Μία παρέα εκπαιδευτικών που σμίξαμε στις Συκεές Θεσσαλονίκης με αφορμή το Μείζον Πρόγραμμα Επιμόρφωσης.
A group of teachers mingle at Sykees Thessaloniki on the occasion Major Training Program.
You have to begin to lose your memory, if only in bits and pieces, to realize that memory is what makes our lives. Life without memory is no life at all… Our memory is our coherence, our reason, our feeling, even our action. Without it, we are nothing.
Θα πρέπει να αρχίσεις να χάνεις τη μνήμη σου, έστω και αποσπασματικά, για να συνειδητοποιήσεις ότι η μνήμη είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή μας. Η ζωή χωρίς μνήμη δεν είναι ζωή σε όλα ... Η μνήμη μας είναι η συνοχή μας, η λογική μας, το συναίσθημά μας ακόμη και τη δράση μας. Χωρίς αυτη, δεν είμαστε τίποτα.
Στην όμορφη ταινία μικρού μήκους The Lost Mariner, η ανεξάρτητη δημιουργός Tess Martin, φέρνει στο φως μια σπάνια πάθηση μνήμης του Jimmie G, χρησιμοποιώντας εγκοπές φωτογραφίας και ζωντανή δράση. Το αποτέλεσμα είναι μια εκπληκτική οπτική που λικνίζεται στην αποπροσανατολιστική τραμπάλα της πραγματικότητας και του εξωπραγματικού συνεχώς για να μας θυμίσει εκείνους που μαστίζονται από προβλήματα μνήμης,
Το σχολείο στο οποίο εργάζομαι και εφάρμοσα τη διδακτική
προσέγγιση είναι το 2ο
Δημοτικό Αγίας Βαρβάρας, μία
"δύσκολη" -μα συνάμα ελκυστική- σχολική κοινότητα, με πενήντα τοις
εκατό τσιγγανόπαιδες να φοιτούν κανονικά, να συμβιώνουν αρμονικότατα και να
εξελίσσονται, νιώθοντας πρώτα και κύρια μαθητές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για
το πολιτιστικό - μορφωτικό κεφάλαιο που φέρουν. Φέτος διδάσκω στο Δ΄1
τμήμα του σχολείου και μαζί με τους μαθητές μου προσεγγίσαμε το θέμα «Διαφορετικότητα».
Το συγκεκριμένο θέμα
αφενός θίγεται άμεσα σε διδακτική ενότητα του μαθήματος της Γλώσσας με τίτλο,
«Όλοι διαφορετικοί όλοι ίδιοι» αφετέρου αποτελεί μία από τις συνιστώσες του
Προγράμματος για την πρόληψη του εκφοβισμού και της βίας μεταξύ των μαθητών της
Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.)που την
τρέχουσα περίοδο υλοποιούμε με τους μαθητές, στο πλαίσιο της Ευέλικτης Ζώνης.
Στόχοι της
διδασκαλίας ήταν να κατανοήσουν οι μαθητές τις διαστάσεις της έννοιας της διαφορετικότητας, να προσεγγίσουν με κριτική
ματιά έργα τέχνης, να εκτιμήσουν την αισθητική αξία τους αλλά και να απολαύσουν
ένα διαφορετικό, βιωματικό τρόπο προσέγγισης ενός τόσο σημαντικού ζητήματος.
1ο στάδιο της Μεθόδου
Προσδιορισμός της ανάγκης για κριτική
διερεύνηση του θέματος
Από την αρχή της
σχολικής χρονιάς είχαμε παρατηρήσει με τη συνάδελφο του όμορου τμήματοςτης Τετάρτης Τάξης ότι ορισμένα
από τα μέλη των δύο τμημάτων,άρχισαν να
εκφράζουν αρνητικές αξιολογικές κρίσεις για μαθητές του άλλου τμήματος, δίχως
να υφίσταται κάποιος υπαρκτός λόγος για μία τέτοια στάση. Έτσι, λοιπόν, η περιγραφόμενη διδακτική πρακτική υπήρξε άρρητη
μαθησιακή ανάγκη των μαθητών μας και οδηγήθηκα στη σκέψη ότι το θέμα «διαφορετικότητα» προσφέρεται
για κριτική διερεύνηση. Ως εκ τούτου, αποφάσισα να το προσεγγίσω μαζί με τους
μαθητές μου, με όχημα τη μέθοδο «Μετασχηματίζουσα Μάθηση μέσα από την Τέχνη».
2ο στάδιο της Μεθόδου.
Έκφραση των απόψεων των
εκπαιδευομένων.
Ζήτησα από τους
μαθητές μου να συζητήσουν για λίγα λεπτά σε ομάδες (3 ομάδες των 5 και μία των
4) σχετικά με το ερώτημα «Τι σημαίνει για σας η λέξη διαφορετικότητα». Έπειτα η
κάθε ομάδα ανακοίνωσε τις σκέψεις της, τις οποίες κατέγραψα στον πίνακα της
τάξης:
«Διαφορετικότητα
σημαίνει άλλα γούστα, άλλες γνώμες, άλλα ενδιαφέροντα, προτιμήσεις, απόψεις…
Επίσης, τη διαφορετικότητα την βλέπουμε στους ανάπηρους, τους πλούσιους και
τους φτωχούς, τους μουσουλμάνους, …. Άλλος πάλι είναι καλός στο ποδόσφαιρο,
άλλος στο κολύμπι, άλλη στη ζωγραφική και τη μουσική … Ακόμη οι άνθρωποι
διαφέρουν ως προς το χρώμα τους, τα επαγγέλματά τους και το παρελθόν τους… ».
