άκουσα πατέρα" απαντάει ο γιος...

Γύρισαν σπίτι..."Αγόρι μου κατάλαβες τι είναι ευτυχία:" Ρωτάει ο πατέρας σαν κάθισαν πια το βράδυ δίπλα στη φωτιά."Ναι πατέρα"...απαντά ο μικρός... "Ευτυχία είναι να είσαι κουφός...."

Μια αγαπημένη μικρή ιστορία που πολύ πολύ συχνά δουλεύουμε στις ομάδες κι όχι μόνο. Πολύ συχνά την χρησιμοποιώ σαν μικρό χαριτωμένο μάθημα στα παιδιά μου για να τους θυμίζω πως...από την στιγμή που γεννήθηκαν, έχουν ένα γαϊδουράκι...που είναι δικό τους. Ολόδικο τους, το λένε Ζωή κι έχουν την μοναδική του ευθύνη!



My Longeared Playmate

Μα...για το γαϊδουράκι αυτό, τίποτε δεν είναι απλό, γιατί.... ότι κι αν κάνεις, όσο σωστά κι αν προσπαθήσεις να το κάνεις. Όσο διακριτικός και προσεκτικός κι αν είσαι. Όσο κι αν μοχθήσεις να μην ενοχλείς, να μην ερεθίζεις να μην προκαλείς...Πάντα. 

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα έχει άποψη. Θα πει για εσένα. Για τη ζωή σου.Για τις αποφάσεις σου.  Θα μιλήσει. Θα ενοχληθεί. Θα διαφωνήσει. Θα νιώσει θιγμένος...Δεν είσαι εσύ! Είναι εκείνος...Να το θυμάσαι αυτό.

Ευτυχία είναι να τραβάς το δρόμο σου. Να παίρνεις τις αποφάσεις σου. Να μην ακούς του καθενός το σωστό και το λάθος. Αυτός που έχει άποψη για εσένα, δεν ξέρει πως πήρες την κάθε σου απόφαση. Δεν ξέρει το πριν, το μετά, την ουσία μιας απόφασης σου που του φαντάζει λάθος. Αυτός που μιλά για εσένα κι έχει άποψη για εσένα...είναι η δεύτερη φωνή στο κεφάλι σου, που την αφήνεις να σε πληγώνει. Γιατί της δίνεις δύναμη; Γιατί πρέπει να είσαι αρεστός; Γιατί πρέπει σε όλους να εξηγείς;

Πήρες μια απόφαση. Υποστήριξε την. Νιώσε καλά με αυτήν. Νιώσε ασφάλεια με τις επιλογές σου...μα να είσαι πάντα έτοιμος να τις αλλάξεις. Όχι γιατί σου το είπε κάποιος μα γιατί θα μπορείς μια μέρα με ωριμότητα να αναγνωρίσεις ένα λάθος σου. Εσύ να το αναγνωρίσεις...όχι οι άλλοι!

"Ζω τη ζωή που διάλεξα"...αυτό θυμάμαι κάθε φορά που θα ακούσω κάποιον να μιλά για το δικό μου "γάιδαρο".

Οι άνθρωποι μιλούν...μα  όσο μια απόφαση σου δεν έχει επιπτώσεις στη ζωή κάποιου άλλου... όσο δεν τους ενοχλείς, όσο δεν τους πληγώνεις, όσο μια απόφαση σου δεν τους πονά και δεν τους κάνει κακό...δεν τους αφορά. Σταμάτα να ακούς!  Είναι δικός σου ο γάιδαρος και δική σου η επιλογή για το πως θα τον χρησιμοποιήσεις. 

Κάθε μέρα  σελώνουμε τα γαϊδουράκια μας και βγαίνουμε εκεί έξω...εκτεθειμένοι στα μάτια του κάθε ενός. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Ότι κι αν πουν, όπως κι αν το πουν...ότι κι αν νομίσουν για εσένα, η ζωή δεν μπορεί να περιμένει. Άνοιξε την πόρτα και βγες εκεί έξω κι απλά ζήσε! Ζήσε χωρίς να σε νοιάζουν αυτά που ακούς. Ζήσε γιατί αυτά που ακούς...δεν σε αφορούν.

 

Καλημέρα αγαπημένοι...ζέψτε το γάιδαρο. Βγαίνουμε στη δημοσιά, αρχίζει η παρέλαση. Μην ξεχνάτε τις ωτοασπίδες!!!!

Το Mαγικό Καράβι: ένα διαδραστικό βιβλίο για τη Μετακίνηση / The Magic Boat: A Book to Turn and Move

  πηγή: http://www.brainpickings.org/

 

 

Ως λάτρης των παιδικών βιβλίων και των vintage εκδόσεων, ενθουσιάστηκα με την ανακάλυψη του "διαδραστικού" θησαυρού, το ασυνήθιστο στολίδι από το μακρινό 1929 (!!!)  Το Mαγικό Καράβι: ένα βιβλίο για τη Μετακίνηση - μια συλλογή ποιημάτων, ιστοριών, παζλ, και διαδραστικών παιχνιδιών, που έχουν σχεδιαστεί από τον αυστριακό εικονογράφο, αρτ νουβό καλλιτέχνη και συγγραφέα παιδικών βιβλίων, Tom Seidmann-Freud (November 17, 1892–February 7, 1930).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Visionary interactive storytelling designed to “delight and surprise,” with human tragedy on the side.