Το βραζιλιάνικο εικαστικό αριστούργημα έδωσε το ερέθισμα να συζητήσουμε τόσο για τη διαφορετική αισθητική των animation που προέρχονται από χώρες εκτός των Η.Π.Α. όσο και για το ξεχωριστό περιεχόμενο αυτού του σύγχρονου, λυπητερού παραμυθιού που μιλά για την αθωότητα απέναντι στη σκληρότητα του κόσμου. Ορισμένα από τα έργα των παιδιών τα μοιραζόμαστε μαζί σας και σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να απολαύσετε το συγκεκριμένο φιλμ!
Δίπλα στον νεκρό πατέρα του παρέμεινε επί ώρες, προσπαθώντας να προφυλαχθεί από την παγωνιά, το 4χρονο κοριτσάκι το οποίο βρέθηκε σε περιοχή του Θουρίου Εβρου. Το παιδί και το άψυχο σώμα του νεαρού άντρα, βρήκε αγρότης μέσα σε οικίσκο γεώτρησης άντλησης νερού που βρίσκεται μόλις 300 μέτρα από το ποτάμι και ειδοποίησε την Αστυνομία. Επρόκειτο για έναν 32χρονο από τη Συρία, όπως διαπιστώθηκε από έγγραφα που είχε πάνω του.
Η θυσία του πατέρα. Προστάτευσε την μικρή από τα νερά, περνώντας το ποτάμι, με αποτέλεσμα να πεθάνει από το κρύο, σώζοντας την κόρη του. Η ταινία του Roberto Benigni έγινε πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2014.
Ο Carlos Lascano έφτιαξε μια ταινία μικρού μήκους, τηLila, για την καθημερινότητα, τη ζωή γενικότερα και τον τρόπο που τη βλέπει η ζωγράφος-πρωταγωνίστρια.
Lila is a dreamy girl who can't resign to accept reality as flat as she perceives it, hence she uses her imagination and her skills to modify it.
Ο χαρακτήρας των κινουμένων σχεδίων δημιουργήθηκε για πρώτη φορά, για τους τίτλους της ταινίας "Ο Ροζ Πάνθηρας" (1964), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Peter Sellers ως ενθουσιώδης επιθεωρητής Κλουζώ, που έψαχνε ένα εξωτικό διαμάντι με το όνομα "Pink Panther". Εμπνευστής και δημιουργός του ήταν ο Fritz Freleng, ο οποίος έδωσε στον Ρόζ Πάνθηρα, ό,τι έλειπε από τα παραδοσιακά καρτούν. Δροσερό θέμα, χαριτωμένη κίνηση και μια εμβληματική μουσική του Henry Mancini που είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά στην ταινία.
Ο Ροζ Πάνθηρας είναι γνωστός και ως Nathu και Pangu στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία και Paulchen Panther στη Γερμανία. Κάθε φορά που έκανε εισαγωγή το καρτούν του Ροζ Πάνθηρα σε μια ταινία, το κοινό παραληρούσε και απαιτούσε περισσότερο χρόνο για τον αγαπημένο του νέο ήρωα. Οι τίτλοι ήταν τόσο δημοφιλείς που ο DePatie και ο Freleng άρχισαν αμέσως να δουλεύουν μια σειρά animation μικρού μήκους, στο ύφος του Bugs Bunny και του Μίκυ Μάους, με πρωταγωνιστή την κινούμενη γάτα. Οι περιπέτειες του καρτούν δεν είχαν ωστόσο σχέση με τις περιπέτειες του επιθεωρητή Κλουζώ.
Στα καρτούν αρχικά (και για πολλά χρόνια) δεν υπήρχε κανένας διάλογος, αλλά υποστηρίζονταν μόνο από τη χαρακτηριστική μουσική σαξοφώνου του Henry Mancini. Αργότερα (στα τελευταία επεισόδια), προστέθηκε φωνή η οποία μιμούνταν αυτήν του David Niven που υποδύονταν τον κλέφτη στην πρώτη ταινία.
To πρώτο επεισόδιο του Ροζ Πάνθηρα είχε τίτλο "The Pink Phink" και η ιστορία έχει ως εξής: Ο Μικρός Άνθρωπος, βάφει το σπίτι του σε μπλε χρώμα. Κάτι όμως που δε χαροποιεί ιδιαίτερα τη ροζ γάτα, η οποία κάνει τα πάντα για να βαφτεί το σπίτι... ροζ. 6 λεπτά δράσης και αντίδρασης, από τα οποία νικητής θα βγεί ο αγαπημένος μας ήρωας.
Εκτός από τον Ροζ Πάνθηρα και τον Μικρό Άνθρωπο, άλλοι χαρακτήρες του καρτούν είναι ο επιθεωρητής Κλουζώ και ο βοηθός του Ζούζου από την Ισπανία, ο σκύλος του ανθρωπάκου, το μυρμήγκι, ο μυρμηγκοφάγος και ο επίτροπος. Το πρώτο αυτό καρτούν του Ροζ Πάνθηρα, είχε τεράστια επιτυχία και κέρδισε το Οσκαρ κινουμένου σχεδίου μικρού μήκους το 1964. Ήταν η πρώτη φορά που ένα στούντιο κινουμένων σχεδίων κέρδιζε Όσκαρ με το πρώτο του καρτούν.
Το 1969 τα καρτούν του Ροζ Πάνθηρα άρχισαν να μεταδίδονται τηλεοπτικά για το ΝBC κάθε Σάββατο πρωί με τον τίτλο "The Pink Panther Show". Συνολικά γυρίστηκαν και προβλήθηκαν 124 αυτοτελή επεισόδια με τις περιπέτειες του Ροζ Πάνθηρα.