 

As a lover of vintage children’s books and analog “interactive” treasures, I was delighted to discover the unusual 1929 gem The Magic Boat: A Book to Turn and Move (public library) — a collection of poems, stories, puzzles, and interactive games designed to “delight and surprise”



by Austrian illustrator, Art Nouveau artist, and children’s book author Tom Seidmann-Freud (November 17, 1892–February 7, 1930).

Υπέροχη Εικονογράφηση Παλιών Παραμυθιών / Vintage Fairy Tales (Amazing Vintage Children's Illustrations)

 

Hans Hoffmann, "Das Puppendorf" ("Οι κούκλες του χωριού") - Γερμανία 1906

  Ένας κόσμος παράλληλος από τον πραγματικό, όπου όλα είναι πιθανά αρκεί να μπορούν να ζωγραφιστούν. Σουρεαλισμός, φαντασία, και στις περισσότερες περιπτώσεις εκπληκτική τέχνη!!! Με τη βοήθεια του http://www.thematic.co/

 

   A parallel world of the real, where everything is possible provided that they can be painted. Surrealism, fantasy and in most cases great art !!!

 

 

Vintage Fairy Tales

Μάγια Αγγέλου: Η ζωή δεν με φοβίζει (Θαρραλέοι Παιδικοί Στίχοι) / Life Doesn’t Frighten Me: Maya Angelou’s Courageous Children’s Verses, Illustrated by Basquiat

πηγή: http://www.brainpickings.org/

Η αγάπη κι ο θαυμασμός μας για τη ζωή και το έργο της Μάγιας Αγγέλου είναι γνωστός στους φίλους του blog μας. Σας παρουσιάζουμε ένα ανεκτίμητο έναυσμα για την ποίηση και τη σύγχρονη τέχνη για τους μικρούς μας φίλους, καθώς και μια διαχρονική υπενθύμιση της δύναμης του θάρρους σε όλους μας.
Ο φόβος είναι ο εχθρός της δημιουργικότητας, το φυτώριο της μετριότητας, ένα κρίσιμο εμπόδιο για τον έλεγχο της ζωής. Λίγοι ενσαρκώνουν την περιφρόνηση του φόβου με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια και χάρη από τη Μάγια Αγγέλου, η οποία είχε ξεπεράσει αξιοσημείωτες δυσκολίες - τον βιασμό της παιδικής ηλικίας, τη φτώχεια, τον εθισμό, το πένθος - για να γίνει μια από τις πιο διάσημους συγγραφείς. Όπως κι ένας αριθμός άλλων επιφανών «ενηλίκων» ποιητών και πεζογράφων που έχουν γράψει επίσης για τα παιδιά - συμπεριλαμβανομένων της Σύλβια Πλαθ, του Mark Twain, του William Faulkner, του Τζέιμς Τζόις, της Βιρτζίνια Γουλφ, του  Έλιοτ, της Μαίρης Σέλλεϋ, του Λέοντος Τολστόι, του Όσκαρ Ουάιλντ, του Aldous Huxley, του Σαλμάν Ρούσντι, του Ian Fleming,  - έτσι κι η Αγγέλου:
Το 1993 εκδίδεται το  Life Doesn’t Frighten Me (public library), που επιμελήθηκε η Σάρα Τζέιν Boyers,  με τα σχέδια από τον θρυλικό καλλιτέχνη Jean-Michel Basquiat, του οποίου η υπογραφή του στυλ παραπέμπει σε αυτό του παιδιού, με φανταχτερά και πολύχρωμα χρώματα που καταδεικνύουν τη συναισθηματική ένταση και προσφέρουν ένα τέλειο ταίρι για τους θαρραλέους στίχους της Αγγέλου. Απολαύστε το!

  Σκιές στον τοίχο
  Θόρυβοι κάτω από την αίθουσα
  Η ζωή δεν με φοβίζει καθόλου

Καταπολέμησα τους μάγκες
  Όλα μόνη και πάντα τη νύχτα
  Η ζωή δεν με φοβίζει καθόλου

Πάνθηρες στο πάρκο
  Ξένοι στο σκοτάδι
  Όχι, δεν με φοβίζει καθόλου.

Να μην εμφανιστούν ξανά φίδια και βατράχια.
  Και ακούστε την κραυγή μου,
  Αν φοβάμαι καθόλου
  Είναι μόνο στα όνειρά μου....

Η ζωή δεν με φοβίζει καθόλου
  Καθόλου
  Καθόλου.

 Ακούστε την Αγγέλου να διαβάζει το ποίημα, το οποίο λέει ότι έγραψε "για όλα τα παιδιά που σφυρίζουν στο σκοτάδι και που αρνούνται να παραδεχτούν ότι είναι φοβισμένα από τα πνεύματά τους":



Το "Η ζωή δεν με φοβίζει" είναι μια απόλυτη απόλαυση στο σύνολό του, ένα ανεκτίμητο αλφαβητάρι για την ποίηση και τη σύγχρονη τέχνη, για τους μικρούς μας φίλους και μια διαχρονική υπενθύμιση της δύναμης του θάρρους σε όλους μας.

Τα 100 βιβλία του 2014 που δεν πρέπει να αγνοήσετε

BOOK PRESS 2014  Πηγή: bookpress.gr

  

Ακόμη και με μειωμένη την εκδοτική παραγωγή, δυσκολεύεται κανείς να περιορίσει στα εκατό τα καλά βιβλία που εκδίδονται στη χώρα μας μέσα σε μια χρονιά. Πόσω μάλλον που στις προτάσεις μας δεν συμπεριελήφθησαν βιβλία για παιδιά κι εφήβους ούτε αστυνομικά ή θρίλερ, για τα οποία θα δημοσιεύσουμε σύντομα τις επιλογές της Ελένης Κορόβηλα και της Χίλντας Παπαδημητρίου αντίστοιχα. Δεν περιλαμβάνονται, τέλος, βιβλία που κυκλοφόρησαν πολύ πρόσφατα και δεν έχουν για την ώρα αξιολογηθεί.

Ελληνική πεζογραφία - μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα

Ένα ΦΙΛΟΔΟΞΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ είναι ο στόχος της πλειονότητας των συγγραφέων.Φέτος η Μάρω Δούκα ολοκλήρωσε τη μυθιστορηματική της τριλογία με το Έλα να πούμε ψέματα (εκδ. Πατάκη). Ένα βιβλίο εστιασμένο στην Κρήτη και σε πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν, με τον τρόπο τους, τη σύγχρονη Ιστορία. Ενδελεχής έρευνα, πραγματολογική ακρίβεια και ανάγλυφοι μυθιστορηματικοί ήρωες συνιστούν τους άξονες του εγχειρήματος. Ο πρόσφατα αδικοχαμένος Μένης Κουμανταρέας με τον Θησαυρό του χρόνου (εκδ. Πατάκη) έδωσε φέτος ένα σπουδαίο μυθιστόρημα. Τολμηρό, ευφάνταστο, συγκινητικό. Μιλάει σ’ αυτό για τη γυναίκα του και τα χρόνια της νιότης του. Για τον έρωτα που καίει και την αγάπη που διαρκεί. Για την Αθήνα και για πρόσωπα που έχουν χαθεί για πάντα. Στοιχεία ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ, μαρτυρίες και ιστορικά ντοκουμέντα περιλαμβάνονται και στο τελευταίο βιβλίο της Τατιάνας Αβέρωφ, Δέκα ζωές σε μία εκδ. Μεταίχμιο). Κομμάτια από τη ζωή του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα ξεδιπλώνονται μέσα από τα μάτια της κόρης του, ζωντανεύοντας την ταραγμένη ατμόσφαιρα και τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα από το 1908 μέχρι και τις αρχές του Εμφυλίου.

Aesop’s Fables / Αισώπου Μύθοι (βίντεο)

 Με τη βοήθεια του http://www.magisto.com έφτιαξα το παρακάτω βίντεο. Το συγκεκριμένο εργαλείο είναι εύχρηστο για να ζήσετε με τους μαθητές σας την εμπειρία δημιουργίας video!

With the help of http://www.magisto.com I made the video below. This tool is handy for you to live with your students experience creating video!

                              Αισώπου Μύθοι / Aesop’s Fables

 

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ, Η γκρίζα ιστορία

   

 

 

Ένας Νίκος και μια Λίζα
Ζούσαν σε μια πόλη γκρίζα
Όλο γκρίζες συνοικίες
Γκρίζες πολυκατοικίες
Γκρίζους δρόμους, τροχονόμους
Ταχυδρόμους, αστυνόμους.

Κάποιο γκρίζο πρωινό
Κρύο, φθινοπωρινό
Φόρεσε ο Νίκος μια
Σκούρα γκρίζα κουστουμιά.

Φόρεσε και το Λιζάκι
Ένα γκρίζο ταγιεράκι
Κι από πάνω ένα γκρι
Φοβερό παλτό, μακρύ!

Ήτανε πολύ εντάξει
Με το γκρίζο τους αμάξι
Θα πηγαίναν σε μια θεία
Που τη λέγαν Ευανθία.

Μα συνάντησαν στη σκάλα
Μια κυρία γκριζομάλλα
Που’ σερνε απ’ το λουράκι
Ένα γκρίζο κανισάκι.
Ήταν η κυρία Ντίνα
Με τη γκρι της καμπαρντίνα
Και η σκύλα η Ζουζούνα
Με τη γκρίζα της τη γούνα.

«Καλημέρα!», «Καλημέρα!»
«Γκρίζα κι άσχημη η μέρα!»
«Γκρίζα και συννεφιασμένη
Βροχερή και παγωμένη!»