Ο Ροζ Πάνθηρας είναι γνωστός και ως Nathu και Pangu στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία και Paulchen Panther στη Γερμανία. Ο Ροζ Πάνθηρας σταμάτησε να προβάλεται από την Αμερικάνικη τηλεόραση το 1979. Μερικά από τα πιο δημοφιλή επεισόδια του Ροζ Πάνθηρα
Ο σκηνοθέτης Κώστας Καρύδας έγραψε και σκηνοθέτησε ένα κλιπ, διάρκειας 2,5 λεπτών με τίτλο "Ξύπνα", με το οποιο συμμετείχε στο διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους του Λονδίνου "Mofilm", αποσπώντας το δεύτερο βραβείο. Το μήνυμα που περναει το βίντεο ειναι εκείνο της αισιοδοξίας. Τα γυρίσματα έγιναν στη Θεσσαλονίκη με τον εμπνευστή και δημιουργό του να έχει συνθέσει και την μουσική. Τι θα έκανες μια μέρα αν ξυπνούσες πρωί και ήσουν 30 χρόνια νεότερος; Απολαύστε και σκεφτείτε, μήπως έφτασε η ώρα να πείτε... "Ξύπνα"!
Τη Δευτέρα 27 Οκτωβρίου οι μαθητές της Τετάρτης Τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αγ. Βαρβάρας (οι μαθητές μας!) θα παρουσιάσουν στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας το δρώμενο που ετοιμάσαμε δουλεύοντας ομαδικά εδώ και τρεις εβδομάδες.
Σημείο αναφοράς και επίκεντρο όλης της παράστασης αποτελεί ο ρόλος των παιδιών στα χρόνια της κατοχής, όπως τον εμπνευστήκαμε παρακολουθώντας μαζί τους την ταινία "Το ξυπόλυτο τάγμα" (1954) και διαβάζοντας αποσπάσματα από τον "Μεγάλο περίπατο του Πέτρου" της Άλκης Ζέη.
Δίχως να γνωρίζω πως θα κυλήσει η παράσταση, θέλω να μοιρασθώ μαζί σας τις ακόλουθες σκέψεις μου αναφορικά με αυτή τη διαδρομή. Αποτελεί αξιωματική παραδοχή για τα εκπαιδευτικά πράγματα, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, πως ό,τι βιώνεται και με τις πέντε αισθήσεις γράφει ανεξίτηλα στην καρδιά και το μυαλό των μαθητών, αλλά και τη δική μας. Έχω αναφερθεί ξανά από το βήμα αυτού του blog (με αφορμή την εμπειρία του Comenius κι όχι μόνο) πως ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παθογένεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ότι, δηλαδή, δεν προτάσσει τη βιωματική γνώση, δεν συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις στην υπέροχη περιπέτεια της αναζήτησης της γνώσης, ενώ από την άλλη απομυζά μαθητές και εκπαιδευτικούς μέσα στον κυκεώνα του - γεμάτου ανούσιες πληροφορίες - Αναλυτικού Προγράμματος. Είμαι απολύτως πεπεισμένος κάθε φορά που συμμετέχω σε μια τέτοια περιπέτεια ότι οι "χαμένες" διδακτικές ώρες επιστρέφουν πολλαπλασιαστικά οφέλη στους μαθητές μας, μέσα από την εμπειρία του στησίματος από κοινού κάθε παρόμοιου δρώμενου.
Θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ για ώρα υπερασπιζόμενος αυτήν την άποψη. Αντί όμως για αυτό, προτιμώ να παίξω το παιχνίδι των συνειρμών για όλα όσα βιώσαμε σε αυτό το ταξίδι! ... Αλήθεια, κυρία μου, εσείς ξέρετε τι γιορτάζουμε σήμερα;!... Τα κουλουβάχατα της ιστορίας... Σημαία, σημαία, σημαία... τι είναι σημαία, τελικά; ... Πεινάω... Η μυρωδιά του αχνιστού χυλού... Οι πρόκες στην τσέπη του Πέτρου... Το σάλτο του Αποστόλη στη γερμανική καρότσα... Τα χρώματα των υφασμάτων στο ατελιέ της Δροσούλας... μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά... Αλήθεια, ποιος;! Ετούτη είναι η έγνοια κι η λαχτάρα μας στο σεργιάνι μας στον κόσμο!
Ίσως ... οι τρομεροί πιτσιρίκοι του ξυπόλυτου τάγματος!!!
Μια vintage σατιρική ματιά στο εγώ του κινηματογράφου και της γραφειοκρατίας.
Το 1968, ο Ρώσος animator Fyodor Khitruk δημιουργεί σε παρωδία τον γραφειοκρατικό κόσμο του σοβιετικού κινηματογράφου. Το αποτέλεσμα ήταν το Film, Film, Film - μια σατιρική ταινία μικρού μήκους που αφηγείται την ιστορία του πώς μια ιστορική ταινία γίνεται μέσω σχεδόν αθόρυβης παντομίμα. Η αισθητική του είναι ένα δυναμικό μείγμα από μινιμαλιστικά στοιχεία αλλά και προκλητικές εικόνες.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά με αφορμή τη φετινή έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, μου ήρθε στο μυαλό αυτή η συγκλονιστική σκηνή και την μοιράζομαι μαζί σας....
Ένα από τα πιο όμορφα φινάλε στην ιστορία του κινηματογράφου!!!
Ένα νεαρό αγόρι από το Παρίσι, ο Antoine Doinel, παραμελημένο και εγκαταλελειμμένο από τους γονείς του, εγκαταλείπει το σχολείο, το σκάει από το σπίτι, κλέβει πράγματα και προσπαθεί (καταστροφικά) να τα επιστρέψει. Όπως τα περισσότερα παιδιά, θεωρεί ότι τα περισσότερα προβλήματα οφείλονται σε αυτό. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά, παίρνει να τα καθαρίσει με ένα μεγάλο ραβδί. Ο ίδιος κατοικεί σε ένα Παρίσι με σκοτεινά διαμερίσματα, άθλιες στοές, εγκαταλελειμμένα εργοστάσια .. μια πόλη που φαίνεται μεγάλη και γεμάτη δυνατότητες, μόνο για τα μάτια ενός παιδιού.