Και εκεί που τέτοια λέγαν
Και μιλούσαν και χαζεύαν
Ωχ! Περνάει ένας γάτος
Γκρίζος γάτος και τρεχάτος
Κυνηγώντας στα σκαλάκια
Κάτι γκρίζα ποντικάκια!

Ωχ, ο γάτος ο τιγρέ
Που’ μενε στο ρετιρέ
Ένας γάτος, άλλο φρούτο
που τον λέγαν Σταχτοπούτο!

Και τον βλέπει η Ζουζούνα
Με τη γκρίζα της τη γούνα
Και αρχίζει να γαβγίζει
Να γρυλλίζει, να μουγκρίζει.

Σκούζει, κάνει φασαρία
Να ξεφύγει απ’ την κυρία!

Την τραβά, τη ρίχνει κάτω
Και ορμά στον γκρίζο γάτο!

Τα ποντίκια τα καημένα
Τρέχουν μπρος, ξετρελαμένα
Πίσω τρέχει ο γκρίζος γάτος
Πεινασμένος, ορεξάτος
Κι από πίσω το κανίς
Κι από πίσω τους, κανείς!

 

Ιστορίες για γέλια και για χρώματα,  1994

Upside Down Day: Library Binding – January, 1968 / Μία ανάποδη ημέρα

An ode to those times when everything seems backwards!!!!!!!

Μια ωδή σε εκείνες τις στιγμές, όπου τα πάντα φαίνεται να πηγαίνουν προς τα πίσω!!!!!!

πηγή: http://www.brainpickings.org/

Η ιστορία της κούκλας από αλάτι

Μια μέρα, ρώτησε τον Νασρεντίν* ένας μαθητής του:

- Πες μου δάσκαλε: Πώς θα μπορούσες να περιγράψεις τη δουλειά ενός αναζητητή της Αλήθειας;

Ο Νασρεντίν κοίταξε για λίγο σιωπηλός τον μαθητή του κι ύστερα χαμογέλασε πονηρά και του είπε:...
- Σαν την ιστορία της κούκλας από αλάτι.

Χρήστος Μπουλώτης,Το τελευταίο χρυσό αβγό του κόσμου

πηγή: http://www.elniplex.com/

Ποτέ και κανείς δεν ξέρει πως έμαθαν οι άνθρωποι το μυστικό για την κόκκινη βούλα που είχαν στην λαιμό τους εκείνες οι παράξενες πάπιες… Μάλλον όπως όλα τα μυστικά αργά ή μαθεύτηκε, ότι αν κάποιος άγγιζε αυτή την κόκκινη βούλα στο λαιμό κάποιας από αυτές τις παράξενες πάπιες, αυτή δεν είχε άλλη επιλογή, θα γεννούσε ένα χρυσό αυγό κι ύστερα ήταν καταδικασμένη να πεθάνει. Κι όπως ήταν φυσικό τσακωμοί και πόλεμοι ξέσπασαν για την απόχτηση των χρυσών αβγών. Και με όσα χρυσά αβγά αποχτούσαν οι ισχυροί αλλά άμυαλοι του κόσμου τούτου, τα ξόδευαν για να φτιάξουν όπλα και να διεκδικήσουν κι άλλα χρυσά αβγά. «Αγρίεψε το μάτι τους, μα πιότερο αγρίεψε ο νους και η ψυχή τους σ’ αυτό το ξέφρενο κυνηγητό» Έτσι με τον καιρό εξαφανίστηκαν οι πάπιες που είχαν το χάρισμα ή μήπως τη δυστυχία να γεννούν χρυσά αβγά. Μονάχα μία «ίσως» και να γλύτωσε, έλεγε η ιστορία που μεταδίδονταν από στόμα σε στόμα, «και περιπλανιέται από τότε με το φόβο των ανθρώπων στην καρδιά της».

Οι λερωμένοι τοίχοι των σχολείων....

πηγή: http://effieladaillustrator.blogspot.gr/

 

        Όταν πήγα για πρώτη φορά στο σχολείο, δεν πρόσεξα τους τοίχους του.
     Είχα άλλες αγωνίες, άλλους φόβους....
       Στην συνέχεια άφησα κι εγώ τα αποτυπώματά μου σ' αυτούς,....μουτζουρώνοντας τους,
     χωρίς καθόλου τύψεις.
        Όταν, για πρώτη φορά, πήγα τα παιδιά μου στο σχολείο, πρόσεξα αν οι τοίχοι είναι καθαροί.....
     αν ήταν δυνατόν και φρεσκοβαμμένοι..... Έτσι ήθελα.
        Τώρα, όταν περνάω από σχολείο, σταματάω και ψάχνω στους τοίχους του,  αποτυπώματα από           μικρές παλάμες χεριών, ανορθόγραφες λέξεις,.......τις "υπογραφές" μιας ηλικίας που ζει....
      χωρίς καθόλου τύψεις....

Δύο ιστορίες για τη βία στο σχολείο

πηγή: Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (www.epsype.gr)

 

Οι ιστορίες δημιουργήθηκαν από μαθητές δύο δημοτικών σχολείων του Έβρου, προέρχονται από ειδικό πρόγραμμα της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου) και εκδόθηκαν σε βιβλίο το 2008.

Το βιβλίο βρίσκεται και στον Μικρό Αναγνώστη. Πατήστε στην εικόνα και ακούστε το από την ηθοποιό Ευδοκία Στατήρη:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
1ο μέρος: Τα μπαλόνια της φιλίας
2ο μέρος: Η Μόνα σε καινούργιο σχολείο

The Very Hungry Caterpillar by Eric Carle / Μια κάμπια πολύ πεινασμένη του Eric Carle

Η μεταμόρφωση μιας μικρής, πεινασμένης κάμπιας σε μια υπέροχη, πολύχρωμη πεταλούδα! Ένα βιβλίο για την άνοιξη, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου. Ένα βιβλίο για μικρά παιδιά, που υμνεί την ομορφιά και τη μαγεία της Φύσης. Ένα βιβλίο που θα το χαρούν τα πολύ μικρά παιδιά, ενώ, ταυτόχρονα, θα μαθαίνουν διασκεδάζοντας τους αριθμούς ως το δέκα και τις ημέρες της εβδομάδας. Αυτό το πανέμορφο βιβλίο μου το γνώρισε η καλή φίλη και συνάδελφος από τη Γαλλία η Alice Dubief, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Προβηγκία στη ΝΑ Γαλλία στο πλαίσιο του προγράμματος Comenius, και - βέβαια - της αφιερώνω αυτήν την ανάρτηση.

The transformation of a small, hungry caterpillar into a beautiful, colorful butterfly! A book for spring, the most wonderful time of the year. A book for young children, which celebrates the beauty and magic of nature. A book that will delight the very young Children, while at the same time, you learn entertaining as ten numbers and days of the week. This gorgeous book met my good friend and colleague from France Alice Dubief, during my trip to Provence in SE France under the Comenius, and, of course, I dedicate to her this post.

The Giving Tree By Shel Silverstein / Το δέντρο που έδινε, του Σελ Σιλβερστάιν

Ένα υπέροχο, παραβολικό παραμύθι !!!

    Μια φορά ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα μικρό αγόρι. Που μάζευε τα φύλλα της, που έπαιζε κοντά της, που αποκοιμιόταν στον ίσκιο της. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Τα χρόνια πέρασαν, το αγόρι μεγάλωσε κι οι ανάγκες του άλλαξαν. Τώρα δεν του έφταναν τα φύλλα και τα σκαρφαλώματα. Τώρα ήθελε λεφτά. Κι η μηλιά του έδωσε μήλα να πουλήσει. Και ήταν ευτυχισμένη. Και τα χρόνια κυλούσαν. Και το αγόρι μεγάλωσε και οι ανάγκες άλλαζαν. Και η μηλιά ήταν πάντοτε εκεί, να δίνει λύσεις μέσα από την απόλυτη, ανιδιοτελή αγάπη που είχε στο αγόρι. Στο αγόρι που τίποτα δεν της έδωσε ποτέ παρά μόνο κάποτε, πολύ παλιά, το παιδικό του γέλιο, την αθωότητά του και τις στιγμές του. Η μηλιά πάντα έδινε. Και πάντα ήταν ευτυχισμένη. Κι ας μην πήρε σχεδόν ποτέ τίποτα  από το δέντρο. 

Ο Σελ Σιλβερστάιν πέθανε το 1999 σε ηλικία 69 ετών. Είχε προλάβει όμως να μας δώσει ένα πλήθος εξαιρετικά αξιόλογων ποιημάτων, βιβλίων, στίχων και καρτούν.
Το Δέντρο που Έδινε εκδόθηκε το 1964. Πενήντα χρόνια από την πρώτη του έκδοση, το τιμώ και το ξαναθυμάμαι. Όσοι δεν έτυχε ως τώρα να το γνωρίσουν, ας μην αφήσουν άλλο χρόνο χωρίς αυτό. Θα έμπαινε άνετα σε εκείνες τις περίφημες must read λίστες “100 βιβλία που πρέπει να διαβάσεις πριν πεθάνεις”.

Χριστουγεννιάτικο αλφαβητάρι

 πηγή:  Παραμυθητής

Χι χι χι χι, χαίρομαι!

Έρχονται Χριστούγεννα.

Χα χα χα, χαχανίζοντας

τρέχω, τα υποδέχομαι...

 

Τι καλύτερο τα Χριστούγεννα

από την οικογενειακή θαλπωρή,

τη ζεστασιά της αγάπης, το παιχνίδι
και το ήσυχο διάβασμα με τα παιδιά..

Όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα,

το σπίτι γεμίζει με γλυκύτητα και ομορφιά.

Και αυτά δεν βρίσκονται στα γλυκά και τα στολίδια

αλλά στην αγάπη.