Στη συγκλονιστική τελευταία σκηνή, ο Antoine δραπετεύει από το στρατόπεδο εργασίας και τρέχει προς τη θάλασσα. Ένα από τα πιο όμορφα φινάλε στην ιστορία του κινηματογράφου!!!
A masterpiece. Brilliant movie !!!!!
I don't know why, but on the occasion of this year's opening of the new school year, it came to my mind this shocking scene and share with you ....
One of the most beautiful ending sequences in the history of cinema!!!
A young Parisian boy, Antoine Doinel, neglected by his derelict parents, skips school, sneaks into movies, runs away from home, steals things, and tries (disastrously) to return them. Like most kids, he gets into more trouble for things he thinks are right than for his actual trespasses. Unlike most kids, he gets whacked with the big stick. He inhabits a Paris of dingy flats, seedy arcades, abandoned factories, and workaday streets, a city that seems big and full of possibilities only to a child's eye. Antoine escapes from the work camp and runs toward the sea. One of the most beautiful ending sequences in the history of cinema.
«Τριάντα χρόνια μετά το «Koyaanisqatsi», ο Godfrey Reggio με την υποστήριξη του Philip Glass και του Jon Kane, πρωτοπορεί ξανά δημιουργώντας ένα ακόμη εντυπωσιακό και σιωπηλό πορτραίτο της σύγχρονης ζωής. Με κινηματογράφηση από τον Steven Soderbergh σε εντυπωσιακή 4K ψηφιακή προβολή, το «Visitors» αποκαλύπτει την ονειρική σχέση της ανθρωπότητας με την τεχνολογία.
Το φιλμ επιστρέφει το βλέμμα στον θεατή, προσφέροντας στο κοινό μια εμπειρία πέρα της πληροφορίας σχετικά με την στιγμή που όλοι ζούμε. Αποτελούμενο από μόνο 74 λήψεις, το «Visitors» πηγαίνει τους θεατές σε ένα ταξίδι στο φεγγάρι και πίσω για να τους κάνει να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους.»
Ενθάρρυνση, ενεργητική συμμετοχή, αυθεντικές καινοτόμες δραστηριότητες, είναι λέξεις-κλειδιά στη διδασκαλία ξένων γλωσσών. Και όσοι καθηγητές χρησιμοποιούμε ταινίες, ντοκιμαντέρ, ειδήσεις ή άλλο οπτικοακουστικό υλικό στην τάξη, ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να βρούμε δραστηριότητες που να εμπλέκουν ενεργά τους μαθητές.
Για το στόχο αυτό, μια ομάδα καθηγητών από 10 ευρωπαϊκά πανεπιστήμια δημιούργησε το ClipFlair, μια ελκυστική και εύκολα προσβάσιμη πλατφόρμα εκμάθησης ξένων γλωσσών με δραστηριότητες μεταγλώττισης και υποτιτλισμού. Το ClipFlairείναι δωρεάν και προσφέρει τα εργαλεία (Studio) για τη δημιουργία τέτοιων δραστηριοτήτων, καθώς και έτοιμο εκπαιδευτικό υλικό για 15 γλώσσες (Gallery) που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην τάξη ή στο σπίτι.
Με αυτές τις δραστηριότητες, οι μαθητές ασχολούνται ενεργά με το οπτικοακουστικό υλικό, αναπτύσσοντας έτσι τις βασικές δεξιότητες: κατανόηση και παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου. Κι όλα αυτά, με ένα «χειροπιαστό» αποτέλεσμα που μπορούν να στείλουν ή να μοιραστούν: το υποτιτλισμένο ή μεταγλωττισμένο βίντεο .
Πάνω από 1.000 μαθητές έχουν χρησιμοποιήσει το ClipFlairστον πρώτο χρόνο λειτουργίας του και τα αποτελέσματα είναι πράγματι ενθαρρυντικά: το 85% των χρηστών το βρίσκουν χρήσιμο, φιλικό και διασκεδαστικό και δηλώνουν ότι θα ήθελαν να το ξαναχρησιμοποιήσουν.
"The Immigrant" is a silent 1917 American comedy short film starring the Charlie Chaplin Tramp character as an immigrant coming to the United States who is accused of theft on the voyage across the Atlantic Ocean, and befriends a young woman along the way. It also stars Edna Purviance and Eric Campbell.
Πρωτοείδα το φιλμ φοιτητής στο Ρέθυμνο το '87. Το πιο "πολύχρωμο" ασπρόμαυρο φιλμ της ζωής μου! Καλό ταξίδι στον παγκόσμιο δημιουργό!