Άλλωστε το λέει και ο συγγραφέας του βιβλίου

''Χριστουγεννιάτικο Αλφαβητάρι''...

Και να θυμάστε: η αλφαβήτα

αρχίζει από Άλφα

τελειώνει σε Ωωω.

Όπως κι η λέξη η μαγική

των Χριστουγέννων,

που είναι η λέξη

Α

γ

α

π

Ω

Το Χριστουγεννιάτικο Αλφαβητάρι

του Αντώνη Παπαθεοδούλου θα σας ταξιδέψει

στην αλφαβήτα των Χριστουγέννων.

Α όπως άστρο, Β όπως Άγιος Βασίλης,

Ε όπως Ευχές, Κ όπως Καλικάντζαροι,

Ρ όπως Ρόδι...

Για κάθε γράμμα, μια χαρούμενη νότα,

μια αφορμή για μια νέα ιστορία!

 

Στο κείμενο, ξεχωρίζουν με έντονα κόκκινα γράμματα

το αρχικό της λέξης που είναι το θέμα του κειμένου.

Κάθε γράμμα και μια σελίδα

που στολίζεται με τις πανέμορφες

και πολύ αστείες ζωγραφιές της αγαπημένης

εικονογράφου Μυρτώς Δεληβοριά.

Ντύνει τα καλικαντζαράκια με μυτερές μυτούλες

και μεγάλα αυτιά και αυτά ξεχύνονται

στις σελίδες του αλφαβητάριου

έτοιμα να μας χαρίσουν χριστουγεννο-χαμόγελα!

 

Ο συγγραφέας έχει φροντίσει να υπάρχει

έντονα το στοιχείο του χιουμορ
και της χαρούμενης διάθεσης.

Το κείμενο του χαρακτηρίζεται από την ρίμα

και έτσι μεταμορφώνεται σε όμορφους
στίχους για τα παιδιά.

Θέλετε να πάρετε μια γεύση από το βιβλίο;

Πατήστε εδώ για να ακούσετε τις πρώτες

γραμμές του βιβλίου.

Σκέψου

Συνήθως στις γιορτές σκεφτόμαστε τους άλλους.

Όσους περνάνε δύσκολα, μικρούς και πιο μεγάλους.

Σπεύδουμε να βοηθήσουμε, στους μόνους να μιλήσουμε

και στους φτωχούς γλυκά και δώρα να χαρίσουμε!

Κανείς δεν τους ξεχνάει τα Χριστούγεννα, ευτυχώς

(αν και θα' ταν πιο σωστό να τους βοηθάμε συνεχώς).

Το ''Χριστουγεννιάτικο Αλφαβητάρι''

κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

και απευθύνεται σε παιδιά από 3 έως 6 ετών.

 

Καλή ανάγνωση!

Χρήστος Μπουλώτης:Το δάσος που ταξίδευε

                                   Το δάσος που ταξίδευε

Ήταν ένα δάσος με έλατα που είχε πια βαρεθεί να είναι δάσος. Για την ακρίβεια, είχε αρχίσει να βαριέται από τότε που οι νεράιδες μάζευαν τα μαγικά ραβδιά τους, τους σάκους με τη μαγική χρυσόσκονη και, τέλος πάντων, όλα τα μαγικά τους σύνεργα, κι έφευγαν μια μια γι’ αλλού, έτσι, χωρίς λόγο κι αφορμή. Και τα πουλιά όλο και πιο σπάνια φτεροκοπούσαν στα κλαριά του, ώσπου σταμάτησαν ολότελα να έρχονται. Όσο για τους ανθρώπους, αυτοί ούτε καν υποψιάζονταν ίσως πως υπήρχε. Τόσο απόμακρα είχε φυτρώσει το δάσος με τα έλατα.

    Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, και τα έλατα βαρυγκωμούσαν για την άχαρη τύχη που τους έλαχε τρίζοντας παράξενα τα κλαριά τους. Α, να μπορούσαν, λέει, να ταξίδευαν, να έβλεπαν πολιτείες, κόσμο! Ούτε ένα παιδί δεν είχαν δει ποτέ τους, ούτε μια καμινάδα να καπνίζει, ούτε ένα κοχύλι μικρούλι τόσο δα. Επειδή όμως το ήξεραν πως τα δέντρα μένουν ακίνητα, όλο και πιο πολύ φούντωνε η επιθυμία τους για ταξίδια μακρινά. Είχαν ακουστά για κείνα τα έλατα στα γιορτινά σαλόνια, με τα κλαριά τους φορτωμένα λαμπιόνια και παιχνίδια, μα δεν τα ζήλευαν και πολύ, γιατί σαν τέλειωναν οι γιορτές ξεραίνονταν πεταμένα στον δρόμο. Όχι, καθόλου δεν τα ζήλευαν…

«Να ξεκινήσει το έλκηθρο!»