Ο
Resnais προσγειώνεται με ισχύ μεγατόνων στο πεδίο του κινηματογραφικού
μοντερνισμού. Ένα ανώνυμο ζευγάρι θα ζήσει για 24 ώρες έναν τυχαίο
παθιασμένο έρωτα. Παντρεμένοι και οι δύο. Ο άνδρας, Γιαπωνέζος
αρχιτέκτονας από τη Χιροσίμα, έλειπε στον πόλεμο όταν έγινε η πτώση της
βόμβας. Η γυναίκα, Γαλλίδα ηθοποιός (που τώρα βρέθηκε στη Χιροσίμα για
να παίξει σε μια ταινία για την ειρήνη), τότε ζούσε στην πόλη που είχε
γεννηθεί, την επαρχιακή Nevers. Και για τους δύο, η πτώση της βόμβας
είχε σημάνει το τέλος του πολέμου και την αρχή
μιας καινούργιας ζωής. Η ταινία ξεκινά με την εικόνα των δύο γυμνών
σωμάτων των εραστών, την οποία διαδέχονται οι εικόνες των νεκρών,
ακρωτηριασμένων, παραμορφωμένων σωμάτων των θυμάτων της βόμβας. Μια
ταινία πάνω στη μνήμη, όπου εικόνα, μουσική, διάλογοι και αφήγηση,
δένονται με ένα πρωτότυπο, που καταργούσε τη μέχρι τότε αφηγηματική
δομή για ένα εντελώς μοντέρνο, επαναστατικό και ανατρεπτικό, τρόπο. Οι
εικόνες της νυχτερινής Χιροσίμα, τα φρικιαστικά επίκαιρα με τα θύματα
της βόμβας, οι πανέμορφες ερωτικές σκηνές, οι λογοτεχνικοί διάλογοι που
έγραψε η γνωστή συγγραφέας του «νουβό-ρομάν» Marguerite Duras, τα
περάσματα του χρόνου από το παρόν στο παρελθόν με φλας - μπακ (τούτη η
ιδιοφυής σύνδεση του ατομικού και συλλογικού δράματος), η
ανεξαρτητοποίηση της ηχητικής μπάντας από την εικόνα και τις καθαρά
αφηγηματικές λειτουργίες, δημιουργούν μία οπτικοακουστική σύνθεση σε
λυρισμό και δραματική δύναμη, που κάνουν την ταινία ένα καθαρό
αριστούργημα, οι μορφικές καινοτομίες της οποίας κάλλιστα συγκρίνονται
με αυτές του «Πολίτη Κέιν». Η ταινία γυρνάει την πλάτη σε κάθε έννοια
γραμμικής ροής. Ο Resnais, που μέχρι τότε είχε ασχοληθεί μόνο με
ντοκιμαντέρ, κατάφερε μέσω ενός περίπλοκου συνδυασμού φλασ-μπακ, να
αλλάξει την έννοια του υποκειμενικού χρόνου στο σινεμά. Μαζί με το
«Κομμένη την ανάσα» του Godard, το «Χιροσίμα αγάπη μου» αποτελεί το
σημείο τομής του σύγχρονου, μοντέρνου σινεμά. Το παρελθόν και το παρόν,
η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ, η προσωπική και η κοινή αγωνία, η
Χιροσίμα και το Nevers υφαίνουν με αριστοτεχνικό τρόπο ένα πυκνό καμβά
και παράγουν την ψευδαίσθηση μιάς αλλόκοτης απουσίας της έννοιας
χρόνος. Η ταινία διακρίνεται επίσης και για την εξαιρετική της
φωτογραφία και τη μουσική επένδυση.
Φιλμ ιδιαίτερα σημαντικό στην
εξέλιξη του σύγχρονου κινηματογράφου, για το οποίο ο δάσκαλος Βασίλης
Ραφαηλίδης είχε γράψει: «Ένα φιλμ που επέβαλε έναν καινούργιο
αφηγηματικό τρόπο, καθαρά και απόλυτα κινηματογραφικό, που δεν είναι
δανεισμένος από άλλες τέχνες».
A French young woman has spent the night with a Japanese man, at Hiroshima where she went for the shooting of a film about peace. He reminds her of the first man she loved. It was during World War II, and he was a German soldier. The main themes of this film are memory and oblivion.
Μέσα σε 100 δευτερόλεπτα η ταινία μικρού μήκους «Τζαφάρ» της σκηνοθέτιδος Νάνσυ Σπετσιώτη καταφέρνει να αποδομήσει τον ρατσισμό και να δείξει με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο ότι δε χωράει στη ζωή των ανθρώπων.
Ένα ζευγάρι πάει την κόρη του στο νοσοκομείο για να δει την πορεία της μετά την εγχείρηση μυελού των οστών, στην οποία υποβλήθηκε. Εκεί βρίσκουν έναν αλλοδαπό, τον Τζαφάρ, να κάθεται έξω από το γραφείο του γιατρού. Το κοριτσάκι αρχικά κάθεται δίπλα του. Γρήγορα οι γονείς του το αλλάζουν θέση και κατά την προσφιλή τακτική των Ελλήνων στις 4 θέσεις που υπάρχουν έξω από το γραφείο αφήνουν μια κενή δίπλα στο Τζαφάρ, με τον πατέρα να προτιμά να μείνει όρθιος.
Όταν θα βγουν όμως από το γραφείο του γιατρού όλα θα είναι διαφορετικά μέσα τους...
Στο ταινιάκι διάρκειας 2 λεπτών και 39 δευτερολέπτων μαζί με τους τίτλους τέλους πρωταγωνιστούν η Ναταλία Δραγούμη, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ο Νίκος Ψαρράς και οι Waseem Aktar, Χαρά Τσιόνγκα, Γεωργία Κατσικονούρη.
Χθες βράδυ η Πλατεία Ομονοίας μετατράπηκε σε μια μεγάλη πίστα χορού!
Οι Atenistas προσκάλεσαν την ομάδα Athens Lindy Hop να χορέψει στην Πλατεία Ομονοίας. Χθες το βράδυ, μια από τις πιο παραμελημένες πλατείες του κέντρου μετατράπηκε σε πίστα χορού για τους επίδοξους χορευτές Swing. Ο Αλέξανδρος Ακρίβος φωτογράφισε το event.
Και, βέβαια, το μυαλό μας τρέχει στην ομώνυμη ταινία!
Στην προπολεμική Γερμανία κι ενώ ο ναζισμός έχει πια καθιερωθεί, μια παρέα νεαρών χορεύουν με μανία το σουίνγκ. Όμως, ο χορός είναι αμερικανικός άρα και παράνομος και τα παιδιά γίνονται στόχοι του καθεστώτος.