    Μια από κείνες τις νύχτες ήχησαν γλυκά κοντά στο δάσος με τα έλατα τρία καμπανάκια, ντρίγκι, ντριν, ντραν. Ήταν το χρυσό το καμπανάκι, το ασημένιο και το χάλκινο στο έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη. Πήγαινε από Κίνα στην Ευρώπη για να μαζέψει ο Αϊ-Βασίλης τα πρωτοχρονιάτικα δώρα. Σταμάτησε να ξαποστάσει λίγο, και το λίγο έγινε πιο πολύ γιατί, καθώς άκουσε τα παραπονιάρικα τριξίματα, πήρε την απόφαση να κάνει κάτι και για τα έλατα που είχαν φυτρώσει τόσο απόμακρα. Και του ήρθε μια φαεινή ιδέα! Από καιρό σκόπευε να αλλάξει το κόκκινο παλτό του με την άσπρη γούνα. Δεν ήταν μόνο που το είχε βαρεθεί, το ίδιο χρόνια και χρόνια, αλλά, να, είχε αρχίσει να παλιώνει κιόλας, κι εκεί στον γιακά και στα μανίκια είχε μετρήσει ο Αϊ-Βασίλης πέντ’ έξι τρύπες. Σκέφτηκε, λοιπόν, πως, αν μίκραιναν τα έλατα και κόλλαγαν στο καινούριο του παλτό, κι αυτός θα φόραγε, επιτέλους, κάτι πιο πρωτότυπο κι εκείνα τις γιορτινές μέρες θα ταξίδευαν μαζί του σ’ ολόκληρη τη γη, απ’ άκρη σ’ άκρη.

 

    Κι έτσι έγινε. Μίκρυναν τα έλατα, μίκρυναν κι άλλο, κι άλλο, κι ήρθαν και κόλλησαν στο καινούριο παλτό του Αϊ-Βασίλη. «Να ξεκινήσει το έλκηθρο!» πρόσταξε εκείνος.

   

Σε μια και μόνη μέρα ταξίδεψαν τα έλατα σε τριακόσιες δυο πολιτείες, σ’ έξι χιλιάδες πεντακόσια δώδεκα χωριά, συνάντησαν αμέτρητα παιδιά κι άκουσαν τα κάλαντα σ’ εκατό διαφορετικές γλώσσες. Την άλλη μέρα είδαν κι άκουσαν ακόμη πιο πολλά. Έτσι κυλούσαν οι μέρες, με το έλκηθρο μια να πετάει πάνω από θάλασσες, και μια να τρέχει σε χιονισμένες πεδιάδες και βουνά. Περνώντας το έλκηθρο από ένα χωριό στην έρημο Σαχάρα, είπε το πιο γέρικο απ’ τα έλατα: «Εγώ θα μείνω εδώ, μου φτάνουν όσα είδα κι άκουσα». Γλίστρησε απ’ το παλτό του Αϊ-Βασίλη και διάλεξε να ριζώσει καταμεσής σε μια κατάξερη πλατειούλα. Κι επειδή οι πιο πολλοί δεν είχαν δει ποτέ τους δέντρο, το γέρικο έλατο πέρασε ζωή χαρισάμενη.

 

Χρήστος Μπουλώτης, Επτά ιστοριούλες γιορτινές και παράξενες, επτά, εκδ. Πατάκη, AΘήνα, 1998

Η Ομιλία Του Ευγένιου Τριβιζά Στο TEDxAthens 2013

Η ομιλία του Ευγένιου Τριβιζά, του αγαπημένου συγγραφέα μικρών και μεγάλων στο TEDx Athens στις αρχές του Δεκέμβρη του 2013, θα μας διασκεδάσει, θα μας εξάψει τη φαντασία, θα μας προβληματίσει, θα μας χαλαρώσει.
Ό,τι πρέπει για τις ημέρες που θα έρθουν να βρούμε 20 λεπτά να τον απολαύσουμε.

      

Σε μια από τις καλύτερες παρουσίες στο φετινό TEDxAthens, ο Ευγένιος Τριβιζάς μας μίλησε για τη σημασία της φαντασίας στη ζωή των παιδιών και για το πως το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να βοηθά τα παιδιά να ξεπερνούν την πραγματικότητα αντί να την υπηρετούν.

Στόχος της εκπαίδευσης δεν πρέπει να είναι η μετάδοση γνώσεων αλλά η καλλιέργεια της δημιουργικότητας και της φαντασίας (από το 9ο λεπτό και μετά).
Αν θέλουμε έξυπνα παιδιά, τους διαβάζουμε παραμύθια. Πολλά!!!!!!!

Φρουτοπία!

Σημαντικοί κάτοικοι της Φρουτοπίας

Ο Αιμίλιος το μήλο, δήμαρχος της Φρουτοπίας.

Ο Θάνος το κολοκυθάκι, πρωταθλητής πυγμαχίας της Φρουτοπίας.

Η Μαρουλίτα το μαρούλι, αγαπημένη του Θάνου.

Ο Φραγκίσκος το φραγκόσυκο, μέγας επιστήμονας και εφευρέτης, που η τρομερή του εφεύρεση, το τρομερό Φρουκτήνος, έβγαζε τη μάνα από τους μανάβηδες και άφηνε μόνο τις βίδες. Ήταν ένας από τους βασικούς υπόπτους για την εξαφάνιση του Μανόλη του μανάβη.