«Όσο μπορείς» Tαινία μικρού μήκους Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Αθηνών
Στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Αθηνών, ένας μαθητής από τη Συρία επιχειρεί να διαβάσει φωναχτά μέσα στην αίθουσα το «Όσο μπορείς» του Κ. Π. Καβάφη. Μια αλληγορική ιστορία για το ταξίδι του κάθε ανθρώπου μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή. Με αφορμή στο «Όσο μπορείς» του Αλεξανδρινού ποιητή, ο Γρηγόρης Ρέντης (σκηνοθεσία) και η παιδοψυχίατρος / σκηνοθέτης και επικεφαλής της Εφηβικής Σκηνής της Στέγης, Σοφία Βγενοπούλου (σενάριο), γύρισαν μια ταινία μικρού μήκους, η οποία συγκινεί με το μήνυμά της.
Ειδική Μνεία σε Ελληνική Ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος του Αnimαsyroς 6.0 έλαβε η «Αποδημία» της Κατερίνας Αθανασοπούλου, για τον καλλιτεχνικό τρόπο χρήσης του τρισδιάστατου animation, με σκοπό να υποστηρίξει μια λυρική οπτική ενός κοινωνικό πολιτικού θέματος.
Check out this uniquely inspiring short film created by Katerina Athanasopoulou! Plato likens the human soul with a cage, where knowledge is birds flying. We're born with the cage empty and, as we grow, we collect birds and they go in the cage for future use. When we need to access knowledge we put our hand in the cage, hunt for a bird -- and sometimes catch the wrong one.
Ornithology uses the term "Zugunruhe" to describe the turbulent behavior of birds before they migrate, whether free or caged.
These two images, birds inhabiting the human soul and the distress of the migrating bird became the starting points for this film, commissioned on the theme of Emigration.
A flock of birds circles around and moves a cage vehicle, seeking escape from a city half finished and abandoned, with roads interrupted by fragments of fallen statues. Those hands are simultaneously the pursuit of knowledge and also the heroes/leaders of the past that we have rejected but are still haunting us.
In a time when Europe seems to be imploding, this is her portrait of Athens.
Screenings
MAshRome Film Fest, Rome, May 2013
60th Belgrade Documentary and Short Film Festival, Serbia, April 2013
Skepto International Film Festival, Sardinia, April 2013
Holland Animation Festival, Utrecht, March 2013
Flatpack Festival, Birmingham Museum & Gallery, UK, March 2013
Visual Dialogues (Installation), Plato's Academy Park, December 2012 - February 2013
«Αποτύχαμε γιατί τους απογοητεύσαμε όλους, ακόμα και το εαυτό μας» αναλογίζεται ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Μαθήματα ζωής». Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος. «Μαθήματα ζωής» στον ελληνικό τίτλο ή Detachment (δηλαδή σε μετάφραση η ουδετερότητα, η αποστασιοποίηση, η αποφυγή της συναισθηματικής εμπλοκής).
Ο τίτλος της είναι ακριβώς η στάση ζωής που έχει επιλέξει ο πρωταγωνιστής, ο αναπληρωτής εκπαιδευτικός Χένρι Μπαρθς (Άντριεν Μπρόντι). Ο Χένρι είναι, από επιλογή του, αναπληρωτής καθηγητής αγγλικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μια θέση που τον βολεύει, καθώς φοβάται οποιαδήποτε δέσμευση και δεν θέλει καμία μονιμότητα στη ζωή του. Με μικρά φλας μπακ οδηγούμαστε στο παρελθόν του, κατανοώντας ότι τον κατατρέχουν βασανιστικές, σοκαριστικές μνήμες από την παιδική του ηλικία. Μια παιδική ηλικία καθόλου ξένοιαστη. Η φιγούρα της μητέρας του επανέρχεται, αναδυόμενη, στοιχειώνοντας τη μνήμη του και σημαδεύοντας το παρόν του.
Στο νέο σχολείο που τον καλούν, αντιμετωπίζει μια κατάσταση όπου τα παιδιά- έφηβοι, είναι μαθημένα να προκαλούν, να προσβάλλουν, να απειλούν και να μην ενδιαφέρονται για τίποτε. Μηδενικοί στόχοι, μηδενικό ενδιαφέρον, μηδενιστική και απαξιωτική στάση. Η ίδια η ταινία δεν ενοχοποιεί τα παιδιά αλλά περισσότερο τους αδιάφορους γονείς τους που δημιουργούν, συντηρούν και επιδεινώνουν την κατάσταση με την εξίσου απαξιωτική στάση τους προς το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς. Στη βραδιά την αφιερωμένη στους γονείς δεν πατάει ούτε ένας. Η μόνη επαφή και παρουσία τους στο σχολείο είναι για να επιτεθούν και οι ίδιοι, προσβάλλοντας τους καθηγητές μπροστά στα μάτια των βλασταριών τους. Η αδιαφορία προς τα παιδιά τους μεταφράζεται -σας κάνουμε όλα τα χατίρια, είστε οι καλύτεροι και όλοι οι άλλοι φταίνε για τα χάλια σας.
Οι καθηγητές, κομμάτι και αυτοί μιας κοινωνίας χωρίς ιδανικά και αξίες, παραιτημένοι, φοβισμένοι, απελπισμένοι, χωμένοι στα δικά τους προσωπικά προβλήματα, παλεύουν με τη δική τους μοναξιά και τον δικό τους γολγοθά. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της καθηγήτριας του σχολείου, που ανάμεσα στο ζοφερό περιβάλλον του σχολείου, με γονείς και μαθητές που την εξευτελίζουν και κυριολεκτικά τη φτύνουν, και την παγερή μοναξιά του σπιτιού της, προτιμά το πρώτο. Ο γυρισμός στο άδειο της το σπίτι φαντάζει περισσότερο απελπιστική επιλογή.
Είναι λίγοι ακόμα οι καθηγητές που επιμένουν λίγο σαν άλλοι Δον Κιχώτες. Οι λίγοι που προσπαθούν, προσπαθούν συνάμα να επιβιώσουν: το χάπι της ευτυχίας παίρνει και δίνει. Ο Τζέιμς Κάαν υποδύεται έναν από αυτούς του καθηγητές που αντιστέκονται ακόμα: απολαυστικός στον ρόλο του αυτοσαρκαστικού δασκάλου που προσπαθεί να αντισταθεί επιστρατεύοντας χιούμορ και ανθρωπιά. «Το χειρότερο σ’ αυτή τα δουλειά είναι ότι κανείς δεν λέει ευχαριστώ» αναλογίζεται και προσπαθεί να παρηγορήσει την ψυχολόγο του σχολείο που φρίκαρε και αυτή. «Εγώ είμαι εδώ για να σου λέω ευχαριστώ»
Οι προϊστάμενες αρχές ενδιαφέρονται μόνο για τις επιδόσεις των μαθητών μετρώντας τα πάντα μόνο με ποσοτικά στοιχεία και αποτιμώντας την εκπαίδευση με καθαρά οικονομικές μεταβλητές. Υψηλές επιδόσεις σημαίνει, περισσότεροι γονείς που θα αγοράσουν σπίτια στην περιοχή προκειμένου να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, άρα αυξημένες αγοραπωλησίες. Τόσο απλά τα στάνταρ και οι δείκτες ποιότητας του εκπαιδευτικού συστήματος. Μεγάλα λόγια «εσείς είστε οι πραγματικοί ήρωες» ξεστομίζει βερμπαλιστικά στους κουρασμένους καθηγητές και όταν τα μικρόφωνα σιωπούν τα ρίχνει ανελέητα στη διευθύντρια καθώς θεωρείται υπεύθυνη για όλα.
Τραγική φιγούρα η Μέρεντιθ, η γλυκιά υπέρβαρη μα ταλαντούχα και δημιουργική έφηβη, που την απορρίπτει πρώτα ο ίδιος ο πατέρας της (δεν ταιριάζει καθόλου στο ιδανικό size των μπάρμπι συνομηλίκων της που έχουν αφομοιώσει όλο το εμπορικό καταναλωτικό, ισοπεδωτικό στάιλινγκ, και αυτό θα έχει ως συνέπεια να μην μπορεί να βρει τον γαμπρό), που γίνεται στόχος λεκτικής βίας από τους συμμαθητές της, και που προσκολλάται στον καθηγητή της προσπαθώντας κάπου να πιαστεί.
Είναι συγκλονιστική η σκηνή της Μέρεντιθ που απεγνωσμένα ζητάει από τον Χένρι να την ακούσει, κλαίει και τον αγκαλιάζει, ζητώντας μόνο ένα «ευήκοον ους» και μια αγκαλιά τρυφερή. Ο Χένρι πανικοβάλλεται, είναι αμήχανος και η συναδέλφισσα, που μπαίνει εκείνη τη στιγμή, έκπληκτη τον κριτικάρει για την απρέπεια της «σωματικής επαφής». Είναι ή ίδια όμως που απεγνωσμένα ζητάει την ανάλογη βοήθεια και επαφή από τον Χένρι. Η γλυκιά Μέρεντιθ θα αυτοκτονήσει τρώγοντας το μαύρο γλυκάκι από τα γλυκάκια που η ίδια έφτιαξε: το μαύρο γλυκάκι, «διαφορετικό» ανάμεσα στα δεκάδες άλλα άσπρα που ετοίμασε. Θα πέσει μπροστά στα μάτια των συμμαθητών της και των καθηγητών της, μπροστά στον Χένρι που την απογοήτευσε. Πόσες Μέρεντιθ δεν αντιμετωπίζουμε καθημερινά ως εκπαιδευτικοί στη δουλειά μας; Και ίσως το τέλος τους να μην είναι τόσο άμεσα τραγικό αλλά ποιος ξέρει σε τι ολέθριες μελλοντικές επιλογές δεν θα τις οδηγήσουμε ως γονείς και ως δάσκαλοι;
Το σχολείο κλείνει, ερημώνει και ο Χένρι επιστρέφει στην άδεια τάξη. Το αναποδογυρισμένο κόκκινο καρεκλάκι της Μέρεντιθ είναι εκεί, ανάμεσα σε σκόρπιες σελίδες από βιβλία, σε πεταμένα θρανία και σπασμένες καρέκλες. Μόνος του διαβάζει ένα απόσπασμα από το έργο του Πόε «Η πτώση του οίκου των Άσερ» (Η ιστορία της πτώσης του οίκου των Άσερ, είναι ένα από τα πιο γνωστά διηγήματα του Πόε. Διηγείται την επίσκεψή του στον πύργο του φίλου του, Ρόντερικ Άσερ, που πάσχει από σοβαρή διαταραχή των νεύρων. Μοναδική του παρέα η αδερφή του Μάντελιν, η οποία υποφέρει από μια μυστηριώδη ασθένεια. Η Μάντελιν θεωρείται ότι πεθαίνει και τη θάβουν ζωντανή- νεκρή. Όταν η κατάσταση της νεκροφάνειας τελειώνει η Μάντελιν εμφανίζεται γεμάτη αίματα. Τα δύο αδέρφια πεθαίνουν και ο οίκος των Άσερ, βουλιάζει, κυριολεκτικά στο έλος που περιβάλλει τον πύργο)
Henry reading Poe
Κάπως έτσι, θαμμένοι ζωντανοί οι πρωταγωνιστές του σκηνοθέτη Τόνι Κέι ο οποίος διεισδύει με βαθιά μαεστρία και αποτυπώνει με ευαισθησία αλλά και με ωμή σκληρότητα, όπου πρέπει, τις καταστάσεις. Η επιλογή του οσκαρικού ηθοποιού Άντριεν Μπρόντι (The pianist) είναι σοφή επιλογή: θλιμμένος, εσωστρεφής, αποστασιοποιημένος, ανθρώπινος, ευάλωτος, φοβισμένος. Προσπαθεί να βοηθήσει αλλά ο φόβος για ουσιαστικές σχέσεις τον κάνουν αμφίθυμο. Παρόλα αυτά θα αντιμετωπίσει με έναν διαφορετικό τρόπο τους μαθητές του και θα κερδίσει την ανοχή στην αρχή και μετά την εμπιστοσύνη τους. Αν και είναι τόσο ευάλωτος και συγκρατημένος όμως θα προστατεύει και τη μικρή ανήλικη πόρνη παίρνοντάς την στο σπίτι του, παρέχοντάς της στέγη και τροφή.