Η Πιπεριά η φαρμακόγλωσσα, γνωστή κουτσομπόλα της γειτονιάς, που δεν αφήνει κανέναν σε χλωρό κλαρί (φρούτα και μη).

Ο Βλάσης το βλήτο, που δεν είναι και τόσο βλήτο όσο νομίζει.

Ο Ανανίας το πεπόνι, που είχε χάσει την βούλα του και την βρήκε με την βοήθεια του Πίκου Απίκου.

Ο Βρασίδας το κρεμμύδι, με τα πολλά πουκάμισα, ερωτευμένος με την Μαρουλίτα.

Η Μάτα η ντομάτα, η οποία χρησιμοποίησε τη βούλα του Ανανία για να αρέσει στον Βρασίδα.

Εθνικός Ύμνος της Φρουτοπίας

Είναι μια πόλη μακρινή
Μια πολιτεία φανταστική
Όπου ζουν μόνο φρούτα και λαχανικά
Δίχως ανθρώπους, μόνο αυτά

Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη Φρουτοπία
Είναι μία, μόνο μία, δεν υπάρχει άλλη καμία

Εκεί τα βλήτα δεν είναι κουτά
Και τα παντζάρια δεν είναι δειλά
Κάθε κρεμμύδι μοσχοβολά
Τα κολοκύθια είναι δυνατά

Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη Φρουτοπία
Είναι μία, μόνο μία, δεν υπάρχει άλλη καμία

Ζουν απ' το βράδυ ως το πρωί
Δίχως του μανάβη τη φωνή
Κι όσο τα χρόνια θα περνούν
Δεν πρόκειται ποτέ να μαραθούν

Είναι μία, μόνο μία, η ονειρεμένη Φρουτοπία
Είναι μία, μόνο μία, δεν υπάρχει άλλη καμία

 

International Children's Book Day / Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (ICBD)

πηγή: http://www.ibby.org/

 

 

   Από το 1967, στις 2 Απριλίου, την ημέρα που είχε τα γενέθλια του ο Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν,  γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα  Παιδικού Βιβλίου (ICBD) για να εμπνεύσει την αγάπη της ανάγνωσης και να επιστήσει την προσοχή στα παιδικά βιβλία.

 

Κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της ΙΒΒΥ έχει την ευκαιρία να είναι ο διεθνής χορηγός του ICBD. Αποφασίζει πάνω σε ένα θέμα και καλεί έναν εξέχοντα συγγραφέα από τη χώρα υποδοχής για να γράψει ένα μήνυμα για τα παιδιά του κόσμου και μια γνωστή εικονογράφο να σχεδιάσει μια αφίσα.

 

Χώρα υποδοχής αυτού του έτους είναι οι ΗΠΑ, και η βραβευμένη συγγραφέας Pat Mora από το Τέξας θα γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα θα μεταφραστεί στα ελληνικά από τον επίτιμο πρόεδρο της Ελληνικής ΙΒΒΥ, Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου.

«Διαβάζουμε, εγώ κι εσύ.
Τα γράμματα γίνονται λέξεις
κι οι λέξεις έπειτα, όλες μαζί,
γίνονται βιβλία να διαλέξεις.
Άκου πώς ψιθυρίζουν!
Ποτάμια στις σελίδες κελαρύζουν,
αρκούδες τραγουδούν,
όταν το φεγγάρι αντικρίζουν.
Μπαίνουμε σε κάστρα φοβερά.
Δέντρα σκαρφαλώνουν ως τα σύννεφα.
Γενναία κορίτσια πετούν θαρρετά,
αγόρια ψαρεύουν άστρα λαμπερά.
Εσύ κι εγώ διαβάζουμε μαζί,
«βιβλιοχαρά» σ’ όλη τη γη».

Pat Mora (HΠΑ) /Μετάφραση: Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

 Στο πλαίσιο του εορτασμού, το Ελληνικό ΙΒΒΥ - Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου θα παρέχει ετήσια βραβεία του σε συγγραφείς, εικονογράφους, βιβλιοθηκονόμους, εκπαιδευτικούς και φορείς που προωθούν την αγάπη για την ανάγνωση.

 

Τα υλικά αυτά χρησιμοποιούνται με διάφορους τρόπους για την προώθηση βιβλίων και της ανάγνωσης. Πολλά τμήματα της ΙΒΒΥ ICBD ασχολούνται με την προώθηση από τα μέσα ενημέρωσης και οργανώνουν δραστηριότητες σε σχολεία και δημόσιες βιβλιοθήκες. Συχνά η ICBD συνδέεται με γιορτές γύρω από τα παιδικά βιβλία και άλλες ειδικές εκδηλώσεις που μπορεί να περιλαμβάνουν συναντήσεις με συγγραφείς και εικονογράφους, γραπτούς διαγωνισμούς ή ανακοινώσεις βραβείων βιβλίου.