Ο Τόνι Κέι ξεκινάει από την αναπαράσταση ενός εκπαιδευτικού περιβάλλοντος της σύγχρονης αμερικάνικης κοινωνίας, αλλά η ματιά του αγκαλιάζει ολόκληρη την κοινωνία και εισχωρεί βαθιά στην ψυχή. Το «Detachment», είναι παντού και δηλώνει τη μοναξιά, τον φόβο, την απόγωνση που κατατρύχει και τον σύγχρονο κόσμο. Αυτή η ιδέα διαπερνά και διαβρώνει τις σχέσεις μεταξύ καθηγητών-μαθητών, γονέων-παιδιών, σχολείου και κοινωνίας, των ανθρώπων γενικότερα οι οποίοι διασταυρώνονται χωρίς ποτέ να γνωριστούν.
Η ζωή είναι ένα χάος, λέει ο ήρωας, όλοι έχουν προβλήματα επαναλαμβάνει. Η μοναξιά και ο φόβος της αληθινής επαφής είναι αυτό που συνέχεια επιστρέφει στην ταινία. Άνθρωποι που συμβιώνουν, που εργάζονται μαζί, που προσπερνούν ο ένας τον άλλο χωρίς καμία προσπάθεια να γνωριστούν, να μιλήσουν, να βγάλουν την ένταση, τον θυμό τους, την αγωνία, τον φόβο τους. Γυρνάν σε σπίτια όπου περιμένει μια απαθής και αποχαυνωμένη από την τηλεόραση σύζυγος (όπου προ πολλού έχει πετάξει ανεπιστρεπτί η ουσιαστική επικοινωνία και έχει χαθεί ακόμα και αυτή η προσχηματική προσπάθεια επικοινωνίας).
Δεν είναι η στρεβλή εκπαίδευση που μας φταίει, η εκπαίδευση είναι κομμάτι της κοινωνίας μας και καθρεφτίζει τη βαθιά παθογένεια της αμερικάνικης και όχι μόνο κοινωνίας. Μιας κοινωνίας, που αφού έχει απαξιώσει τους πάντες και τα πάντα, δημιουργεί παιδιά βαθιά πληγωμένα και προβληματικά. «Καθρέφτης σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω».
Η σκηνοθεσία είναι ευρηματική: παίζει λίγο με ένα ντοκουμενταρίστικο ύφος και εμβόλιμα χρησιμοποιεί animation. Eντυπωσιακό ότι τους δευτερεύοντες ρόλους ενσαρκώνουν μια πλειάδα πολύ γνωστών ηθοποιών όπως ο Τζέιμς Κάαν, η Μάρσια Γκέι Χάρντεν (βραβευμένη με Όσκαρ για την ταινία Πόλοκ), η Μπλάιθ Ντάνερ, (μητέρα της Γκουίνεθ Πάλτροου), η Λούσι Λιού, ο Τιμ Μπλέικ (τον είδαμε και στον Λίνκολν). Αν και το θέμα είναι δύσκολο και βαρύ και ή ίδια η ταινία είναι καταθλιπτική σε κανένα σημείο δεν ξεπέφτει και δεν γίνεται ένα εύκολο μελό. Αντίθετα είναι μια γροθιά στο στομάχι που, πιστέψτε με δύσκολα θα το χωνέψετε. Η πικρή γεύση της θα σας ακολουθεί και θα σας συντροφεύει για αρκετό χρόνο.
She lifts her skirt up to her knees,
walks through the garden rows with her bare feet, laughing.
I never learned to count my blessings,
I choose instead to dwell in my disasters.
I walk on down the hill,
through grass, grown tall and brown
and still its hard somehow to let go of my pain.
On past the busted back of that old and rusted Cadillac
that sinks into this field, collecting rain.
Will I always feel this way?
So empty, so estranged.
And of these cut-throat busted sunsets,
these cold and damp quiet mornings
I have grown weary.
If through my cracked and dusted dime-store lips
I spoke these words out loud would no one hear me?
Lay your blouse across the chair,
let fall the flowers from from your hair
and kiss me with that country mouth, so plain.
Outside, the rain is tapping on the leaves,
to me it sounds like they're applauding us the the quiet love we've made.
Will I always feel this way?
So empty, so estranged.
Well I looked my demons in the eyes,
laid bare my chest, said "Do your best, destroy me.
You see, I've been to hell and back so many times,
I must admit you kind of bore me."
There's a lot of things that can kill a man,
there's a lot of ways to die,
listen, some already did that walked beside me.
There's a lot of things I don't understand,
why so many people lie.
Its their hurt I hide that fuels the fire inside me.
Will I always feel this way?
So empty, so estranged.
Ο χαρακτήρας των κινουμένων σχεδίων δημιουργήθηκε για πρώτη φορά, για τους τίτλους της ταινίας "Ο Ροζ Πάνθηρας" (1964), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Peter Sellers ως ενθουσιώδης επιθεωρητής Κλουζώ, που έψαχνε ένα εξωτικό διαμάντι με το όνομα "Pink Panther". Εμπνευστής και δημιουργός του ήταν ο Fritz Freleng, ο οποίος έδωσε στον Ρόζ Πάνθηρα, ό,τι έλειπε από τα παραδοσιακά καρτούν. Δροσερό θέμα, χαριτωμένη κίνηση και μια εμβληματική μουσική του Henry Mancini που είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά στην ταινία. 
